บทที่ 3 สามีอารมณ์ร้าย 1

อากาศข้างนอกดีเกินกว่าที่หยางเหวินเย่จะทนอุดอู้อยู่ในห้องนอนได้ ลมเย็น ๆ พัดผ่าน กอปรกับเสียงนกร้องทำให้หัวใจแห้งเหี่ยวของเขากระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง เดิมทีคิดว่าการจากบ้านไปนานคงไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ทว่าพอตรองดูแล้วกลับพบว่าเขาพลาดอะไรไปหลายอย่าง

อาการป่วยของมารดาดีขึ้นมาก หยางชิวเหยามิได้เจ็บออดแอดดั่งที่ผ่านมาแล้ว และพอสอบถามจากบ่าวชรา ก็พบว่าคุณหนูเถียนเถียนคอยจัดการดูแลควบคุมอาหารให้กับฮูหยินหยางด้วยตนเอง ส่วนท่านพ่อที่บอกว่าอาการเจ็บป่วยจากการตกม้านั้นมิได้เป็นอะไรมาก ปรากฏว่าเป็นเรื่องโกหก เพราะกว่าจะกลับมาเดินเหินได้เป็นปกติก็ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งปี

‘หากมิได้คุณหนูเถียนเถียน ทางบ้านเหลียนซานก็คงจะแย่ไปเหมือนกันขอรับ’

‘คุณหนูคอยดูแลสั่งการ แม้มิเคยก้าวขาออกจากบ้าน ทว่าก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง’

ดูท่าระหว่างเขาละเลยการทำหน้าที่ของบุตรที่ดี ภรรยาได้ทำทุกอย่างทดแทนไปหมดแล้ว หยางเหวินเย่ติดค้างนางมากเหลือเกิน และควรจะถือโอกาสที่ยังอยู่ในเมืองเทียนโจว ตอบแทนชดใช้ภรรยาที่มีอายุน้อยกว่าถึงสิบสองปีอย่างสุดความสามารถ เขาตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างให้นางมีความสุข

เว้นก็แต่เรื่องบนเตียง หยางเหวินเย่ฝืนใจทำมิได้จริง ๆ

หยางเหวินเย่พยายามอย่างมากที่จะไม่ลงน้ำหนักไปยังข้อเท้าข้างที่เจ็บ นึกหงุดหงิดไม้เท้าของท่านพ่อที่มีขนาดไม่สมดุลกับส่วนสูงของตน แต่จะให้โวยวายไปก็คงไม่เกิดประโยชน์ เขาทำได้แค่รอให้พ่อค้าในเมืองนำไม้เท้ามาให้เลือกใหม่ในวันพรุ่งนี้ช่วงสาย

เขาค่อย ๆ ขยับตัวอย่างยากลำบากตรงเข้าไปในสวนที่มีเสียงหัวเราะสดใสของภรรยาดังก้อง

ภรรยาอัปลักษณ์ของท่านแม่ทัพหยางเหวินเย่

ทว่ายังมิทันได้เห็นหน้านาง บ่าวใบ้กลับตรงเข้ามาขัดขวางเอาไว้เสียก่อน จางฉวนทำมือทำไม้ส่งเสียงอืออา ทำนองว่าให้รออยู่ตรงนี้ หลังจากนั้นก็ตรงไปยังร่างบอบบาง และส่งภาษามือบอกว่าสามีของนางต้องการพบ

หยางเหวินเย่เห็นนางหยิบผ้ามาคลุมหน้า

“ท่านพี่เดินระวังนะเจ้าคะ” เถียนเถียนกล่าวเตือน เพราะยังจำภาพที่เขาสะดุดล้มเพราะก้อนหินประดับสวนได้เป็นอย่างดี

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“ลงสีภาพวาดเจ้าค่ะ คุณหนูหลิวจะมารับในอีกหนึ่งชั่วยาม”

“เจ้าวาดต่อเถอะ ข้าไม่กวน” ทว่าหยางเหวินเย่ก็มิได้ไปไหน นั่งพิงอยู่มุมหนึ่งของศาลาหลังน้อยที่ภรรยาใช้เป็นสถานที่สำหรับวาดภาพนั่นเอง

“จางฉวนไปเตรียมน้ำชากับขนมมาให้ท่านพี่สักหน่อยเถิด”

“อา อา” บ่าวใบ้รีบรับคำ ทว่ายังมิทันได้ขยับตัวไปไหน ก็ถูกเรียกตัวไว้เสียก่อน

“เปลี่ยนเป็นสุราและกับแกล้ม” หยางเหวินเย่ออกคำสั่ง

“แต่อาการบาดเจ็บของท่านพี่ยังไม่หายดี เถียนเถียนคิดว่า”

“ข้าต้องการดื่มสุรา” เสียงของแม่ทัพหนุ่มหนักแน่นพอที่จะทำให้เถียนเถียนมิเอ่ยอันใดต่อ