บทที่ 443 ผู้เสียสละให้กับการแต่งงานด้วยผลประโยชน์ทางธุรกิจ

ตอนกลางคืน ภายในงานเลี้ยงราตรีของนักธุรกิจ

ซึ่งจัดขึ้นใน โรงแรมหยุนติ่ง ของเมือง S โดยจัดขึ้นที่ชั้น98

แขกเหรื่อที่มาร่วมล้วนเป็นผู้มีหน้าตาทางสังคมของเมืองS

เซิงเกอกับจี้ยู่ถิงควงแขนกันเข้างาน ส่วนหนิงเฉิงเอินก็พาโจวเสี่ยวฉิงมาร่วมด้วย โดยเห็นพวกเขาออกมาจากลิฟต์อีกอันหนึ่ง

ทั้งสองฝ่ายเจอกันหน้าประตู

เพราะจี้ยู่พิงเป็นหน้าของหนิงเฉิงเอินในสำนักสอบสวนแห่งชาติ

หนิงเฉิงเอินเห็นเขาจึงโค้งคำนับอย่างมีมารยาท“สวัสดีครับท่านยู่”

จี้ยู่ถิงขานรับด้วยการพยักหน้าเย็นเยียบ

โจวเสี่ยวฉิงเห็นเซิงเกอก็รีบเดินเข้าไปหา ทว่าถูกหนิงเฉิงเอินเหนี่ยวรั้ง

“น้องห้า ที่นี่มีคนจับตามองกันเยอะ ต้องสำรวมกิริยาหน่อย”

เธออยากคุยเรื่องส่วนตัวกับเซิงเกอ ทว่าตอนนี้ก็ต้องหลุบตาลงด้วยความผิดหวัง

เซิงเกอเห็นแล้วก็รีบปล่อยมือออกจากแขนจี้ยู่ถิง เดินเข้าไปจูงมือโจวเสี่ยวฉิง พลางมองหนิงเฉิงเอินด้วยความรู้สึกที่เจือการขอโทษ

“ท่านเอิน ฉันอยากขอตัวเสี่ยวฉิงไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย ท่านเอินเป็นคนใจกว้าง แค่ไม่กี่นาที คงยินยอมให้ไปใช่ไหม?”

ดวงตารูปหงส์ของหนิงเฉิงเอินหรี่ลง มองจี้ยู่ถิงสองปราด ก่อนจะปั้นรอยยิ้มอย่างเร็วไว“ได้แน่นอนครับ คุณนายท่านยู่ต้องการพบน้องสาวผม ผมไม่มีทางหักหน้าแน่นอนครับ”

เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ เซิงเกอก็จูงโจวเสี่ยวฉิงเดินไป

ปล่อยให้ผู้ชายทั้งสองคนรอหน้าประตูงาน

พวกเธอเดินมาไกลแล้วเซิงเกอจึงถามออกมาว่า“ทำไมเธอถึงมากับหนิงเฉิงเอิน？เธอกลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลหนิงแล้วเหรอ？”

โจวเสี่ยวฉิงพยักหน้า“ใช่ คิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจกลับไป ฉันจะพยายามเข้ากับคนในครอบครัวตระกูลหนิงให้ได้เพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันต้องเผชิญหน้า”

เซิงเกอปลอบใจด้วยการตบหลังมือเธอ“กลับไปก็ดี เธอเป็นคุณหนู แต่จับพลัดจับผลูต้องตกระกำลำบาก เธอกลับบ้านตระกูลหนิงแล้ว เธอก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว เธอจะมีพี่น้องเป็นฝูงเลย”

เซิงเกอพูดถึงพวกพี่น้องของโจวเสี่ยวฉิง สีหน้าของโจวเสี่ยวฉิงก็ไม่สู้ดีนัก

เธอนึกถึงแม่ของตน หยุนมู่หานแล้วจับมือเซิงเกอแน่น

“ช่วงที่ฉันกลับไปอยู่ที่บ้าน รู้สึกว่าที่บ้านมีอะไรไม่ชอบมาพากล ตอนที่กินข้าวร่วมกับคุณแม่ แล้วฉันบังเอิญเห็นข้อมือของแม่มีรอยแดง ฉันมั่นใจว่าเป็นรอยแผล”

“สองวันต่อมา เพราะพี่รองไม่กลับมา ฉันเลยไม่ได้เห็นหน้าแม่อีก แต่คาดว่าแม่ก็คงไม่อยากเห็นหน้าฉัน แม่เย็นชากับฉันมาก เพราะเห็นแก่หน้าพี่รอง แม่ถึงทักทายฉันอย่างเกรงใจ เหมือนกำลังทักทายกับคนแปลกหน้า”

“เซิงเกอ ตระกูลหนิงมีเรื่องแปลกๆ หลายอย่าง แต่ช่วงนี้พี่รองหาข้ออ้างริบมือถือฉันไป เธอช่วยฉันบอกอะฮั๋วหน่อย แล้วเขาจะรู้เองว่าต้องช่วยฉันสืบ”

เซิงเกอตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ จากนั้นก็ตบหลังมือเธอ“เธอวางใจได้ ฉันจะบอกพี่สามทุกคำเลย”

ทว่าเซิงเกอรู้สึกคลางแคลงใจเหลือหลาย

“ตอนนี้หนิงเฉิงเอินเป็นผู้ควบคุมตระกูล แล้วก็เป็นลูแท้ๆ ของคุณหญิงหนิงด้วย แต่ทำไมหนิงเฉิงเอินจึงปล่อยให้แม่ตัวเองเจ็บตัว?”

โจวเสี่ยวฉิงครุ่นคิดชั่วครู่ จากนั้นก็ส่ายหัว“แม่ฉันพักชั้นบนสุดของบ้าน ตอนกลางคืนจะล็อคกุญแจตลอด ฉันคิดว่ารอให้พี่รองชะล่าใจแล้ว ฉันจะลองขึ้นไปดู”

“งั้นเธอระวังตัวด้วยนะ”

“อืม”

พวกเธอสองคนคุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค จากนั้นก็เดินกลับไปอย่างไม่มีพิรุธ

จี้ยู่ถิงกับหนิงเฉิงเอินยังคงรอสาวควงของตัวเองหน้าประตู

หนิงเฉิงเอินเป็นคนเริ่มทำลายความเงียบก่อน“ตอนนี้ท่านยู่มีความสุขจังเลยนะครับ มีสาวงามข้างกาย แล้วังมีลูกที่น่ารักอีกสองคน และไม่กระทบต่องานด้วย”

นัยน์ตาจี้ยู่ถิงมืดครึ้ม“ฟังดูแล้วเหมือนคุณจะหวังให้มีผลกระทบต่องานผมนะ？คุณหมายถึงจี้ซื่อกรุ๊ปหรือว่าสำนักสอบสวนแห่งชาติ？”