ตอนที่ 6 ใครใส่ใจมากกว่า มองปราดเดียวก็เห็นได้ชัดเจน

ตู้จื่อเหิงเพียงแค่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ไม่ได้โง่เขลา

บุตรสาวที่ได้รับความโปรดปรานจากครอบครัวที่ดีพร้อม ในวันกลับเยี่ยมเรือน มีเหตุผลใดที่บิดามารดาและญาติสนิทจะไม่ออกมาต้อนรับกัน?

แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับภรรยาเอกของตน แต่ภรรยาเอกก็คือภรรยาเอก เป็นตัวแทนหน้าตาของเขา

การทำให้ภรรยาของเขาต้องเสียหน้า ก็คือการทำให้เขาต้องเสียหน้าเช่นกัน!

อวี๋จืออี้ไม่ได้คัดค้าน ตามกลับขึ้นไปบนรถม้า

“ท่านเขย! ท่านเขย!”

พ่อบ้านรีบวิ่งตามไป

ภายในจวน

สตรีหลายนางมองดูรอบจวนที่เงียบเหงา รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “พี่สะใภ้ใหญ่ วันนี้ไม่ใช่วันที่พี่หญิงอี้เอ๋อร์กลับมาเยี่ยมเรือนหรือ?”

พวกนางล้วนเป็นสตรีจากญาติในตระกูลอวี๋ เรื่องใหญ่อย่างงานแต่งงาน งานศพ หรืองานมงคลต่างๆ มักจะไปมาหาสู่กัน

อันที่จริงอวี๋ฮูหยินไม่ได้ส่งข่าวให้พวกนางเลยแม้แต่น้อย ตามหลักแล้วพวกนางไม่ควรจะมา

ทว่าอย่างไรเสียอวี๋จืออี้ก็ได้แต่งให้กับบุตรชายคนเดียวของอัครมหาเสนาบดี บัดนี้ได้กลายเป็นลูกสะใภ้ของท่านอัครมหาเสนาบดีแล้ว หากท่านอัครมหาเสนาบดีทราบว่าในวันกลับเยี่ยมเรือนของลูกสะใภ้ ญาติฝั่งบ้านเดิมไม่มีใครมาข้องเกี่ยวเลย ก็ยากจะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่สร้างความลำบากให้สามีของพวกนาง

อวี๋เจียวเจียวนั่งอยู่ข้างกายอวี๋ฮูหยิน ทั่วทั้งร่างประดับประดาด้วยไข่มุกและอัญมณีล้ำค่า ดูสูงศักดิ์หรูหราอย่างยิ่ง

ว่ากันตามจริงแล้วท่านเจ้ากรมอวี๋เป็นถึงขุนนางขั้นสาม ฐานะทางสังคมไม่นับว่าต่ำต้อย แต่เมื่อเทียบกับจวนกั๋วกงที่สืบทอดตำแหน่งต่อกันมาไม่ขาดสายแล้วก็ยังห่างชั้นกันมาก ไม่ว่าจะเป็นสถานะหรือทรัพย์สิน ล้วนตามไม่ทัน

การที่อวี๋เจียวเจียวแต่งเข้าจวนหย่งกั๋วกง นับว่าเป็นการปีนป่ายสู่ที่สูงอย่างแท้จริง

ดูจากท่าทางของนางในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่านางได้รับความโปรดปรานอย่างยิ่ง ใช้ชีวิตอยู่ในจวนกั๋วกงอย่างสุขสบาย

เหล่าญาติสตรีในตระกูลต่างอิจฉาจนตาแดงก่ำ แต่บนใบหน้าก็จำต้องเอ่ยคำยกยอปอปั้น

อวี๋เจียวเจียวฟังเสียงชื่นชมและยกยอปอปั้นของทุกคน ในใจรู้สึกภาคภูมิใจ สีหน้าก็แสดงออกมาเช่นกัน “ท่านพี่ปฏิบัติต่อข้าดีมากจริงๆ”

“ไข่มุกทะเลใต้นี้ ปิ่นทองลายโบตั๋นจากหอสมบัติอันนี้ ล้วนเป็นท่านพี่เลือกให้ข้าด้วยตนเองจากคลังสมบัติของจวน”

หลังจากอวดอ้างอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋เจียวเจียวจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ท่านป้า ท่านอาทุกท่านอาจยังไม่ทราบ ไม่ใช่ว่าท่านแม่มีเจตนาจะละเลยพี่หญิงและพี่เขยหรอกนะเจ้าคะ เพียงแต่ว่า...”

นางทำท่าเหมือนยากจะเอ่ยปาก หยุดไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยด้วยสีหน้าสุดจะทนว่า “ท่านพี่ของข้าพอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง ช่วงนี้เขาสืบทราบมาว่า คุณชายตู้ผู้นั้นทอดทิ้งพี่หญิงในคืนวันแต่งงาน หนีไปคลอเคลียอยู่กับหญิงชาวบ้านป่าคนหนึ่ง ทิ้งให้พี่หญิงต้องอยู่เดียวดายในห้องหอ”

“ที่แท้แล้ว คุณชายตู้เคยลั่นวาจาเอาไว้นานแล้วว่า ชาตินี้หากไม่ได้แต่งกับสตรีนางนั้นก็จะไม่แต่งกับใคร ที่แต่งงานกับพี่หญิงก็เพียงเพราะถูกเหยาซื่อใช้ความตายบีบบังคับ...”

“ดังนั้นวันนี้พวกเขาจึงไม่กลับมาเยี่ยมเรือน ท่านแม่ของข้าก็ไม่อยากให้ทุกท่านต้องมาเสียเที่ยว จึงไม่ได้แจ้งให้พวกท่านทราบ”

เหล่าสตรีในตระกูลฟังจนนิ่งอึ้งไป มีคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาด้วยความโกรธว่า “นี่มันจะเกินไปแล้ว! นี่มันเท่ากับถอดหน้ากากของตระกูลอวี๋เราโยนลงพื้นแล้วเหยียบย่ำไม่ใช่หรือ!”

“พี่สะใภ้ใหญ่ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

เจิ้งซื่อ อวี๋ฮูหยิน มีสีหน้าซับซ้อน “ต่อให้ข้าอยากจะยื่นมือเข้าไปจัดการ ก็ต้องมีเหตุผลที่เหมาะสมเสียก่อน แต่พวกท่านก็รู้ ลูกอี้เอ๋อร์คนนี้เหินห่างจากพวกเราตั้งแต่เล็ก หากนางไม่ส่งข่าวกลับมา พวกเราก็ไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะออกหน้า!”

อวี๋เจียวเจียวฟังบทสนทนาของทุกคน ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่เหมือนมีแต่ก็เหมือนไม่มี

อวี๋จืออี้ เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกัน!

ชาติก่อน เรื่องน่าอับอายขายหน้าเหล่านี้ล้วนเป็นนางที่ต้องทนรับ!

นางคือคุณหนูผู้เกิดจากภรรยาเอกของจวนเจ้ากรมคลังเชียวนะ!

ความอัปยศเช่นนี้ นางจะกล้ำกลืนลงไปได้อย่างไร?

และสิ่งที่ทำให้นางทนไม่ได้ยิ่งกว่าการต้องทนรับความอัปยศก็คือ อวี๋จืออี้กลับได้รับความรักและการปกป้องดูแลอย่างหมดหัวใจจากจางเทียนซุ่น

โชคดีที่ในชาตินี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว

ความรักของจางเทียนซุ่น ตำแหน่งชายาอ๋องในอนาคต ทั้งหมดล้วนเป็นของนาง!

ความคิดอันภาคภูมิใจเพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็เห็นจางมามาวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก เข้าไปกระซิบข้างหูเจิ้งซื่อว่า “แย่แล้วเจ้าค่ะฮูหยิน คุณหนูใหญ่กับท่านเขยกลับมาเยี่ยมเรือนแล้วเจ้าค่ะ! พอเห็นว่าหน้าประตูไม่มีคนต้อนรับ ท่านเขยก็หันหลังจะกลับไป ตอนนี้พ่อบ้านขวางไว้ได้แล้ว แต่ท่านเขยโกรธมากเจ้าค่ะ”

สีหน้าของเจิ้งซื่อเปลี่ยนไปทันที นางมองไปยังอวี๋เจียวเจียวโดยไม่รู้ตัว

เสียงของจางมามาไม่ดังนัก แต่อวี๋เจียวเจียวอยู่ข้างกายเจิ้งซื่อพอดี จึงได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

นางตอบสนองอย่างรุนแรง “เป็นไปไม่ได้!”

จางมามา “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไม่กล้าโกหกเจ้าค่ะ”

เหล่าสตรีในตระกูลต่างมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น สีหน้าของเจิ้งซื่อเปลี่ยนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังตัดสินใจพูดความจริงออกไป “อี้เอ๋อร์กับท่านเขยมาถึงแล้ว พวกเราไปต้อนรับคนด้วยกันเถอะ”