บทที่ 5

“แค่ก แค่ก—” ฟู่สุยสุยไอหนัก ๆ อีกครั้ง

ครั้งนี้เธอไอจนตัวงอแทบจะยืนไม่ไหว

ร่างเล็ก ๆ ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ฟุ่บ” ก่อนจะกระอักเลือดออกมา

“สุยสุย!” หนิงหนานเสว่เสียงสั่น รีบเข้าไปดู

ใบหน้าของฟู่สุยสุยแดงก่ำดูเหมือนจะเป็นเพราะพิษไข้ แต่ริมฝีปากกลับซีดขาว “หนูไม่เป็นไรค่ะคุณแม่...”

หนิงหนานเสว่รีบอุ้มลูกขึ้นมา “แม่จะพาหนูไปโรงพยาบาล”

มือเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุยจับหนิงหนานเสว่แน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำจนผิดปกติ

หนิงหนานเสว่รีบไปโรงพยาบาล หลังหมอทำการเจาะเลือดฟู่สุยสุยเสร็จ จากนั้นก็รอผลการตรวจอยู่ข้างนอก

“คุณแม่คะ คุณพ่อเกลียดหนูมากใช่ไหมคะ...” เสียงที่อ่อนโยนของเธอ ในที่สุดก็เปิดเผยความอ่อนแอของตัวเองในยามป่วยไข้

หนิงหนานเสว่ได้ยินคำถามนั้นแล้ว

เธอกลับตอบไม่ได้

เธออยากจะบอกลูกมากว่า

สุยสุย

พ่อไม่ได้เกลียดหนูเลยนะ

แต่เกลียดแม่ต่างหาก

ถ้าหนูเป็นลูกของสวีจือหรู

หนูจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ

หนิงหนานเสว่โกหกอีกครั้ง เธอส่ายหน้าพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “ไม่หรอก สุยสุย พ่อไม่ได้เกลียดหนู เขาแค่ยุ่งมากเท่านั้น...”

ฟู่สุยสุยยิ้มจาง ๆ ใบหน้าซีดเซียวดูอิดโรย มือเล็ก ๆ ลูบผมของหนิงหนานเสว่ “คุณแม่ต้องมีความสุขนะคะ”

แค่คำ ๆ นี้ก็เกือบจะทำให้น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมา

แต่เธอต้องอดทนไว้

แล้วก็ฝืนยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

“หมอครับ—” ทันใดนั้นเสียงเย็นยะเยือกก็ดังแทรกขึ้นมา

หลังของหนิงหนานเสว่แข็งทื่อ

สองแม่ลูกเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แล้วก็เห็นฟู่เฉินที่ควรจะกำลังยุ่งอยู่ ในเวลานี้กลับปรากฏตัวที่โรงพยาบาล และในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของเขา อุ้มผู้หญิงอีกคนอยู่ นั่นก็คือสวีจือหรู

ฟู่สุยสุยตะโกนจากจิตใต้สำนึกว่า “คุณพ่อ—”

ฟู่เฉินจับเสียงนั้นได้อย่างรวดเร็ว เมื่อสายตาของเขาหันมาเห็นหนิงหนานเสว่กับลูกสาว เขาก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้ สวีจือหรูที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็เห็นหนิงหนานเสว่กับลูกสาวเช่นกัน เธอจับแขนเสื้อของเขาแน่น “อาเฉิน ฉันเจ็บ...”

สายตาของฟู่เฉินคมชัดขึ้น เขาเอ่ยปลอบว่า “หมอกำลังมาแล้ว”

อีกด้าน หมอก็กำลังวิ่งมาอย่างรีบร้อน

ฟู่เฉินเก็บสายตากลับ กล่าวอะไรบางอย่างกับหมอเสร็จ จากนั้นเดินตามหมอไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ฟู่สุยสุยมองตามแผ่นหลังของพ่อที่เดินจากไป สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

“คุณแม่คะ ทำไมคุณพ่อถึงอุ้มน้าคนนั้น...”

หน้าอกของหนิงหนานเสว่เหมือนถูกเหยียบย่ำอย่างแรง เธอหายใจเร็วขึ้น แต่แล้วก็ฝืนยิ้มในทันที “น่าจะเป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อที่บริษัทบาดเจ็บน่ะ”

“จริงเหรอคะ?” ฟู่สุยสุยเหม่อลอยไปชั่วขณะ “แต่เราก็อยู่ที่โรงพยาบาล ทำไมคุณพ่อถึงเป็นห่วงคนอื่น แต่ไม่ห่วงเราล่ะคะ?”

ในวินาทีนั้น หนิงหนานเสว่ถึงตระหนักได้ว่า

ไม่ว่าเธอจะสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอย่างไร

ก็ไม่อาจลบล้างความจริงได้

แม้แต่เด็กยังสามารถรับรู้ได้ แสดงให้เห็นว่าฟู่เฉินลำเอียงอย่างชัดเจนเพียงใด

หนิงหนานเสว่ตาแดงก่ำ “บางทีอาการของคุณน้าอาจจะรุนแรงก็ได้...”

ฟู่สุยสุยเงียบ

และความเงียบนี้ยิ่งทำให้หนิงหนานเสว่รู้สึกไม่สบายใจ