ตอนที่ 1023 ความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิดมาก่อน

"3… 2… 1… แอคชั่น!"

หลังจากเสียงสเลทคัทฉากดังขึ้น กล้องก็หมุนรอบแมวดำ

แมวดำ "..."

ข้าเป็นถึงราชาแห่งดินแดนดินขี้เถ้าแท้ ๆ ทำไมถึงมาตกลงแสดงละครกับเขาได้?

แมวดำหน้าดำคร่ำเครียด มันมองกู้ชีชีที่อยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

นักแสดงที่รับบทเป็นนางร้ายชื่อซางเถา ตอนนี้เธอกำลังอุ้มแมวดำอยู่ ไม่รู้ทำไมแต่เธอห้ามไม่ให้เหงื่อออกไม่ได้เลย

ตื่นเต้นกว่าเข้าฉากกับนักแสดงชายดีเด่นอีก

มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอแค่อยากรีบถ่ายให้เสร็จแล้วกลับบ้านไปเล่นติ๊กต๊อก

"เจ้าเหมียว ต้องทำให้ดีนะ"

ตอนนี้ก็บอกเอ็คชั่นไปตั้งครึ่งนาทีแล้ว แต่แมวดำยังไม่ยอมขยับเลย ถึงจะไม่เห็นว่ามันทำหน้าตาอย่างไร แต่ดวงตาคู่นั้นช่างเย็นชายิ่งนัก

ผู้กำกับเองก็งงตัวเองอยู่เหมือนกัน เมื่อกี้ซู่เป่าบอกว่าแมวตัวนี้ทำได้ ความคิดแรกของเขาก็คือได้ ดังนั้นจึงให้แมวลองเข้าฉากโดยไม่ทันได้คิดอะไรเลย

"เอ่อ..."

ซู่เป่าเองก็ขายหน้า เธอรีบบอกว่า "คุณลุงผู้กำกับคะ ให้เวลาหนูหน่อยนะ!"

เธอค้นในกระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วจู่ ๆ ก็ดีใจขึ้นมา "โชดดีนะเนี่ย ยังเหลืออยู่"

เพราะติดเสาร์อาทิต์ได้มาสองวัน คุณยายก็เลยยัดขนมใส่ให้ซู่เป่ามาเยอะมาก

ปลาแห้งกระป๋องของเสวียนหลิงอร่อยมากจริง ๆ เธอก็เลยแอบเอามาด้วยกระป๋องหนึ่ง

ระหว่างทางเธอกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง

ซู่เป่าวิ่งเข้าไปเอาปลาแห้งตัวหนึ่งไปยื่นใส่ปากแมวดำ ราวกับผู้จัดการส่วนตัวตัวน้อย

"สู้ ๆ นะอู่ชาง ได้โปรดล่ะ ฉันจะให้ปลาแห้งเธอตัวนึงโอเคไหม!"

แมวดำหมดคำพูด "เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวอะไร คิดจะซื้อข้าด้วยปลาแห้งตัวเดียวนี่นะ..."

พูดไม่ทันจบซู่เป่าก็หยิบเอาปลาตัวที่สองมายื่นให้ที่ข้างปากมัน

แมวดำ "..."

กลิ่นหอมของปลาแห้งลอยฟุ้งอยู่ที่ปลายจมูก กลิ่นหอมนั้นก็เสมือนมือน้อย ๆ ที่คอยกวักเรียกยั่วยวนมันไม่หยุดหย่อน

"คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีกนะ" แมวดำกัดเอาปลาแห้งสองตัวเอาปากแล้วกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ซู่เป่าลูบหัวมันด้วยความดีใจ "อืม ฉันจะดูอยู่ข้าง ๆ นะ ถ้าเธออยากกินปลาแห้งอีกเดี๋ยวฉันจะเอามาป้อน!"

เมื่อเห็นเจ้าแก้มก้อนตาเป็นประกาย หน้าตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

อู่ชางก็คิดว่าเห็นแก่ที่เธอจะเป็นพญายมในอนาคต... งั้นจะไว้หน้าเธอหน่อยก็ได้ ไม่ได้ยอมเพราะปลาแห้งตัวเล็ก ๆ นั่นหรอกนะ

"แอคชั่น!"

ฉากสอง ซางเถาอุ้มแมวดำไว้ แววตาของเธอฉายแววชั่วร้าย

"เสี่ยวชี เดี๋ยวพอเราเข้าไป เจ้าก็ไปเล่นที่ลานนะ... เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม? นางรังแกข้า เจ้าไปข่วนหน้านางให้เละเลยนะ"

แมวดำมองไปที่กู้ชีชีอย่างให้ความร่วมมือ จ้องเธอด้วยสายตาเหมือนจ้องเหยื่อ

เข้าฉาก... เริ่มแสดง...

อู่ชางกระโดดลงจากอ้อมกอดของซางเถา

น่าเสียดายที่ท่าทางความเป็นผู้ยิ่งให้ในตัวมันเฉิดฉายมากไปหน่อย ไม่เหมือนแมวน้อยที่เตรียมตัวจะทำร้ายคนเลย

ซู่เป่าถือปลาแห้งไว้ในมือ พูดเบา ๆ อยู่ด้านข้างว่า "อู่ชางกระโดดหน่อยสิ~"