บทที่ 448 ครั้งนี้เปลี่ยนให้ฉันจีบเธอหนึ่งปี

คำพูดนี้พูดกับมู่เจี้ยนเต๋อก็จริง แต่ที่จริงแล้วต้องการบอกลู่โม่ ว่าเธอไม่ยินยอม

สีหน้าของลู่โม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

มู่เจี้ยนเต๋อเป็นอ่านสีหน้าของคนเป็น รีบช่วยพูดว่า “ซิ่นซิน หมั้นไม่ได้แปลว่าแต่งงานนี่ หมั้นแล้วคบหาดูใจกันก่อนก็ได้ ไว้ทั้งสองคนยินยอมเมื่อไร ก็ค่อยไปจดทะเบียนสมรส ไม่ยุ่งยากหรอก”

“แต่ว่า หนูไม่อยากมีความรัก”

น้ำเสียงของเธอเด็กขาด “หนึ่งปีกว่ามานี้ มีเรื่องให้คิดเยอะแยะมากมาย หนูไม่มีกะจิตกะใจจริงๆ ตอนนี้หนูอยากตั้งใจทำงานอย่างเดียว ทำหน้าที่ผู้สืบทอดมู่ซื่อกรุ๊ปให้ดี”

เธอหันตัวขึ้นบันไดไป เดินออกไปจากห้องโถงแบบไม่หันกลับมามอง

เสียงประตูห้องนอนดังมาจากชั้นบน เสียงปิดประตูดังปัง ห้องโถงเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

มู่เจี้ยนเต๋อและหยุนเหม่ยหันหน้ามามองกัน แล้วหันไปมองลู่โม่ตามๆกัน

ลู่โม่มองลงต่ำ ราวกับกำลังคิดบางอย่าง คาดเดาอารมณ์ไม่ได้

หยุนเหม่ยลองถามขึ้นอย่างระวัง “คุณชายโม่ คุณชอบซิ่นซินใช่ไหม?”

“ครับ” ลู่โม่น้ำเสียงเบา “แต่เพราะการกระทำของผมเมื่อก่อน ทำร้ายเธอ ที่เธอไม่ยอมรับ ผมเข้าใจ”

หยุนเหม่ย “ซิ่นซินน่ะ ถูกพวกเราเอาใจจนเสียนิสัย หัวดื้อมาก ถ้าหากว่าคุณชอบเธอจริงๆ อยากจะอยู่กับเธอ ฉันจะไปช่วยพูดโน้มน้าวให้”

ลู่โม่คิดแล้วคิดอีก รู้สึกเกรงใจมันยุ่งยากเกินไป “ไม่เป็นไรดีกว่าครับ นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับเธอ คุณป้าไปพูดให้ เกรงว่าจะทำให้เธอยิ่งรู้สึกไม่ดีกับผม ถ้าเธอไม่ยอมหมั้น ผมรอได้”

“ก่อนหน้านี้เธอรอผมมาหนึ่งปี ครั้งนี้ผมก็รอเธอหนึ่งปีได้เช่นกัน”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ หยุนเหม่ยและมู่เจี้ยนเต๋อก็รู้สึกอบอุ่นใจ

หยุนเหม่ย “อย่าห่วงไปเลยคุณชายโม่ ฉันจะไม่ไปพูดโน้มน้าวเธอโดยตรง แต่ฉันสามารถช่วยสร้างโอกาสให้คุณมีเวลาอยู่กับเธอมากขึ้น”

ลู่โม่เงยหน้า สบตากับเธอ

ครั้งนี้ ไม่ได้ปฏิเสธ

*

หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง หยุนเหม่ยก็มาเคาะประตูห้องของมู่ซิ่นซิน

“ลูกรัก ถึงเวลาทานอาหารค่ำแล้วนะ เร็วหน่อยนะ รอลูกอยู่คนเดียว”

“รู้แล้วค่ะ”

มู่ซิ่นซินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พิมพ์แบบแผนประโยคสุดท้ายเสร็จแล้ว นวดไหล่ที่ปวดเมื่อย ลุกขึ้นลงไปชั้นล่าง

เธอไม่รู้สึกถึงความไม่ปกติเลย จนกระทั่งเดินมาถึงห้องอาหาร

บนโต๊ะอาหารยาวๆ มีเพียงลู่โม่คนเดียว

หยุนเหม่ยและมู่เจี้ยนเจ๋อ ไม่เห็นแม้แต่เงา แถมบนโต๊ะอาหาร ยังจุดเทียนสีแดงไว้ด้วย

ดูก็รู้ว่าตั้งใจ นี่จงใจสร้างดินเนอร์แสงเทียนให้เธอกับลู่โม่งั้นหรือ?

พ่อกับแม่ก็ช่างว่างเหลือเกินนะ

เธอส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อเห็นว่าเธอจะไป ลู่โม่ก็ลุกขึ้นทันที แล้วจับข้อมือของเธอไว้ทันที

“ซิ่นซิน เธอก็น่าจะเห็นความหวังดีของคุณลุงคุณป้าแล้ว คุยกันหน่อยไหม?”

มู่ซิ่นซินสีหน้าไร้อารมณ์ “พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

เธออยากเดินจากไป แต่ลู่โม่ก็จับข้อมือของเธอไปแน่น

ลู่โม่มองดูมือของตัวเองที่จับข้อมือของเธอไว้ ใบหน้าเย็นชาเผยยิ้มบางๆ “ครั้งที่แล้วเธอมาหาฉันที่โรงพยาบาลเมืองS บอกกับฉันเรื่องเลิก ฉันเห็นเธอเสียใจ เดิมทีอยากจะยื่นมือไปปลอบเธอ แต่สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ยื่นออกไป รอบนี้ ฉันโชคดีมาก ฉันไม่ได้ปล่อยมือของเธอ”

มู่ซิ่นซินถอนหายใจ “คุณมาพูดเอาตอนนี้มันมีความหมายอะไรหรือไง?”

ลู่โม่หันร่างของเธอ ให้เธอมองตัวเอง พูดอย่างจริงจัง “เฝิงเผิงยี่ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี ฉันช่วยให้เธอได้ยกเลิกงานแต่งที่เธอไม่ได้เลือก ตอนนี้เธอเลือกเองได้อย่างอิสระแล้ว ไม่ดีหรือ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็มีอารมณ์ “ลู่โม่ คุณตั้งใจให้ตำรวจพาเขามาถึงบ้านตระกูลมู่ ฟังคำพูดที่เฝิงเผิงยี่ประชดฉัน นี่คุณตั้งใจอยากจะมาดูฉันขายหน้าใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้ ว่าตอนนี้นอกจากคุณลู่โม่แล้ว ผู้ชายคนอื่นไม่มีทางชายตามองฉัน คุณหนูตระกูลมู่อย่างฉัน ไม่มีราคายิ่งกว่าสิ่งใด ใช่ไหม?”

เธอตัดพ้อไปด้วย น้ำตาก็ไหลไปด้วย

ในการทำงาน เพื่อที่จะไม่โดนกลั่นแกล้ง เธอมีภาพลักษณ์เป็นหญิงแกร่งมากตลอด เมื่อเวลาผ่านไปนาน นิสัยเองก็ค่อยๆดื้อด้านขึ้นมาด้วย

เรื่องวันนี้ตอนบ่าย เฝิงเผิงยี่ดูถูกตระกูลมู่ของเธอ ดูถูกมู่ซิ่นซิน ทำให้เธอได้รับผลกระทบในใจมาก โดนเฉพาะเรื่องนี้ ถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าลู่โม่