ตอนที่ 105 ตัดความสัมพันธ์

นายหญิงมู่หัวเราะและพูดว่า “โถ่ ดูเด็กคนนี้สิ จะพูดยังไงดี จะไม่เกี่ยวข้องกันได้ยังไง ลูกพี่ลูกน้องก็เป็นพี่น้องกันนะ...”

คุณท่านมู่ “ใช่แล้ว พวกเราทุกคนมีสายเลือดของตระกูลมู่เหมือนกัน! แหม่ วัยรุ่นหนุ่มสาวชอบล้อเล่นตลอด!”

มู่กุยฝานพ่นลมทางจมูกอย่างเย็นชา “สายเลือดของตระกูลมู่งั้นเหรอ น่าเสียดายที่พวกคุณไม่คู่ควรเลย...”

ดวงตาของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ใดใด

“ตอนคุณปู่ของผมเสียชีวิตและพ่อแม่ของผมถูกฆ่าตาย ผมกลับไปหาพวกคุณที่เมืองหนานเฉิง”

“เดาซิว่ายังไงต่อ” มู่กุยฝานปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “เพราะพวกคุณกลัวที่จะมีส่วนเกี่ยวข้อง พอรู้ว่าผมมาถึงที่สถานีรถประจำทาง พวกคุณก็รีบหาคนมาไล่ผมออกจากเมือง”

“วันรุ่งขึ้น ทั้งครอบครัวก็ย้ายไปค้างคืนที่บริเวณชายฝั่ง”

เขาหาพวกเขาไม่พบ!

ตอนนั้นเขาเพิ่งจะเจ็ดขวบ ความกลัวและความสับสนในการสูญเสียผู้เป็นที่รักทำให้เขาต้องแสวงหาที่พักพิงจากญาติพี่น้องโดยสัญชาตญาณ

น่าเสียดาย...ที่ไร้ญาติขาดมิตร

เรื่องราวเปลี่ยนแปลงรุ่งเรืองตกต่ำไม่แน่นอน ใครจะคิดว่าเด็กอายุเจ็ดขวบจะรอดชีวิตมาได้

ซู่เป่าไม่รู้ว่าทำไมเมื่อฟังพ่อคนนี้พูดถึงอดีตอย่างไม่แยแส ความเศร้าในใจของเธอก็ค่อย ๆ เอ่อล้นออกมา

จริง ๆ แล้วพ่อที่สูงกว่าขอบประตูคนนี้เคยเป็นเหมือนกับเธอ

ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีพ่อแม่ และถูกคนอื่นมองว่าเป็นตัวซวย

ซู่เป่าเม้มปากและกอดคอของมู่กุยฝานโดยไม่พูดอะไรสักคำ

มู่กุยฝานรู้สึกได้ถึงที่พึ่งพิงของเจ้าตัวเล็ก มู่กุยฝานจึงหยุดพูดไปชั่วขณะ

ผมนุ่มสลวยของซู่เป่าทิ่มแถวคอของเขา ทำให้หัวใจของเขารู้สึกเบาสบายขึ้นมา

“หืม” มู่กุยฝานเลิกคิ้ว

เจ้าตัวเล็กนี่...เจ็บปวดใจเรื่องเขางั้นเหรอ

หัวใจของมู่กุยฝานรู้สึกอุ่นขึ้นเล็กน้อย

ตระกูลมู่ถูกมู่กุยฝานเปิดโปงจนไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง และได้แต่หัวเราะเขิน “นี่ นี่ ๆ ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรแน่เลย...”

เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจ เดิมทีคุณท่านมู่และปู่ของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน!

เมื่อรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องถูกเปิดโปงและถูกฆ่าตายก็กลัวตัวเองโดนไปด้วย จึงขับไล่หลานชายที่กำลังตามหาญาติตัวเองออกไปและถึงกับต้องย้ายไปค้างที่อื่น

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลมู่พูดเมื่อมาถึงจิงตู พวกเขาเอาแต่พูดว่า 'พี่ชายใหญ่ของฉันช่างน่าเวทนา' 'แทบรอแทนที่พี่ชายของฉันไม่ไหวแล้ว'...

เมื่อส่งการ์ดเชิญไปก็พูดว่า “เทพแห่งสงครามคือหลานชายร่วมสายเลือดของตระกูลมู่เรา”

มันก็เลยทำให้พวกเขาไม่เข้าใจเกี่ยวกับรายละเอียดมากนัก และคิดว่ามู่หมิงหย่วนผู้เสียสละคือพี่ใหญ่ร่วมสายเลือดของพวกเขา

“หลานของลูกพี่ลูกน้องเรียกปู่นั้นก็เป็นความสัมพันธ์อีกหนึ่งชั้น รุ่นปู่ทวดของลูกพี่ลูกน้องยิ่งไม่ต้องพูดถึง นับว่าเป็นญาติห่าง ๆ กันไหมล่ะ”

“ตอนเริ่มวิ่งแรกๆ วิ่งเร็วมากเพราะกลัวว่าจะเดือดร้อนไปด้วย พอได้เครดิตก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นกว่าคนอื่นไปอีก! ไม่ได้หาหลานชายมานานกว่าสิบปี พอได้ยินว่ากลายเป็นเทพแห่งสงครามไปแล้วก็รับว่าเป็นญาติขึ้นมาเลยนะ...”

“ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ”

“ถ้าหัวหน้ามู่เป็นเพียงคนธรรมดา พวกเขาจะยังจำได้อยู่ไหม”

“ไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน ดูตระกูลซูพาคุณซู่เป่ามาที่นี่สิพวกเขาจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ ตาของเธอโตจนเกือบสุดหัว... ผู้คนคิดว่ามีเพียงคนจากตระกูลกวนเท่านั้นที่สมควรได้คบค้าสมาคมกัน”

เมื่อฟังการสนทนาที่ไม่มีปิดบังจากทุกคน นายหญิงมู่ก็รู้สึกได้แค่ถอนหายใจอยากหนักอก

อึดอัด!

คุณท่านมู่หน้าแดงขึ้น ราวกับว่าพวกเขามีผ้าผูกเอวมาตลอดแต่ตอนนี้ผ้าผูกเอวนั้นกลับถูกเปิดขึ้น

คนที่เปิดออกไม่ใช่พวกเขา ซึ่งทำให้พวกเขาเสียหน้าต่อหน้าผู้คน

มู่ชิงหลินตอบสนองอย่างรวดเร็วและรีบพูดขึ้นว่า “ปู่รอง พี่ชายเดินทางมาไกลและเหน็ดเหนื่อยมาก เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะ!”

เขามองไปที่มู่กุยฝาน พยักหน้าและยิ้มอย่างอบอุ่น “พี่ชาย พี่ว่าไง”

นายหญิงมู่พูดอย่างรวดเร็ว “ใช่ ๆ ๆ เสี่ยวฝาน เข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน เข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน...”

คุณท่านมู่ “เดินทางมาตั้งไกลคงเหนื่อยมาก! มาเร็ว เชิญเข้ามาก่อน...”

ผิวหน้าของคนตระกูลมู่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ และพวกเขาอยากจะเชิญมู่กุยฝานเข้าไปคุยด้านใน!

ความอัปลักษณ์ของครอบครัวไม่ควรให้คนข้างนอกได้รับรู้ ถ้าเชิญมู่กุยฝานเข้าไปก่อน ต่อให้น่าเกลียดแค่ไหนถ้าปิดประตูเอาไว้ก็จะมีแค่พวกเขาเท่านั้นที่รู้และเพื่อไม่ให้คนอื่นมองพวกเขาเป็นตัวตลก...

ไม่ทันคาดคิด มู่กุยฝานมองไปที่ซู่เป่าอีกครั้ง

“เด็กดี อยากเข้าไปข้างในไหม” มู่กุยฝานถาม

ก่อนที่ซู่เป่าจะพูด นายหญิงมู่ก็รีบเกลี้ยกล่อมเธอว่า “ซู่เป่าเด็กดี เราเข้าไปข้างในกันก่อนไหม ดูสิ ย่าทวดเตรียมเค้กไว้ให้หนูด้วยนะ...”

“ข้างในมีของเล่นสนุก ๆ เยอะแยะเลย ตุ๊กตาบาร์บี้!”

ซู่เป่าส่ายหัว “หนูไม่กินเค้กของพวกคุณ แล้วหนูก็ไม่อยากได้ของเล่นของพวกคุณด้วย”