บทที่ 452 งานแต่งงาน（ตอนอวสาน）

เพราะว่าความเป็นดาราของโจวเสี่ยวฉิง หนิงเฉิงเอินจึงเชิญสื่อและนักข่าวที่ใหญ่ที่สุดระดับนานาชาติมาโดยเฉพาะ และยังเชิญกลุ่มไอดอลหญิงที่เป็นที่นิยม มาเต้นและทำการแสดงบนเวทีอีกด้วย

หลังจากการเต้นที่ร้อนแรง บรรยากาศในงานก็คึกคักขึ้นเรื่อยๆ

หนิงเฉิงเอินเดินขึ้นมาที่เวที ตามสคริปต์ที่เขียนไว้เรียบร้อยแล้ว กล่าวขอบคุณอย่างเป็นทางการสำหรับแขกที่มาร่วมงาน

ลู่ฮั๋วรออยู่อย่างนั้น ยังไม่เห็นหนิงเสี่ยวฉิงออกมา ความกังวลในใจก็มากขึ้น

บนเวที หนิงเฉิงเอินยังพูดอยู่ สำหรับชีวิตที่ยากลำบากของหนิงเสี่ยวฉิงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แค่เพียงสรุปสั้นๆ เอาความรับผิดชอบทั้งหมดไปไว้ที่คนลักพาตัว โดยไม่ได้กล่าวถึงความผิดพลาดของตระกูลหนิงเลย

“……คืนนี้ นอกจากฉลองที่น้องห้าของเรากลับมาแล้ว ยังมีเรื่องดีอีกเรื่อง ถือโอกาสในคืนดีๆ แบบนี้ ประกาศพร้อมกันเลย ให้ทุกคนได้สนุกสนานกัน”

เสียงของหนิงเฉิงเอินชะงักไป ใบหน้าดูลึกลับ“เมื่อครู่ ผมตกลงกับตระกูลเยี่ยนเรื่อง……”

ไม่รอให้หนิงเฉิงเอินพูดจบ เซิงเกอก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จึงขัดจังหวะไปอย่างทันเวลาว่า：“นานมากแล้ว ทำไมเสี่ยวฉิงยังไม่ออกมา？”

ลู่ฮั๋วก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลเช่นกัน ตอนที่หนิงเฉิงเอินพูดคำพูดเหล่านั้น จงใจมองมาทางโต๊ะพวกเขาแวบหนึ่ง และสายตาก็ยังมีความข่มขู่

ถูกต้อง มันคือการข่มขู่

ลู่ฮั๋วพูดต่อจากคำพูดของเซิงเกอว่า：“ใช่ เสี่ยวฉิงล่ะ？”

หนิงเฉิงเอินไม่ตอบคำถาม แต่เกินไปด้านข้างของพวกเขา ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มที่ดูลึกลับ ใช้เสียงที่เบาที่สุด พูดไปช้าๆ ว่า：“อีกครึ่งเดือนข้างหน้า โรงแรมหยุนติ่งจะจัดพิธีหมั้น ผู้ชายที่หมั้นคือใครนั้น พวกคุณเดาสิว่าเป็นเยี่ยนเหว่ยยี่ี หรือว่าลู่ฮั๋ว？”

เยี่ยนเหว่ยยี่ีอายุสี่สิบกว่าแล้ว เสี่ยวฉิงยี่สิบกว่า แก่กว่าเธอเกือบสอบรอบอายุ เพื่อผลประโยชน์แล้ว หนิงเฉิงเอินไม่คำนึงถึงความสุขของเสี่ยวฉิงเลย ลู่ฮั๋วเต็มไปด้วยความโกรธ จ้องหนิงเฉิงเอินเขม็ง

เซิงเกอก็โกรธมากด้วย แต่เวลานี้ ใจเย็น ถึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการ“ท่านเอิน เงื่อนไขการหมั้นที่คุณเสนอนั้น พวกเรากลับไปจะปรึกษากันอีกที คุณไม่ต้องรีบ จะได้ไม่ต้องเสียสิ่งที่ใหญ่กว่าแล้วได้สิ่งที่ด้อยกว่ามา”

หนิงเฉิงเอินหัวเราะโดยไม่พูดอะไร แล้วกลับมาที่เวที“ด้านหลังขอเชิญหนิงเสี่ยวฉิงน้องห้าของผม”

เขาส่ายปลายนิ้วมือไปข้างหลัง หนิงเสี่ยวฉิงสวมชุดราตรียาวสีขาวประดับเพชรที่ดูแพง ปรากฏตัวที่บันไดด้านนอกชั้นสองของคฤหาสน์

ภายใต้แสงสปอตไลท์ เธอแต่งหน้าอย่างสวยงาม และมงกุฎใสคริสทัล สวยงามราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย แต่ดวงตากลับไม่มีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแบบก่อน คอยมองหนิงเฉิงเอินเป็นครั้งคราว ราวกับพูดตามสายตาของเขา

เซิงเกอกับลู่ฮั๋วมองความผิดปกติของหนิงเสี่ยวฉิงออก พอหนิงเสี่ยวฉิงลงมาจากเวที ลู่ฮั๋วถามเธอเสียงเบาอย่างทนไม่ไหว：“เสี่ยวฉิง พี่รองคุณบอกว่าอีกครึ่งเดือนจะจัดงานหมั้น คุณรู้เรื่องไหม？”

หนิงเสี่ยวฉิงรู้อยู่แล้ว เมื่อคืนหลังจากพวกเขาออกไปจากชั้นบนสุด หนิงเฉิงเอินพูดกับเธอแล้ว

รู้อยู่แล้วว่าหนิงเฉิงเอินอยากขายเธอทิ้ง แต่คิดไม่ถึงว่าหนิงเฉิงเอินจะขายเธอได้โดยสมบูรณ์ขนาดนี้ ได้หุ้นของลู่ซื่อกรุ๊ปมาไม่ได้ ก็จะให้เธอแต่งกับชายแก่

อย่างไรก็ตามภายใต้สายตาที่จับจ้องมาของทุกคน สำรวจมองไปรอบๆ เหมือนมีก็ไม่มี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาที่ตักเตือนของหนิงเฉิงเอิน เธอพูดไม่ได้ ได้แต่เลี่ยงการพูดถึงเรื่องนี้

งานเลี้ยงจบ เซิงเกอและคนอื่นๆ นั่งรถของลู่ฮั๋วกลับ

ตอนนี้ลู่ฮั๋วว้าวุ่นใจไปหมด กลัวหนิงเฉิงเอินจะเห็นแก่ผลประโยชน์โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาหนิงเสี่ยวฉิงไปแต่งกับเยี่ยนเหว่ยยี่ีจริงๆ จึงพูดไปอย่างวอนขอว่า：“สาวน้อย พี่จะเอาหุ้นของลู่ซื่อกรุ๊ป10% ของผม เป็นเงินของขวัญในงานหมั้นแก่ตระกูลหนิง”

หุ้นจำนวนนี้ ไม่มากจนถึงขั้นที่เซิงเกอรับไม่ได้

ถึงจะแม้จะไม่ชอบข้อเสนอที่มากไปของหนิงเฉิงเอิน แต่ก็คิดเพื่อความสุขของพี่สามของเธอและหนิงเสี่ยวฉิง

คิดสักพัก เธอก็ตกลง：“โอเค”

ลู่ฮั๋วโล่งอก“พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาตระกูลหนิงอีกที เพื่อพูดคุยเรื่องงานหมั้นของพี่กับเสี่ยวฉิงอย่างเป็นทางการ”