ตอนที่ 1140 ความจริงเรื่องภาพวาด

มู่กุยฝานหน้าดำคร่ำเครียด

จี้ฉางที่เพิ่งออกมาหลังจากไปห้อยโหนชมดอกไม้อยู่บนต้นไม้เสร็จก็มุมปากกระตุกขึ้นมาทันที

"สามพันปีนั้นผ่านมานานแล้ว แต่บังเอิญที่ข้ายังจำได้บางส่วน" จี้ฉางพูด

เขาต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับเหยียนหลัวหวังดีกว่าใครอยู่แล้ว

จากเวลาที่เล่ามานั้นน่าจะเป็นตอนที่ดวงวิญญาณของเหยียนหลัวหวังในชาติที่แล้วแตกสลายไปพอดี...

หว่านลี่ไม่อยากมองจี้ฉาง แน่นอนว่านางรู้จักจี้ฉาง ดูเหมือนเขาจะเป็นแค่ผู้พิพากษาตัวเล็ก ๆ เท่านั้นเอง นางเคยเห็นเขาจากไกล ๆ

นางมองมู่กุยฝานด้วยสายตาดื้อรั้น อยากได้ยินเขาบอกจากปากเขาเอง!

มู่กุยฝานพูดเรียบ ๆ ว่า "นอกจากอวี้เอ๋อร์แล้ว ข้าไม่เคยนอนกับชายหญิงที่ไหนอีกเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าข้าจะมีลูกสาวอายุเยอะเท่าเจ้าได้"

ผีหลายใจขำพรวด ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอนึกถึงอะไรขึ้นมา เธอกับซูจิ่นอวี้มองหน้ากันแล้วผู้หญิงทั้งสองคนก็ระเบิดหัวเราะออกมา

มู่กุยฝาน "..."

ขำเหรอ? ผู้ถูกกล่าวหาควรจะเขินอายไม่ใช่หรือไง?

ช่างเถอะ ซูจิ่นอวี้ไม่สามารถถือเป็นผู้ถูกกล่าวหาธรรมดาได้ เธอเป็นโจทก์ต่างหาก

มู่กุยฝานรู้สึกท้อใจขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจริงจังกับเรื่องนี้เลย หว่านลี่ก็ไม่รู้เป็นนอะไรรู้สึกทั้งโกรธทั้งยอมไม่ได้เป็นอย่างมาก

นางเฝ้ารอคอยพ่อของนางมาสามพันปี...

ทำไมเขาทำแบบนี้?

เข้าใจได้ว่าเขาไม่รู้ว่าเขามีลูกสาวคนนี้อยู่ด้วย แต่เขาจะลืมสิ่งที่เคยทำกับแม่ของนางในตอนนั้นได้อย่างไร?

เขาพูดมาได้อย่างไรว่าเขาไม่เคยแตะต้องใครเลยนอกจากอวี้เอ๋อร์คนเดียว

ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเคย

"ท่านพ่อ ท่านลองทบทวนดูอีกครั้งเถอะ!" หว่านลี่น้ำตาแทบไหล นางพยายามที่จะรักษาภาพลักษณ์ของเทพธิดาไว้อย่างดีที่สุด เพื่อให้คู่ควรกับฐานะบุตรธิดาของจักรพรรดิ

"วันนั้นพี่สาวข้าวิญญาณแตกสลาย ท่านพ่อควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แล้วท่านแม่ของข้าก็เป็นคนที่เข้าไปปลอบโยนท่านพ่อไว้ได้ทันเวลาพอดี…"

หว่านลี่ไม่คิดอยากสะกิดรอยแผลเป็นในใจของพ่อ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงจังมาก!

นางรอมาตั้งนานแสนนานขนาดนี้ มันจะเป็นแค่เรื่องตลกไปได้อย่างไร?

นางไม่เชื่อว่าท่านแม่จะหลอกนาง ท่านแม่เอาเรื่องใหญ่ขนาดนี้มาล้อเล่นจะได้ประโยชน์อะไร?

หว่านลี่มองมู่กุยฝานด้วยสายตาอ้อนวอน

มู่กุยฝานมีสีหน้าเคร่งครึมมากขึ้น "ท่าทางเจ้าจะแก่กว่าข้าอีก อย่ามาถึงก็เรียกข้าว่าพ่อแบบนี้สิ!"

หว่านลี่ทำปากพะงาบ ๆ รู้สึกอับอาย

นางหยิบภาพวาดภาพนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วและถามเขาพลางทำตาแดง "แต่ท่านแม่มีภาพวาดนี้ ท่านพ่อเป็นคนวาดเอง มันเป็นของขวัญแทนใจที่ท่านมอบให้ท่านแม่!"

มู่กุยฝานขมวดคิ้ว "ตอนนั้นข้ายากจนข้นแค้นถึงเพียงนั้นเลยหรือ?"

ให้ภาพวาดเป็นของขวัญแทนใจเนี่ยนะ

อย่างน้อยก็ต้องเก็บดวงดาวบนฟ้าหรืองมมุกศักดิ์สิทธิ์มาให้ถึงจะสมเป็นของขวัญแทนใจที่มู่กุยฝานคนนี้เป็นคนให้

ซู่เป่าเตือนว่า "พ่อคะ บนภาพนี้มีลายเซ็นของพ่ออยู่ด้วยนะ!"