ตอนที่ 11
ตอนที่ 11 เห็นแม่
September 21, 2026
ขณะที่นายหญิงหลินกับคุณท่านหลินไม่รู้จะทำอย่างไรดี จู่ๆ ข้างนอกก็มีคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าเข้ามา!
“โอ้โห! ประธานหลินดวงดีจังเลยนะ! แปดสิบล้านที่ติดเราเมื่อไรจะคืนล่ะ”
ที่แท้คนพวกนี้คือคนของบริษัททวงหนี้ พวกเขาแยกย้ายกันล้อมคนตระกูลหลินเอาไว้
“ทำอะไรน่ะ พวกแกจะทำอะไร!” นายหญิงหลินร้อนรน
คุณท่านหลินตำหนิ “หยุดนะ! พวกแกรู้ไหมว่าเราเป็นใคร เราเป็นครอบครัวเกี่ยวดองของตระกูลซูแห่งจิงตูนะ!”
สิ่งที่ขานรับเขาคือไอเสียขณะรถของตระกูลซูขับออกไป
ไมบัคสีดำสองคัน ดูทรงอิทธิพลเป็นอย่างมาก คนสัญจรบนถนนต่างอดไม่ได้ที่จะหลีกห่างให้ไกล
ซึ่งสิ่งที่ตรงกันข้ามกันอย่างชัดเจนคือคนตระกูลหลินที่น่าเวทนา...
ชายร่างใหญ่สองสามคนจากบริษัททวงหนี้หัวเราะฮ่าๆ “ไอ้หยา คนใหญ่คนโตจริงๆ เป็นครอบครัวเกี่ยวดองกับตระกูลซูซะด้วย แกดูสิเขาสนจพวกแกไหม”
คุณท่านหลินเริ่มหน้าแดง!
คนของบริษัททวงหนี้ล้วนเป็นอันธพาล จะพูดเรื่องเหตุผลอะไรกับพวกเขาได้ และยิ่งไม่มีทางไม่ซ้อมคุณเพราะคุณเป็นชายชรา
เสียงเพียะดังขึ้นเสียงหนึ่ง คุณท่านหลินกับนายหญิงหลินถูกตบฉาดหนึ่งโดยพลัน และถูกกดให้คุกเข่าลง!
ก่นด่าอย่างป่าเถื่อนสารพัด ทั้งเตะทั้งต่อย...ไม่นานคุณท่านหลินกับนายหญิงหลินก็จมูกเขียวหน้าช้ำเช่นกัน ร้องโอ๊ยอ๊ายกันดังสนั่น
ตอนนี้ดีเลย ทั้งครอบครัวเป็นระเบียบเรียบร้อย...
ภายใต้สายตาจับจ้องของฝูงชน คนตระกูลหลินที่เมื่อก่อนรุ่งโรจน์ถูกทำให้อับอายจนไม่มีชิ้นดี สติแตกกระเจิง บ้านหลังสุดท้ายก็ถูกยึด สัมภาระทั้งหมดก็ถูกโยนออกไป
ขณะเดียวกันคนที่ถูกโยนออกมาก็คือมู่ชิ่นซินที่มีคราบเลือดเต็มหน้า ทั้งครอบครัวตกอยู่ในที่นั่งลำบากอย่างสุดขีด!
เพื่อนบ้านที่ดูครึกครื้นอดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทา
“พวกคุณไม่รู้ใช่ไหม ยัยเด็กเหลือขอตระกูลหลินนั่นเป็นหลานตาของตระกูลซูแห่งจิงตู!”
“อะไรนะ ยัยเด็กคนที่ผอมๆ ตัวเล็กๆ แม่ตายตั้งแต่สองขวบกว่านั่นน่ะเหรอ”
“แม่เจ้า งั้นตระกูลหลินไม่นึกเสียใจตายหรอกเหรอ เป็นฉันนะฉันกระอักเลือดไปแล้ว!”
“พวกเขาสมควรโดนแล้ว! มีครั้งหนึ่งเป็นวันที่ร้อนมากฉันยังเห็นเด็กคนนั้นถูกทำโทษให้ยืนตากแดดอยู่ข้างนอกอยู่เลย ฉันพูดไปสองสามประโยคก็ถูกยายแก่ตระกูลหลินด่าเข้า”
“ฮ่าๆๆ ยายแก่คนนั้นวันๆ เอาแต่พูดว่าหลานสาวตัวเองเป็นตัวซวยนี่ ตอนนี้ดีเลย ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนแรกคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก!”
ทุกคนดูมีความสุขที่ได้เห็นเรื่องทุกข์ของคนอื่น คนตระกูลหลินนึกเสียใจหรือไม่เขียนอยู่บนหน้าหมดแล้ว
สมควรโดนแล้วจริงๆ!
หลินเฟิงไออย่างต่อเนื่อง อาเจียนเมือกเลือดที่อยู่ในปากออกมา ข้างหูเสียงดังหึ่งๆ
มู่ชิ่นซินร้องไห้พลางพูดว่า “พี่เฟิงพี่เป็นยังไงบ้าง”
นายหญิงหลินระบายความโกรธไปลงที่เธอ “มาแสร้งร้องไห้อะไร! ตั้งนานไปทำอะไรมา เมื่อกี้ทำไมถึงไม่เห็นเธอเลย”
มู่ชิ่นซินสะอึกสะอื้น “เมื่อกี้ฉันเห็นซู่เป่า ก็เลยไปขอร้องเธอ ขอให้เธอเห็นแก่ปู่กับย่าที่อายุเยอะแล้ว ยอมให้อภัยปู่กับย่า...แต่เธอกลับไม่ยอม...”
นายหญิงหลินคับแค้นเป็นอย่างมาก โทษว่าความอัปยศทั้งหมดในวันนี้เป็นความผิดของซู่เป่า
ยัยเด็กเหลือขอคนนี้ดีร้ายยังไงพวกเขาก็เลี้ยงดูมาตั้งสามปีกว่าไม่ใช่เหรอ แต่ดันกลับไม่สำนึกบุญคุณเลยสักนิด!
เหมือนกับแม่ที่ตายไปแล้วของเธอไม่มีผิด พวกเลี้ยงไม่เชื่อง!
เจ้าเด็กน้อยเป็นตัวทำให้แม่ของตัวเองต้องตาย แล้วก็ทำให้ลูกชายของเธอต้องแท้งลูกอีก ตอนนี้พวกเขาพลอยติดร่างแหจนเคราะห์ร้ายไปกันหมด ช่างเป็นตัวซวยจริงๆ!
นายหญิงหลินยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ก่นด่าอย่างไม่ยั้ง “ไม่ยอมก็ไม่ยอม! กะอีแค่ตัวซวยคนหนึ่ง...”
เธออยากพูดว่าพวกเขาสิไม่เคยอยากได้ แต่สุดท้ายแล้วก็พูดไม่ออก ตอนนี้พวกเขาอยากได้ แทบอยากจะรั้งซู่เป่าเอาไว้ให้แน่นไม่ปล่อยให้เธอไปถึงจะดี!
นายหญิงหลินคับแค้นใจไร้ที่ระบาย จึงทำได้เพียงแอบสาปส่งอยู่เพียงลำพัง สาปส่งขอให้ตระกูลซูทุกคนซวย!
บนรถ
นิ้วของซูอีเฉินแตะอยู่บนหน้าจอ ส่งข้อความออกไป (กำจัดตระกูลหลินซะ)
อีกฝ่ายตอบกลับมา (ฆ่าทิ้งเหรอ)
ซูอีเฉินหัวเราะอย่างเย็นชา ฆ่าทิ้งเหรอ
ต้องโดนสลักหลังด้วยความผิดฐานฆ่าคนเพราะพวกขยะ นั่นไม่มีทางหรอก
ตระกูลซูของเขา ต่อให้อยากแก้แค้นก็ต้องทำอย่างใสสะอาด
(ทำให้พวกเขาอยู่อย่างตายทั้งเป็น)
ซู่เป่านั่งอยู่ในรถอย่างเงียบๆ มือข้างหนึ่งกอดตุ๊กตากระต่ายของเธอเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งกอดนกแก้วเอาไว้
คุณท่านซูผ่อนคลายน้ำเสียง พยายามทำให้ตัวเองดูเป็นกันเอง “ซู่เป่า เรากลับบ้านกันแล้วนะ!”