บทที่ 442 ท่านยู่คือจอมหึงอันดับหนึ่ง มีแต่เขาคนเดียวที่จะเข้าใกล้เมียของเขาได้

“ซิ่นซิน...”

เขาขมวดคิ้วและกุมไหล่ เอ่ยเสียงเรียกเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ

เป็นครั้งแรกที่มู่ซิ่นซินเห็นเขาเสียใจ เธออึ้งอยู่นั้น จากนั้นก็หลับตาหนีแววตาเขาสักเลย

“ลู่โม่ ตอนนี้ฉันเป็นคู่หมั้นของตระกูลเฝิง ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าวันนี้คุณทำอะไรฉัน ชื่อเสียงของฉันก็จะย่อยยับ”

ประโยคนี้ทำให้ลู่โม่มีสติขึ้นมา

“ผมวู่วามเอง”

เขาลุกขึ้นไปนั่งขดตัวบนเก้าอี้

เขากัดริมฝีปากล่างจนเป็นรอยเลือดหนึ่งแถว ร่างกายสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าทนด้วยความยากเย็น

มู่ซิ่นซินได้รับอิสระเสรีก็รีบวิ่งไปด้านนอกโดยไม่หันหน้ากลับมา

ลู่โม่มองแผ่นหลังที่วิ่งหนีของเธอก็สมน้ำหน้าตัวเอง

ถ้าเขารู้หัวใจตัวเองเร็วๆ คงไม่ต้องเจ็บปวดหลังจากที่สูญเสียแล้วหรอก

เขาทานทนกับอารมณ์ใคร่นี้คนเดียว หัวใจคล้ายกับจะถูกไฟราคะแผดเผาจนหมดสิ้นแล้ว

ในขณะที่เขากำลังสิ้นหวังอยู่นั้น ประตูห้องก็เปิดออกกะทันหัน

มู่ซิ่นซินยังไม่ไปไหน เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง ยังพาผู้จัดการมาช่วยเขาจัดการปัญหาการโดนยาอีกด้วย

ลู่โม่เห็นเธอย้อนกลับมาหาก็รู้สึกอบอุ่นแบบไม่เคยรู้สึกมาก่อน

......

ณ รังรักยู่เซิง

ตอนกินข้าวเที่ยง ป้าหยูเห็นจี้ยู่ถิงเดินจับราวบันไดลงมา แลดูเดินเหินไม่สะดวกเลย จึงนึกสงสัย

“คุณผู้ชาย ขาเป็นอะไรคะ? ปวดข้อกระดูกด้วยอากาศหนาวเหรอคะ?”

จี้ยู่ถิงเดินกะเผลกด้วยความอัดอั้นตันใจ พลางตอบแบบขอไปทีว่า“ใช่ ปวดหัวเข่า”

ป้าหยูมองแสงอาทิตย์ด้วยความฉงนสนเท่ห์“แต่เมื่อคืนเมืองSไม่มีฝนตกนี่คะ？ทำไมคุณถึงเจ็บหัวเข่าเพราะอากาศหนาวล่ะคะ？”

“……”

เขาทำหน้าบึ้ง กระแอมเสียงสองครั้ง จากนั้นก็อธิบายแบบไม่สะดุดว่า“เมื่อคืนเซิงเซิงนอนทับผ้าห่ม ผมไม่ได้ห่มเลยเป็นหวัดมั้ง”

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง”

ป้าหยูรู้สึกว่าคำพูดนี้ทะแม่งๆ แต่ก็บอกไม่ถูก จึงได้แต่เป็นห่วงเป็นใย“งั้นคุณผู้ชายก็อย่าลืมกินยานะคะ ตอนเป็นหวัดก็อย่าหอมแก้มลูกนะคะ ห่างกันไว้ก่อน เด็กๆ จะได้ไม่ติดหวัดจากคุณนะคะ”

“ได้”

เขาตอบแบบไม่ลังเล อยู่ห่างกันก็ดี ไม่งั้นเวลาเขาทำไม่ถูกใจผู้เป็นภรรยาขึ้นมาจะโดนซ้อมได้

พวกเขาสองคนคุยกันสักพัก จากนั้นบนชั้นสามก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

จี้ยู่ถิงรีบสั่งการป้าหยู“ป้าลงมาชงนมให้ลูกใช่ไหม？งั้นก็ชงเร็วๆ อย่าถามมากล่ะ”

“ค่ะคุณผู้ชาย”

ป้าหยูหมุนกายเข้าห้องครัว

เมื่อกี้เซิงเกอเดินเร็ว เห็นเขาจับราวบันไดก็รีบเข้ามาพยุง

“ยังเจ็บอยู่หรือ? เมื่อคืนทายาแล้วนี่นา”

เมื่อได้ยินคำห่วงใยจากเธอ จี้ยู่ถิงก็ขมวดคิ้วด้วยความน้อยใจ จากนั้นก็เรียกร้องเสียงเบา“โดนทรมานบนกระดานซักผ้าสองชั่วโมงกว่า ทายาครั้งเดียวจะหายบวมได้ยังไง！”

เขาโอบเอวเธอโดยไม่สนใจสิ่งใด ดึงถุงมือออกแล้วให้เธอมองฝ่ามือที่บวมแดงของตัวเอง“โดนลงโทษแล้วยังไม่ได้รับรางวัลอีก เมื่อไหร่เซิงเซิงจะเห็นใจผมสักที？”

เซิงเซิงช่วยเขานวดเบาๆ จากนั้นก็เป่าลมให้ด้วย เห็นเขาทำหน้าเนื้อใจ เขาเอาริมฝีปากประกบริมฝีปากเขา

“มะรืนมางานเลี้ยงนักธุรกิจ ไว้ฉันกลับจากงานเลี้ยงแล้วจะสมนาคุณอย่างงามเลยนะ ดีไหม?”

จากหนึ่งอาทิตย์ ย่นเวลาเป็นวันมะรืน จี้ยู่ถิงรู้สึกพอใจมากแล้ว

ทว่าเขาเอะใจกับคำพูดของเธออย่างเฉียบแหลม

“อะไรที่เรียกว่าไว้รอคุณกลับจากงานเลี้ยง? คุณคิดจะไปคนเดียวเหรอ? คุณจะให้ผมเฝ้าบ้าน?”

เซิงเกอพยักหน้า“ถ้าพวกเราสองคนไม่มีคนใดคนหนึ่งอยู่ด้วย ป้าหยูคนเดียวคงดูแลลูกไม่ไหว ฉันไม่วางใจ”

“ไม่ได้นะ”

ท่าทางเขาหนักแน่นมาก“ผมก็จะไปกับคุณด้วย”