ตอนที่ 215
บทที่ 445 วิดพื้นห้าร้อยยี่สิบครั้งเป็นของขวัญ
October 31, 2026
เมื่อเขาตอบสนองขึ้นมา เขาก็รีบตอบใหม่โดยพลัน
“ที่รักอย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้บอกว่าคุณหนักนะ คุณตัวเบาจะตาย เหมือนขนไก่เลย หุ่นก็ดีจนผมไม่อยากปล่อยมือ แบบงอหัวไม่ขึ้นเลย”
ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องเซิงเกอด้วยความตึงเครียด
เซิงเกอยังคงจ้องเขาหน้าเข้มดังเดิม ไม่ได้พูดสิ่งใด
“...”
ทีนี่จี้ยู่ถิงก็งงสิ หรือว่าเขาตอบผิดอีกแล้ว？
เขาไม่คิดว่าจะมีคำตอบที่ถูกต้องกว่านี้แล้วนะ？
เขาเห็นเซิงเกอทำหน้าบึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบอ้อนวอน“ที่รักบอกคำตอบในใจของคุณให้ผมหน่อยได้ไหม？”
เซิงเกอส่งเสียง หึ อย่างยโสสองครั้ง“ก็ได้ เดี๋ยวถึงห้องนอนแล้ว ฉันใช้ไม้บรรทัดสอนคุณทีละคำ ดีไหม？”
แผ่นหลังใครบางคนแข็งทื่อ“……”
เซิงเกอเบะปาก จับประเด็นคำตอบครั้งแรกของเขาไม่ปล่อย
“ตอบแบบไม่ผ่านการใช้สมอง แบบนั้นถึงจะเป็นความในใจของคุณ สื่อให้รู้ว่าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ”
“ฉันแค่ใส่ชุดราตรีตัวยาวหนึ่งตัว คุณก็บอกฉันหนักแล้ว”
“ฉันคลอดลูกทั้งสองคนให้คุณ มันลำบากมากเลยรู้ไหม ฉันสร้างคุณงามความชอบครั้งใหญ่ให้ตระกูลจี้เลย แต่คุณก็รังเกียจฉันเร็วขนาดนี้ ต้องเพิ่มโทษอีกหนึ่งกระทง กลับเข้าไปถึงต้องลงโทษคุณหนักๆ แล้ว”
จี้ยู่ถิง“……”
เขาเดินด้วยฝีเท้ามั่นคง ทว่าหัวใจหวาดหวั่น เดินผ่านตรอกซอยอันคดเคี้ยวแล้วถามด้วยความระวังว่า“เซิงเซิงจะลงโทษยังไงเหรอ？”
ความเจ่าเล่ห์ทอประกายแสงจากนัยน์ตาเซิงเกอ จ้องเขาอย่างอำมหิต“ควรตีก้น！”
“...”
เห็นสีหน้าเขาค่อยๆ ซีดขาว เธอก็เสริมเพิ่มเติมอย่างคนใจไม้ไส้ระกำว่า“แล้วต้องถอดกางเกงด้วย”
“！！！”
ติ่งหูจี้ยู่ถิงแดงทันที จ้องเธอในอ้อมแขนอย่างน้อยใจ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา“ที่รัก……”
ฝีเท้าเขาชะงัก ไม่กล้าเดินกลับไป
ถ้ากลับไปแล้วต้องเจอกับโชคชะตาอันเลวร้ายแบบนี้ เขารับไม่ได้เลยกับความโหดร้ายที่มาตอนกำลังตั้งตารอคอยสิ่งสวยงาม！
เซิงเกอรู้สึกตลกกับสีหน้าของเขา ตอนแรกเธอก็ไม่ได้งอนอยู่แล้ว แค่ล้อเขาเล่นเท่านั้นเอง
เธอใช้นิ้วจิ้มจมูกเขา
“โอเค ไม่ตีคุณ ไม่งอนคุณแล้ว ตอนฉันท้อง และตอนฉันอยู่เดือน คุณต้องทนมานาน คืนนี้จะชดใช้ให้คุณเต็มที่ จะให้คุณลิ้มรสหวานจนหนำใจเลย”
จี้ยู่ถิงเก็บหน้าน้อยใจมา แทนที่ด้วยรอยยิ้มที่แก้มจะฉีกขาดอยู่รอมร่อ
“งั้นเซิงเซิงก็เตรียมใจไว้ด้วยนะ ไม่ได้ใช้งานมานาน คืนนี้ต้องจัดหนักแน่”
เขาเร่งฝีเท้า แทบอยากจะบินกลับห้องนอนในทันทีด้วยซ้ำ
กลับไปถึงอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูที่ยิงออกไป
......
ค่ำคืนอันหนาวนิดๆ
เสียงไพเราะจากความรื่นรมย์ล้วนมีประตูหน้าต่างสกัดกั้น ไม่ให้เล็ดลอดออกไปได้
เซิงเกอไม่รู้ว่าคืนนี้เธอต้องน้ำรักไปกี่หน
รู้เพียงว่าจี้ยู่ถิงเหมือนควายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย รุกล้ำอาณาเขตลี้ลับของเธอไม่หยุด
พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เอวของเซิงเกอก็หักจริงๆ
เธอเมื่อยล้าไปทั้งตัว บวกกับไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน เธอจึงลุกไม่ขึ้น
จี้ยู่ถิงตื่นแต่เช้า ช่วยเธอเลื่อนเวลานัดคุยเรื่องสัญญากับโฮ่เก๋อซือ เขาเอื้อมมือโอบกอดเธอ
“ที่รัก ผมช่วยคุณเคลียร์งานแล้ว นอนต่ออีกหน่อยเลย คุณนอนทั้งวันก็ยังได้”
เซิงเกอง่วงมากจริงๆ แม้แต่ลืมตาก็ยังยาก เธอรู้สึกหดหู่ใจยิ่ง เสียใจที่ยอมให้จี้ยู่ถิงกินเนื้อ หรือว่าเธอควรควบคุมแรงราคะของเขาอยู่ในระดับที่เหมาะสมหน่อย
เธอหลับตาพริ้ม แต่ยังคงปวดหัวกับเรื่องเมื่อคืนไม่หยุด
ทันใดนั้นก็มีฝ่ามือใหญ่โอบเอวเธอเงียบๆ บ้าคลั่งเริ่มจูบหูเธอเบาๆ ส่งลมหายใจอันเร่าร้อนให้เธอ
เซิงเกอเลิกคิ้วนิดๆ ยังคงหลับตาแน่น ไม่แยแสเขา
ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายยิ่งเหิมเกริม อยู่เฉยๆไม่เป็น สองมือลูบไล้ตามร่างกายเธอ
แล้วกลีบปากบางที่จูบใบหูเธอก็ค่อยๆ เคลื่อนลงมาที่คอระหง ต่อด้วยไหล่ขาวผุดผ่อง...
เซิงเกอขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ตอนที่หันหน้ากลับไป เธอก็ยกฝ่ามือดันใบหน้าเขาไว้
จี้ยู่ถิง“……”
“หยุด อย่าเอาอีก พักผ่อน”