ตอนที่ 1010 ซูจื่อซี:เทพทิวากรตื่น

ข้างหูของซูจื่อซีดังเป็นเสียงผีสาวที่คอยโจมตีเขาตลอด

เป่าหูว่าเขาออกไปไม่ได้แน่ และให้เขาล้มเลิก!

ก่อนหน้านี้ซูจื่อซีถูกสะกด ไม่รู้ตัวเลยว่าผีสาวได้ปลูกฝังความคิด ‘ออกไปไม่ได้’ ให้เขา ไม่รู้แม้กระทั่งผีสาวสิงอยู่ในร่างของตน

แต่ตอนนี้ เขารู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของผีสาวอย่างชัดเจน

ไม่มีทาง ไม่มีทางที่เขาจะออกไปไม่ได้

คนที่ออกไปไม่ได้คือผีสาว ไม่ใช่เขา!

“ย๊าก!”

ซูจื่อซีตะโกนเสียงดัง ใช้แรงทั้งหมด เพื่อจะผลักฝาโอ่งไม้ออก

ฝาโอ่งไม้ที่ปิดสนิทเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ ซูจื่อซีสามารถมองเห็นท้องฟ้าด้านนอกแล้ว

ในใจของเขารู้สึกดีใจ จึงออกแรงทั้งหมด

ไม่รู้ว่าเพราะเห็นทิวทัศน์จากภายนอกหรือเปล่า ในร่างของซูจื่อซูรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง พลังนี้รุนแรงมาก ราวกับได้พุ่งทะลุพันธะบางอย่าง จนในที่สุดก็ฟูมฟักจากเปลือกไข่

แกร๊ก!

ฝาโอ่งไม้กระเด็นออกไป

ซูจื่อซีคว้าโอกาส กระโดดขึ้นไปในทันที มือทั้งสองของเขายันโอ่งไม้ไว้และพลิกตัวออกไป

“ไม่…ไม่!”

ภายในถัง ดังขึ้นเป็นเสียงกรีดร้องของผีสาว

เธอยื่นมือออกมา จับข้อเท้าของซูจื่อซีไว้แน่น ไม่อนุญาตให้เขาจากไป

ลูกตาของผีสาวแดงก่ำ ไม่มีทาง ฝาของโอ่งไม้นี้ไม่มีทางถูกดันออกได้

คงมีเพียงแค่สวรรค์ที่รู้ว่าฝานี้เป็นสิ่งยึดติดที่แรงกล้าเพียงไหนสำหรับเธอ

เธอมักรู้สึกหากเธอสามารถผลักฝานี้ออก เธอก็จะสามารถหนีรอดไปได้

แต่เธอก็ไม่สามารถผลักฝาออกไปได้ เธอพยายามมาก่อนแล้ว สุดท้ายก็ถูกกดทับกลับไป จนท้ายที่สุดเธอต้องตายอย่างอนาถาในโอ่งไม้นั่น

ที่แท้ ฝานี้มันเปิดออกได้จริงเหรอ!

ทำไมตอนนั้นเธอจึงเปิดไม่ออก แต่ซูจื่อซีที่เป็นเด็กกลับสามารถเปิดออกได้

“ไม่ ไม่ แกไปไม่ได้ ไม่ได้นะ…”

ผีสาวจับข้อเท้าของซูจื่อซีไว้อย่างสุดชีวิต

ซูจื่อซีเพิ่งพลิกตัวออกมาได้ ก็รู้สึกว่าข้อเท้าของตนถูกจับไว้

เขาหันกลับไปมอง เห็นเพียงดวงตาของผีสาวแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ราวกับผีร้ายที่หลุดมาจากในนรก ที่จ้องจะลากเขาลงไปให้ได้

ผิวของเธอยังคงผุพอง และซีดจนน่ากลัว แต่ซูจื่อซีไม่รู้ว่าทำไมกลับไม่รู้สึกกลัวแล้ว

“ออกไปซะ!”

ไฟโทสะของซูจื่อซีแผดเผา รู้สึกตนเองบริสุทธิ์เหลือเกิน