บทที่ 67 สุดท้ายก็ยังสูญเสียในมือเธอ！

กลางดึก

เซิงเกอนั่งบนเครื่องบินชั้นหนึ่ง จิบกาแฟอยู่ ยังคงดูมีชีวิตชีวาอย่างมาก

เธอมองไปนอกหน้าต่าง น่าเสียดายที่ในค่ำคืนที่มืดมิด แม้แต่รูปร่างของเมฆก็ยากที่จะมองเห็นได้

เซิงเกอไม่รู้สึกสนใจ กำลังจะละสายตาออก

ภายใต้การหักเหของหน้าต่าง ดันเห็นร่างหนึ่งที่คุ้นเคย

คนนั้นสวมแว่นดำ หลังจากสบตากับเธอแล้ว ก็หันหน้าไป หลบสายตาเธอ

ในใจเธอตื่นตัวเล็กน้อย มองไปรอบๆ อย่างเงียบ ๆ จู่ๆ ก็พบว่าไม่รู้ว่าเมื่อไร บอดี้การ์ดสองสามคนที่เธอพามาด้วยหลับกันแล้ว ผู้โดยสารที่เหลือก็หลับสนิทเช่นกัน

แปลกมาก เป็นกลิ่นอายแห่งอันตราย

เธอยืนขึ้นมา อยากไปดูห้องโดยสารอื่นๆ พอหันไปกลับเห็นชายชุดสูทนำคนสองสามคนที่ร่างบึกบึนเหมือนกันเดินเข้ามาทางเธอ

ชายสวมชุดสูทก็คือคนที่สวมแว่นดำคนนั้นที่เพิ่งสบตากับเธอ

ดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกเขาจะชัดเจนมาก เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายคือเธอ

เซิงเกอได้แต่ยืนตรงที่เดิม

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็เผชิญหน้าโดยตรงเลยดีกว่า

“คุณเซิงเกอ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

คนนั้นลดแว่นลง ยิ้มให้เธอ“คุณน่าจะคิดไม่ถึงว่า พวกเราจะเจอกันเร็วขนาดนี้”

“นายเองหรือ？”

เซิงเกอขมวดคิ้ว

หลิวเหนียนยกแขนขึ้นมา โบกมือไปด้านหลัง

ชายชุดดำเหล่านั้นได้รับคำสั่งจากเขา ก็ล้อมเซิงเกออย่างรวดเร็ว

“ผมได้ยินว่าคุณเซิงเกอเล่นยิวยิตสูเป็น ฝีมือไม่เร็วด้วย แต่ผมแนะนำให้คุณซื่อสัตย์หน่อย เครื่องบินลำนี้ถูกผมควบคุมไว้แล้ว ถ้าคุณดิ้นรน ผมก็ไม่ถือสาที่จะสู้กันจนตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย ทำให้เครื่องบินตกไปด้วยกัน ผมว่าคุณคงไม่ต้องการให้ผู้โดยสารเหล่านี้ ต้องตายเพราะคุณหรอก”

เขาเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า นั่งบนที่นั่ง มองเธออย่างเย็นชา

“ขอโทษจริงๆ นะครับ แต่นี่ BOSS สั่งมา”

“เฟิงยู่เหนียน？”เซิงเกอขมวดคิ้ว ดูเยือกเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ“เขาส่งคุณมาทำเรื่องแบบนี้หรือไง？”

“ผมบอกแล้วไง คุณทำเรื่องเลวร้ายกับคุณมู่แบบนั้น เธอเป็นคู่หมั้นของ BOSS BOSSไม่ปล่อยคุณอยู่แล้ว ดังนั้น นี่คือสิ่งที่คุณควรได้รับ”

หลิวเหนียนหยิบดาบกองทัพออกมา ชั่งน้ำหนักในมือ“ผมแนะนำให้คุณอย่าดิ้นรนโดยไม่จำเป็น ตอนนี้ชีวิตของผู้โดยสารทุกคนอยู่ในมือผมแล้ว นอกจากคุณอยากให้คนบริสุทธิ์เหล่านี้ตายไปด้วยกันกับคุณจริงๆ”

เซิงเกอหัวเราะอย่างเยือกเย็น เหลือบมองไปด้านข้างอย่างไม่ส่งเสียงใดๆ พยายามหาโอกาสหนี

“คิดไม่ถึงว่า เขาจะอำมหิตขนาดนี้ มู่จื่อหนิงเป็นคนสำคัญของเขาจริงๆ”

มุมปากของเซิงเกอเยาะเย้ย พูดไป ก็ยื่นเท้าออกไปเงียบๆ เกี่ยวถุงร่มชูชีพใต้ที่นั่งออกมา

หลิวเหนียนไม่ทันสังเกตสิ่งเคลื่อนไหวเล็กๆ ของเธอ แต่เห็นเธอไม่ตื่นตระหนก ก็ขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่เกรงใจ：“คุณอย่ามาเล่นลูกไม้เลย ไม่งั้นก็จะไม่ใช่คุณที่ตายบนเครื่องบินคนเดียว ไม่เชื่อก็ลองดู”

นักสู้บึกบึนสองสามคนด้านหลังเขา รีบจับผู้โดยสารอีกสองสามคนในห้องโดยสาร ด้วยสายตาข่มขู่

มุมปากของเซิงเกอยิ้มอย่างเสียดสี หยิบแก้วกาแฟที่ร้อนจากบนที่นั่ง โยนไปทางหลิวเหนียน

“ฉันจะทำอย่างไร ไม่ต้องให้นายมาตัดสินหรอก”

ใช้ประโยชน์จากความสนใจของพวกเขาที่ถูกแก้วกาแฟดึงดูด เธอจึงเตะประตูห้องโดยสารออก สะพายกระเป๋าร่มชูชีพอย่างรวดเร็ว กระโดดลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว เข้าไปในค่ำคืนที่มืดมิด

“เร็ว！หยุดเธอไว้！อย่าให้เธอโดดลงเครื่อง！”

กว่าหลิวเหนียนจะได้สติคืนมาว่าเธอจะทำอะไร ก็ไม่ทันเสียแล้ว

เขารีบเดินไปยังประตูห้องโดยสาร โผล่หน้ามองออกไป

บนท้องฟ้ายามค่ำคืนมีดวงดาวเพียงไม่กี่ดวง หาร่องรอยของเซิงเกอไม่เจอเลย

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางความมืดมิด ร่างเซิงเกอยังคงร่วงลงไป ทั่วหูเต็มไปด้วยเสียงลม