ตอนที่ 1018 ศิษย์กับอาจารย์ชมดาวกันอย่างสบายใจ

ซูเหอเวิ่นกลับถึงห้องก็มัดถุงสอบให้แน่นแล้วแปะยันต์ทับอีกสามชั้น

มียันต์เยอะก็ใช้เปลืองแบบนี้แหละ

จากนั้นก็วีดีโอคอลไปหาซู่เป่า

แต่ไม่รู้ทำไมทางนั้นไม่ยอมรับสายเลย

จู่ ๆ ซูเหอเวิ่นก็รู้สึกหดหู่ น้องสาวไปไหน ทำไมน้องถึงเมินเขา ทำไมน้องไม่ยอมถึงไม่รับสายเขาเลย...

โทรตั้งแต่บ่ายจนค่ำ โทรตั้งแต่ค่ำจนสามทุ่ม

น้องสาวไม่ยอมรับสายเขาเลย ซูเหอเวิ่นจากที่อารมณ์ดีเพราะจับผีได้ตอนนี้กลายเป็นอารมณ์บูดไปแล้ว

**

ซู่เป่ากับซูจื่อซีกำลังจับผีกันอยู่

ผีตรงหน้าโดนซู่เป่ากับซูจื่อซีวิ่งไล่ผ่านมาสองหมู่บ้านแล้ว

"เดี๋ยวก่อน... พี่ หนูไม่อยากวิ่งแล้ว" ซู่เป่านั่งแปะลงบนพื้น

ไม่ใช่เธอตามไม่ไหว แต่ไล่ตามมาตั้งแต่บ่ายจนค่ำ ตั้งแต่ค่ำจนสามทุ่มแล้ว

เธอยอมแพ้แล้ว!

มีหลายครั้งที่ซู่เป่าทนไม่ไหวอยากจับแทนพี่

"ทนไว้ ๆ... นี่เป็นผีของพี่ ห้ามลงมือ ๆ..."

ซู่เป่าพยายามล้างสมองตัวเอง

ซูจื่อซีหยุดวิ่งบอกว่า "น้อง น้องนั่งรอที่นี่ เดี๋ยวพี่กลับมาหา!"

พูดจบก็วิ่งออกไปดังฟิ่ว

ซู่เป่า "ห๊ะ งั้น..."

พูดจบซูจื่อซีก็หายวับไปเลย

เสียงที่ซู่เป่าพูดกลายเป็นพึมพำ "... ระวังตัวด้วยนะ"

รอบตัวไม่มีคนเลย จี้ฉางยกซู่เป่าขึ้นมาอุ้มไว้

"บนพื้นสกปรก มียุงด้วย"

ซู่เป่านอนแผ่สบายอยู่ในอ้อมกอดของท่านอาจารย์แล้วยกเท้าขึ้นมา "ท่านอาจารย์ เท้าล้ามากเลย!"

จี้ฉางอดขำไม่ได้ "ทำไม เจ้าจะให้อาจารย์นวดให้หรือไง?"

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็นวดเท้าเล็ก ๆ ของเธอให้ มือใหญ่นวดเท้าอย่างแผ่วเบา

ซู่เป่าถูหน้ากับเสื้อจี้ฉางเหมือนกับแมว "ท่านอาจารย์ใจดีที่สุดเลย"

จี้ฉางบีบจมูกเธอ "ร้ายนักนะ"

ซู่เป่ารีบเอามือปิดจมูกทันที "ว๊าย ท่านอาจารย์เอามือนวดเท้าหนูแล้วจะเอามาบีบจมูกไม่ได้นะ"

จี้ฉางยิ้มแล้วก็อดพูดขำ ๆ ไม่ได้ว่า "เท้าตัวเองเหม็นล่ะสิ?"

ซู่เป่าบ่นพึมพำ ปากเล็ก ๆ ของเธอพูดจ้อไม่หยุด

จี้ฉางมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

กาลครั้งหนึ่งเขาก็เคยมีน้องสาวที่น่ารักเช่นนี้ชื่อว่าหรูหรู่

เขาไม่เคยคิดจะใช้ซู่เป่าเป็นตัวแทนหรูหรู่ ไม่ใช่มาตั้งแต่ต้น เพียงแต่ว่าบางทีเวลามองเธอแล้วความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียหรูหรู่ไปก็ทุเลาลง

จู่ ๆ ซู่เป่าก็ถามว่า "อ๋อนี่ ท่านอาจารย์ พี่สาวที่ชื่อซูอวี่สุดท้ายแล้วได้ไปเกิดไหมคะ?"