ตอนที่ 102
ตอนที่ 102 ใครจะมาอบรมสั่งสอนลูกสาวผมแทนผมเหรอ
September 21, 2026
ใบหน้าของพ่อบ้านของตระกูลมู่เผยรอยยิ้มสุภาพ แต่ด้วยหางตาที่ชี้ขึ้น ทำให้ทุกอย่างเป็นการดูถูกคนอื่นมากกว่า
ซูอีเฉินหัวเราะเยาะ
ตระกูลมู่ช่างหยิ่งยโส สมคำร่ำลือจริง ๆ
ซู่เป่าพูดออกไปตามตรงว่า “ครอบครัวของพวกคุณแปลกมาก ทั้งต้องการเชิญแขกมาฉลองวันเกิดของคุณย่า และยังให้แขกไปนั่งที่หน้าประตูอีก ซู่เป่าไม่เคยเห็นความหยาบคายแบบนี้มาก่อนเลย”
ซูอีเฉินแก้ไข “เรียกว่าไร้การศึกษา”
ซู่เป่าพยักหน้าและพูดว่า “ใช่ค่ะ ซู่เป่าไม่เคยเห็นคนไร้การศึกษาแบบนี้มาก่อน คุณลุง หนูว่าคนที่น่าละอายน่าจะเป็นพวกคุณนะคะ ไม่ใช่ซู่เป่า”
คนรอบข้างต่างกระซิบกระซาบ และรู้สึกว่าซู่เป่าพูดถูก!
ตระกูลมู่หยิ่งยโสมาก แม้แต่เรื่องทานเค้กก็ยังต้องมากำชับเป็นพิเศษ ขี้เหนียวมากจริง ๆ!
ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังแบ่งชนชั้นอีก...
ทุกคนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชายของตระกูลมู่ที่เป็นเทพแห่งสงคราม พวกเขาก็คงไม่ทน
ดังนั้นเมื่อซู่เป่าพูดคำเหล่านี้ออกมา พวกเขาจึงรู้สึกสะใจอย่างลับ ๆ
พ่อบ้านของตระกูลมู่หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย และในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็เห็นเวินหรูอวิ๋นที่อยู่ด้านหลัง
เขาเพิกเฉยต่อซูอีเฉินและซู่เป่าทันที และทักทายอย่างอบอุ่น “นายหญิงซือ คุณมาถึงแล้ว! เชิญเข้ามาด้านในครับ!”
เวินหรูอวิ๋นยิ้มหยัน “ตระกูลมู่ยอดเยี่ยมมาก แม้แต่ตระกูลซูซึ่งร่ำรวยที่สุดในจิงตูก็ยังถูกเพิกเฉย ฉันคงไม่กล้าเข้าไปกับคุณหรอกค่ะ”
เธอก้มลงเช็ดปากของซู่เป่า และพูดอย่างราบเรียบ “ซู่เปาและคุณซูนั่งที่ไหน เราจะนั่งที่นั่นค่ะ”
เวินหรูอวิ๋นกำลังหนุนหลังซู่เป่าอยู่
ซืออี้หรันก็มีใบหน้าที่เย็นชาเช่นกัน เสียงที่เยือกเย็นพูดออกมาว่า “ขอโทษเพื่อนของผมด้วย!”
ซืออี้หรันไม่มีเพื่อน
แต่ตั้งแต่ที่เขาได้รับการช่วยเรียกวิญญาณกลับมาจากซู่เป่า เขาก็ถือว่าเธอเป็นเพื่อน
เพื่อนคนแรกของเขา... โดยธรรมชาติแล้วจะต้องไม่ให้ใครมารังแกได้!
พ่อบ้านของตระกูลมู่ตัวนิ่งงัน เขาไม่ได้คาดหวังว่าตระกูลซือจะชื่นชอบตระกูลซูมากขนาดนี้!
เขารู้สึกอับอายเล็กน้อย และโทษว่าเป็นเพราะซูอีเฉินและซู่เป่า
พวกเขาเข้าใจชัดเจนว่าเวินหรูอวิ๋นที่อยู่ด้านหลังแต่ไม่พูดอะไร เพราะตั้งใจงั้นเหรอ
พ่อบ้านตระกูลมู่ยิ้มและพูดกับเวินหรูอวิ๋น “เป็นความผิดของผมเองครับ ต้องขอโทษที่ดูแลไม่ทั่วถึง เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ! ผมจะจัดที่นั่งให้พวกเขาใหม่”
ขณะที่พูด เขาจงใจก้าวไปด้านข้าง และชนเข้ากับร่างของซูเป่าโดย 'บังเอิญ'!
ซู่เป่าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ และพ่อบ้านก็เป็นผู้ใหญ่ ซู่เป่าที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงถูกชนไปอีกด้าน
“โอ๊ย!”
ซู่เป่าทิ้งก้นลงจนนั่งลงไปบนพื้น
ข้อมือถูลงกับพื้นจนเป็นรอยแดง
ซูอีเฉินยกเท้าขึ้นโดยไม่พูดไม่จาและถีบพ่อบ้านตระกูลมู่ไปอีกทาง!
พ่อบ้านตระกูลมู่ไม่ทันตั้งตัว เซถลาไปด้านข้างเหมือนลักษณะของปูจนเกิดเสียงกระแทก และชนเข้ากับชั้นวางของเครื่องลายคราม!
เพล้ง!
แจกันลายครามหล่นแตกกระจายเป็นเศษ ๆ!
พ่อบ้านตระกูลมู่หน้าซีดทันที นี่คือเครื่องลายครามที่คุณท่านตระกูลมู่หวงแหนมากที่สุด และวันนี้ยังบอกเขาซ้ำแล้วซ้ำว่าให้ดูแลดี ๆ เมื่อมีแขกมา
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเขาซะเองที่ชนแตก!
ไม่สิ ต้องเป็นซูอีเฉินต่างหาก!
พ่อบ้านตระกูลมู่จ้องมองด้วยดวงตาถมึงทึง “คุณซู คุณทำอะไร! ทำร้ายคนโดยไม่มีเหตุผล”
ซูอีเฉินไม่แม้แต่จะมองเขา อุ้มซู่เป่าขึ้นมาทันทีและพูดว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ซู่เป่าลูบข้อมือและบั้นท้ายเล็ก ๆ ของเธอ
“ลุงใหญ่ หนูไม่เป็นไรค่ะ” ซู่เป่าพูด
คนด้านในที่ได้ยินเสียงดังจึงรีบออกมา
คุณท่านตระกูลมู่เหลือบไปเห็นเครื่องลายครามที่หล่นแตกอยู่บนพื้น หัวใจของเขาเจ็บปวดจนเลือดแทบไหล เขาระงับความโกรธและถาม “เกิดอะไรขึ้น”
พ่อบ้านของตระกูลมู่พูดทันที “คุณท่าน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณซูเห็นไม่ตรงกันก็ทำร้ายคนอื่น...”
ซูอีเฉินยิ้มเยาะ “เห็นไม่ตรงกันงั้นเหรอ”
เขาพูดอย่างนั้นเหรอ