ตอนที่ 1121 คนตอแหลเก่ง

หลังซู่เป่าจากไป

จิ่งจั้นทนฝีเท้าของตัวเองไม่ไหว ก็เลยเดินส่องรอบๆ คฤหาสน์ตระกูลซู

มองผ่านประตูรั้วเหล็กของสวนหลังบ้าน เขาเห็นคุณท่านของตระกูลซูกําลังรำไทเก็กอยู่ จิ่งจั้นแอบเหลือบมองอยู่พักหนึ่ง ตอนที่กําลังจะจากไปสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่หมึกไม้ไผ่ที่อยู่ข้างหลังคุณท่านซู…

ตระกูลซูมีบางอย่างพิเศษจริงๆ ด้วย！

จิ่งจั้นยิ่งมองก็ยิ่งตะลึง หากสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่าแสงที่ส่องลงมายังหมึกไม้ไผ่นั้นเหมือนกำลังปกคลุมร่างกายของคุณท่านซูอยู่

คุณท่านซูกระฉับกระเฉง แก้มแดงก่ำ ท่าทางจิตใจแบบนี้ดูไม่เหมือนชายชราทั่วๆ ไปเลย！

จิ่งจั้นเม้มปาก ดูเหมือนว่าหมึกไม้ไผ่นี้จะถูกนํากลับมาจากยมโลก

คนอื่นๆ กลัวยมโลก แต่จิ่งจั้นไม่กลัว เขาเพิ่งค้นพบในภายหลังเหมือนกันว่ายมโลกก็เป็นเพียงอีกโลกหนึ่งเหมือนกับโลกมนุษย์ เพียงแต่มีสไตล์ที่แตกต่างกัน แต่โลกมนุษย์นั้นมีทรัพยากรอยู่จำกัด ไม่เหมือนยมโลกที่เหมือนกับสมบัติที่ยังไม่ถูกค้นพบ

ยกตัวอย่างเช่นหมีกไม้ไผ่นี้ ถ้าเขาสามารถฝึกฝนบำเพ็ญใต้ไม้ไผ่นี้ได้ ก็เหมือนกับการลงทุนน้อยแต่ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า…

จิ่งจั้นกําหมัดแน่น ในใจรู้สึกไม่สมดุลเล็กน้อย แต่เมื่อมองย้อนกลับไป เขายังแข็งแกร่งได้เท่านี้จริงๆ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะเทียบชั้นกับซู่เป่าที่เป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ได้

จิ่งจั้นจากไปด้วยความคิดแบบนี้

เปลี่ยนกลับไปรอเธอต่อที่โรงเรียนของซู่เป่า

เธอรู้อยู่แล้วว่าเขากําลังรอเธออยู่ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทําก็คือให้ความจริงใจทั้งหมดที่มีกับเธอ

พอซู่เป่าไปถึงโรงเรียนก็ไปที่ห้องพักครูทันที

หลันเสวี่ยเอ่อร์เดินอ้อมไกลตั้งใจจะเดินผ่านห้องพักครูคณิตศาสตร์

สุดท้ายก็เห็นซู่เป่าและนักเรียนคนอื่นนั่งอยู่ข้างในกำลังตั้งใจฟังคุณครูพูดอยู่

จู่ๆ ตาเธอก็แดงก่ำขึ้นมา ซู่เป่าได้รับคัดเลือกให้ไปแข่งจริงๆ เหรอ

แต่ปกติแต่ละโรงเรียนก็จะคัดเลือกนักเรียนแค่คนเดียวเพื่อไปแข่งอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มีสองคน ไม่ต้องคิดมากอะไรก็รู้ว่าซู่เป่าแค่ไปเกาะด้วยเท่านั้นแหละ คนที่แข่งจริงๆ คือเพื่อนอีกคนหนึ่ง！

หลันเสวี่ยเอ่อร์รู้สึกน้อยใจ เธอก็อยากให้ตัวเองบ้านรวยเหมือนกัน เธอจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยขนาดนี้ แต่ช่วงนี้พ่อของเธอไม่กระตือรือร้นเลยสักนิด

แม้แต่แม่ของเธอที่บอกว่าจะไปตระกูลซูเพื่อเยี่ยมนายหญิงซู แต่พอภายหลังได้ยินว่านายหญิงซูไม่ได้เป็นอะไรก็ไม่ไปเยี่ยมแล้ว

แบบนี้เมื่อไหร่ตระกูลหลันจะรุ่งเรืองเสียที？ พอนึกถึงตอนขึ้นมัธยมต้นและมัธยมปลายแล้ว เธอยังต้องลำบากแบบนี้ และไม่ได้รับความนิยมชมชอบจากทุกคนเหมือนซู่เป่า ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหดหู่กว่าเดิม

เพราะฉะนั้นตอนที่หลันเสวี่ยเอ่อร์กลับมาที่ห้องเรียนก็เลยนอนฟุบโต๊ะและเริ่มร้องไห้อย่างอธิบายไม่ถูก

พอมองไปที่หลันเสวี่ยเอ่อร์ที่กำลังแอบร้องไห้อยู่ ทุกคนต่างก็รู้สึกประหลาดใจและงุนงงกันหมด

แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครอยากไปปลอบใจเธอเลยสักคน หลังผ่านวันหยุดสุดสัปดาห์ไป ทุกคนต่างก็กลับไปเล่าดราม่าเรื่องสอบให้ครอบครัวฟัง

ผู้ใหญ่ในบ้านส่วนใหญ่ต่างก็พูดประโยคเดียวกันว่า ต่อไปให้อยู่ห่างๆ หลันเสวี่ยเอ่อร์！

มีแค่เพื่อนรักหลันเสวี่ยเอ่อร์คนนั้นที่ยังเป็นห่วงเป็นใยถามเธอว่า “เสวี่ยเอ่อร์ เธอเป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้อีกแล้วล่ะ”