บทที่ 441 พวกเขาไม่เอา ผมจะสู่ขอคุณเอง

มู่ซิ่นซินโดนแย่งแก้วอีกครั้ง จึงรู้สึกอารมณ์เสียเล็กน้อย

“ลู่โม่ คุณคืนให้ฉันนะ！คุณเป็นอะไรกับฉัน？ทำไมถึงมายุ่งเรื่องฉัน?”

ลู่โม่ไม่พูดจา และไม่คืนแก้ว มือข้างที่ถือแก้วไวน์หลบไปอยู่ด้านหลัง

เพราะแขนเขายาวกว่ามู่ซิ่นซิน เมื่อมู่ซิ่นซินแย่งแก้วไม่สำเร็จ เธอก็รู้สึกบันดาลโทสะขึ้นมา

“ลู่โม่ คุณทำตัวมีเหตุผลหน่อย！ฉันจีบคุณหนึ่งปี คุณไม่แม้แต่จะมองฉันแค่แวบเดียว ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว คุณปล่อยฉันไปเถอะ”

ดวงตาเธอแดงก่ำคล้ายกับกระต่ายน้อย หยาดน้ำตาประกายแวววาว แลดูเสียใจเหลือแสน

“คุณมู่ ไม่สิ ซิ่นซิน ผม...”

เขาจ้องดวงตาเธอ มุมปากยกขึ้นอยู่นาน แต่ก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ ทว่าทั้งติ่งหูกับใบหน้ากลับแดงเรื่อ

“คุณอะไร?” มู่ซิ่นซินถาม

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาสารภาพรักครั้งแรกในชีวิต มันยากยิ่งกว่าผ่าตัดเสียอีก เขารู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน！

มู่ซิ่นซินหมดความอดทน“ไม่พูดก็ช่าง ฉันไม่รบกวนคุณชายโม่แล้ว”

เธอลุกขึ้นเตรียมจะออกไป ลู่โม่รีบจับข้อมือเธอไว้“อย่าไป”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เขาดื่มไวน์หมดแก้วเพื่อเพิ่มความกล้าให้กับตัวเอง

เพราะเขาดื่มเร็วเกินไป จึงรู้สึกวิงเวียนศีรษะ และความกล้าก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

“ซิ่นซิน ผมชอบคุณ”

มู่ซิ่นซินอึ้งไปชั่วขณะ

ลู่โม่พูดต่อไปว่า“เมื่อก่อนผมเลอะเลือนเอง ผมไม่รู้หัวใจตัวเอง คุณไปแล้วผมถึงรู้ตัวว่าลืมตัวเองไม่ได้”

“ผมยินดีสู่ขอคุณ แต่พวกเราจะคบกันก่อนก็ได้ รอให้เวลาเหมาะสมแล้วพวกเราค่อยหารือเรื่องแต่งงาน คุณคิดว่ายังไง?”

มู่ซิ่นซินมองเขาด้วยความตะลึงงัน คิดว่าลู่โม่ตรงหน้าเป็นคนละคนกับลู่โม่ที่เธอรู้จัก

คนที่นั่งตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นตัวปลอม

คำว่าชอบ เธอเคยฝันหวานไม่รู้กี่ครั้ง

หลายค่ำคืนที่เธอตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ต้องข่มตาหลับต่อด้วยความทุกข์ใจ

ตอนนี้ได้ยินคำนี้แล้ว แต่หัวใจเธอกลับนิ่งเฉย เธอเคยรอคอยด้วยความหวัง แต่คล้ายกับถูกความผิดหวังขัดถูให้ลดลง

โดยเฉพาะ ลู่โม่คิดเรื่องคบกันและเรื่องแต่งงานไว้แล้ว ช่างตลกชะมัด

“คุณชายโม่ล้อฉันเล่นเหรอ?” เธอยกมุมปากขึ้นด้วยความขมขื่น

ใบหน้าลู่โม่จริงจังผิดปกติ“ไม่ใช่ ผมพูดจริงทุกคำ”

มู่ซิ่นซิ่นหัวเราะเย้ยหยัน“เป็นเพราะฉันตามตื้อคุณหนึ่งปี ตอนนี้ฉันไม่ตามแล้ว คุณเลยไม่ชิน？”

ลู่โม่ไม่อยากหลอกเธอ พยักหน้ารับ“ใช่ ไม่ชินเลย ผมควรรู้ใจตัวเองเร็วกว่านี้ อีคิวผมต่ำเกินไป”

มู่ซิ่นซินไม่ได้ดีใจกับคำพูดนี้เลย ยิ่งรู้สึกแดกดันกว่าเดิม

“ตอนที่ฉันชอบคุณ คุณไม่แม้แต่จะมองฉัน ตอนนี้ฉันตัดใจจากคุณ คุณก็วิ่งมาพูดแบบนี้ ถ้าอีกหน่อยคุณไม่ชอบฉันขึ้นมา หรือว่าเบื่อฉันแล้ว คุณก็จะเย็นชาใส่ฉัน บีบให้ฉันจากไปอย่างนั้นหรือ คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร?”

ดวงตาเธอแดงก่ำ รู้สึกโดนหยามเหยียดมาก“ลู่โม่ ถึงตระกูลมู่บ้านฉันจะสู้ตระกูลลู่ของคุณไม่ได้ แต่มู่ซิ่นซินอย่างฉันก็ไม่ใช่จะปล่อยให้คุณทำร้ายจิตใจกันง่ายๆ！”

ลู่โม่ไม่คิดว่าเธอจะคิดเช่นนี้ อาจเป็นเพราะความเย็นชาตลอดหนึ่งปีของเขาทำให้เธอเสียใจมาก？

“ซิ่นซิน ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น”

เขาไม่ถนัดเรื่องอธิบาย เห็นเธอน้ำตาไหลด้วยความโศกเศร้า ไม่รู้ว่าควรปลอบใจเธอเช่นไร

เขารีบหยิบทิชชูเช็ดน้ำตาให้เธอ ทว่าเป็นเพราะใช้แรงเยอะไปหน่อย ทำให้มาสคาร่าของเธอเลอะที่ดวงตาข้างซ้าย

เขารีบชักมือกลับ มองผลงานเอกที่ตัวเองสร้างขึ้นด้วยแววตาขี้ขลาด

มู่ซิ่นซินสังเกตเห็นแววตาเขาไม่เหมือนเดิม จึงเอะใจ รีบหยิบกระจกในกระเป๋าถือออกมาส่อง

หางตาข้างซ้ายของเธอถึงจะเลอะไม่มาก แต่ก็ทำลายใบหน้าที่แต่งมาอย่างละเมียดละไมของเธอทิ้งแล้ว

ไฟโทสะของเธอพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด“ลู่โม่ ฟ้าส่งคุณมาแกล้งฉันหรือไง? ชาติที่แล้วฉันติดหนี้คุณเท่าไหร่ ตอนนี้ฉันเลิกล้มความตั้งใจในการจีบคุณแล้ว แต่คุณกลับมาก่อกวนแน ตกลงคุณจะเอายังไงกันแน่！”

ลู่โม่จ้องมือตัวเองด้วยความอึ้ง“ขอโทษ ผมไมเคยดูแลผู้หญิงมาก่อน ผมไม่มีประสบการณ์ คุณอย่าโกรธนะ เรื่องไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คุณคิด”

มู่ซิ่นซินได้ยินเขาขอโทษ？

คนหยิ่งอย่างเขาขอโทษเธอเป็นด้วย？