บทที่ 447 จะยกเลิกงานแต่ง ก็ต้องฝ่ายตระกูลมู่ของฉันเป็นคนยกเลิก

หลังจากครึ่งชั่วโมง ลู่โม่ก็เดินทางมาถึงบ้านตระกูลมู่

เขาเดินเข้าวิลล่าเงียบๆ

หยุนเหม่ยดื่มชาดูหนังอยู่ในห้องรับแขก ปากที่กำลังกินของว่าง เมื่อเห็นว่าเขาเข้ามา ก็ทักทายอย่างสนิทสนม

“คุณชายโม่กลับมาแล้วหรือ มานั่งก่อนค่อยขึ้นไปไหม? วันนี้ซิ่นซินออกไปเร็ว ดูเวลาแล้ว เธอใกล้กลับมาแล้วล่ะ”

เมื่อต้องเผชิญกับคำพูดที่มีนัยแฝงของหยุนเหม่ย ลู่โม่ก็ให้เกียรติ “ครับ”

หลังจากตอบรับสั้นๆ เขาก็ลงบนโซฟาหลังตรง เขาไม่ได้ปฏิเสธชาปิหลอชุน ที่หยุนเหม่ยส่งมาให้

หลังจากสิบนาที คนที่มาถึงก่อนไม่ใช่มู่ซิ่นซิน แต่เป็นตำรวจ

บอดี้การ์ดตระกูลมู่นำทางให้ตำรวจ เดินเข้ามา ด้านหลังยังมีเฝิงเผิงยี่ที่ถูกใส่กุญแจมือเดินตามอยู่

เมื่อหยุนเหม่ยเห็น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย “นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น?”

ตำรวจพยักให้เธออย่างสุภาพ หลังจากนั้นก็เดินไปด้านหน้าของลู่โม่ กล่าวแจ้งให้ทราบล่วงหน้า

“คุณชายโม่ เรื่องที่เฝิงเผิงยี่วางยา คุณเป็นผู้เสียหายที่สุด เขาขอมาขอโทษคุณต่อหน้า ขออภัยจากคุณ เพราะงั้นพวกเราจึงพาเขามา ให้คุณพบ”

ลู่โม่ดื่มชาปิหลอชุนอย่างสง่าหนึ่งคำ ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ

หยุนเหม่ยเองก็มองเงียบๆ ไม่กล้าพูดใดๆ

เฝิงเผิงยี่ร้องอยากจะก้าวมาข้างหน้า แต่ถูกตำรวจดึงไว้ จึงไม่ได้ล้มตรงเท้าลู่โม่

เขาพูดด้วยน้ำตาโดยมีตำรวจยืนกั้นไว้ “คุณชายโม่ ผมผิดไปแล้ว! ฟังผมอธิบายสักหน่อยเถอะคุณชายโม่!”

ลู่โม่วางแก้วชาลงนิ่งๆ “รออีกเดี๋ยว”

รอ?

เฝิงเผิงยี่ไม่เข้าใจ แต่ในเมื่อลู่โม่ต้องการให้รอ แปลว่าจะรับคำขอโทษจากเขาแน่นอน รอหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

ทุกคนในบ้านรออย่างเงียบๆ แม้ไม่รู้ว่าลู่โม่มีแผนอะไร แต่กลับไม่มีใครส่งเสียงใดๆ

จนกระทั่ง หยุนเหม่ยรู้สึกว่าบรรยากาศมันไม่เป็นสุขเกินไป จึงเรียกให้ตำรวจทั้งสองท่านมานั่งดื่มชา

ผ่านไปอีกหลายนาที มู่ซิ่นซินกลับมาแล้ว มู่เจี้ยนเต๋อถึงบ้านพร้อมกันกับเธอ จึงเดินเข้าบ้านด้วยกัน

เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้องโถง ทั้งสองคนก็เกิดความมึนงงพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่าคนมาครบแล้ว ลู่โม่จึงมองไปทางตำรวจ พยักหน้าให้สัญญาณ

ตำรวจเดินไปปลดกุญแจมือของเฝิงเผิงยี่

เฝิงเผิงยี่ที่ได้รับอิสระ รีบพุ่งตัวไปทางลู่โม่ คุกเข่าลงอย่างแรงอยู่ข้างๆขาเขา

เสียงเข่าดัง จนทำให้คนตระกูลมู่ที่อยู่ในบ้านตกใจกันถ้วนหน้า หันหน้ามองกัน

เฝิงเผิงยี่ก้มหัวให้ลู่โม่ ท่าทีมีมารยาทและตกต่ำ

“คุณชายโม่ขอโทษครับ ที่ท่านพลาดโดนวางยา มันเป็นความผิดของผมทั้งหมด ค่าเสียหายของท่านผมจะจ่ายให้โดยไม่ขาดสักแดงเดียว ถ้าท่านยังรู้สึกไม่พอใจ จะต่อยผมก็ได้ จะต่อยจนตายเลยก็ได้! ขอเพียงแค่ท่านไม่เอาเรื่องเฝิงซื่อกรุ๊ป อย่าทำให้เฝิงซื่อกรุ๊ปตกที่นั่งลำบากเลยครับ!”

สีหน้าของลู่โม่ยังคงไม่เปลี่ยนไป “แกบอกว่าฉันพลาดโดนวางยา แล้วเดิมทีแกคิดจะวางยาใคร?”

เฝิงเผิงยี่สะดุ้ง เหงื่อตก ไม่กล้าพูด

ลู่โม่พูดเสริม “บอกมาให้ละเอียด ถ้าพูดไม่หมด ก็เตรียมรับสิ่งที่จะตามมาเอง”

“บอกครับ ผมจะบอกทั้งหมด!”

เฝิงเผิงยี่ตกใจกลัวแทบบ้า เริ่มพูดอย่างซื่อสัตย์

“ผมกับซิ่นซินหมั้นกันนานแล้ว เธอเย็นชากับผมมาก ยากมากกว่าจะนัดเธอออกมาได้ครั้งหนึ่ง ผมกับเธออายุไม่น้อยกันแล้ว ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป การแต่งงานคงถูกเลื่อนอีกสองสามปี ผมรอไม่ไหว”

“การแต่งงานนำผลประโยชน์มาให้เฝิงซื่อกรุ๊ป เพราะแบบนั้นผมจึงเกิดคิดไม่ซื่อ คิดว่าอย่างไรเธอก็ต้องเป็นคนของผม ถ้ามีอะไรกันก่อน จะสามารถตกลงวันแต่งงานได้ ถึงตอนนั้นยังสามารถลดค่าสินสอดไปได้อีกครึ่ง ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”

“ผมจึงยัดเงินให้พนักงานของโรงแรม ให้ใส่ยา ลงไวน์แดงที่จะนำเข้ามา ใครจะไปรู้ว่าคุณชายโม่จะมาที่นั่น หลังจากนั้น ท่านก็ทราบทั้งหมดแล้ว...”

เมื่อฟังจบ มู่เจี้ยนเต๋อตะลึงเล็กน้อย หยุนเหม่ยและมู่ซิ่นซินโกรธจนตาแดงก่ำ จ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธ

เพียะ!