บทที่ 444 คู่สามีภรรยาร่วมมือกันปะทะสามงาม

ดวงตารูปหงส์ของหนิงเฉิงเอินจ้องเธอด้วยแววตาทอประกายแสงเคร่งขรึม“จะเรียกว่าขายได้ยังไง แค่ช่วยน้องเลือกสามีดีๆ เท่านั้นเอง”

โจวเสี่ยวฉิงจ้องเขาด้วยความเหลือเชื่อ“หนิงเฉิงเอิน นี่มันยุคไหนกันแล้ว ตอนนี้การแต่งงานอิรสะ ถ้าเป็นคุณหนูตระกูลหนิงแล้วไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียง งั้นฉันยอมเป็นเด็กกำพร้าของสถานสงเคราะห์จะดีกว่า！”

เมื่อเห็นเธอคัดค้านรุนแรงปานนี้ หนิงเฉิงเอินก็รีบพูดเสียงนุ่ม ดึงเธอกลับมายืนข้างกาย

“พอแล้ว แค่หารือกับน้องเฉยๆ ไม่จำเป็นต้องอารมณ์เสียขนาดนี้หรอก ถ้าน้องไม่ยินยอม พี่ก็ไม่บังคับหรอก”

คำพูดนี้ทำให้โจวเสี่ยวฉิงโล่งอก ยอมไปทักทายปราศรัยกับผู้อื่นต่อ

......

ทางด้านเซิงเกอกับจี้ยู่ถิง

จากการร่วมมือของทั้งสองคน ลู่ซื่อกรุ๊ปได้งานใหญ่ข้ามประเทศดั่งใจหมาย โดยจะนัดคุยเรื่องสัญญาวันพรุ่งนี้

จี้ยู่ถิงจับมือโฮ่เก๋อซือแทนเซิงเกออย่างเป็นมิตร

โฮ่เก๋อซือพูดภาษาจีนตะกุกตะกัก ทว่าเปี่ยมไปด้วยมารยาทว่า“ประธานลู่ครับ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าอนาคตจะได้ร่วมงานกับคุณ”

เซิงเกอคลี่ยิ้ม“คุณโฮ่เก๋อซือ พวกเราจะร่วมงานกันอย่างมีความสุขค่ะ”

หลังตกลงปลงใจกันได้แล้ว ก็มีแขกคนอื่นเชื้อเชิญตัวโฮ่เก๋อซือไป

เซิงเกอกับจี้ยู่ถิงสบตากันแล้วส่งยิ้มให้กันและกัน

เขาโอบเอวบางเธอประหนึ่งไร้คนรอบกาย“เซิงเซิง อย่าลืมรางวัลที่คุณสัญญากับผมไว้นะ ครั้งนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด”

เธอเม้มปากคลี่ยิ้ม พยักหน้าอย่างจริงใจ“คืนนี้ทำได้ดีมาก ช่วยฉันคว้างานใหญ่แบบนี้ ต้องตกรางวัลอย่างงามแน่นอน”

จี้ยู่ถิงจ้องใบหน้าเล็กที่งามหยาดเยิ้ม ก็เกิดความคิดอยากแบกเจ้าตัวกลับไปทำภารกิจสวาทที่รังรักยู่เซิงตอนนี้เลย

เขาข่มอารมณ์อยู่นาน ทว่าสุดท้ายก็ล้มเหลว กระซิบหูเซิงเกอว่า“ที่รัก เดี๋ยวเรากลับเร็วๆ นะ กลับไปทำการใหญ่กัน คืนดีๆ แบบนี้จะเสียเวลากับงานเลี้ยงไม่ได้”

“ได้ไง ต้องค่อยๆ ทำทีละเรื่อง ก้าวข้ามไม่ได้”

เธอหยิกเอวเขาเบาๆ แลดูเป็นท่าทีกระหนุงกระหนิงของคู่รักยิ่ง ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายระยิบระยับด้วยแววตักเตือน

“พี่ยู่อยู่คุยต่อนะ ฉันไปดูเสี่ยวฉิงก่อน”

เธอยกมือลูบเอวเขาเชิงเย้ายวน จากนั้นก็หมุนกายเดินไป

จี้ยู่ถิงมองแผ่นหลังเธอ พลางถอนหายใจแบบไร้เสียง

“ท่านยู่”

เสียงอ่อนนุ่มของผู้หญิงด้านข้าง ดังขึ้นระหว่างที่เขากำลังมองเซิงเกอ

เขาหันกลับไป พบว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

“มีธุระเหรอ?”

ตี๋หย่าซินชะงักนิดๆ คล้ายกับนึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงนี้

“ท่านยู่จำฉันไม่ได้หรือคะ? ฉันคือหย่าซินไงค่ะ คุณหนูสามของตระกูลตี๋ ก่อนที่ท่านยู่จะเป็นทหาร ฉันกับท่านยู่เคยกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกันค่ะ”

จี้ยู่ถิงปรายตามองเธอแบบขอไปที เห็นเพียงเธอใส่กระโปรงตัวยาวสีชมพู แต่หน้าตายังมองไม่ชัดเจนก็ตอบ“อืม สวัสดี”

ตี๋หย่าซินเห็นเขาตอบสุ่มๆ ก็ไม่พอใจขึ้นมา

“ท่านยู่ คุณกับฉันรู้จักกันแต่เด็ก คุณคุยกับฉันหน่อยไม่ได้หรือ?”

จี้ยู่ถิงหลุบตามองแก้วไวน์ในมืออีกฝ่าย จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ไม่ได้”

“……”

เซิงเกอที่ตั้งใจไปหาโจวเสี่ยวฉิงก็ต้องเบรกกะทันหัน หันกลับมามองจี้ยู่พิงปราดหนึ่ง

เพราะเธอพึ่งเดินออกมาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกจี้ยู่ถิง

และเมื่อหันมามองก็เห็นสาวสวยยืนตรงหน้าจี้ยู่ถิงจริงๆ

เธอพึ่งก้าวเท้าออกมาก็มีสาวสวยปรากฏตัว เขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

นัยน์ตาเธอเย็นยะเยือก เดินย้อนกลับไปโดยเร็วไว กลับไปแย่งชิงคุณหญิงของท่านยู่

......

ถึงแม้ตี๋หย่าซินจะโดนปฏิเสธอย่างไร้ความรู้สึก แต่เธอก็ไม่ไปไหน และไม่รู้สึกอึดอัดใจด้วย