ตอนที่ 116 ค่ำคืนอันแสนน่ากลัว

ซูเหอเวิ่นขนลุกซู่ รู้สึกเพียงว่าศีรษะชา หัวใจเต้นเร็วเกือบจะหนึ่งร้อยแปดสิบครั้งต่อนาที

“ใครนะ...ใคร!”

ซูเหอเวิ่นตะโกนเสียงดังเพื่อปลุกใจให้ตัวเอง เด้งขึ้นมาอย่างกับปลาหลีขึ้นฝั่งอย่างนั้น เปิดไฟแป๊กเสียงหนึ่ง

ในห้องสว่างไปทั่ว ผ้าม่านถูกลมพัดสะบัด จนเกิดเสียงซู่ๆ เบาๆ

ในห้องเงียบสงัด มองไปรอบๆ ทีหนึ่ง ไม่มีอะไร...

ซูเหอเวิ่นใจเต้นแรง เกือบจะร้องไห้ออกมา แสงสว่างให้ความกล้าที่จะมั่นใจแก่เขา เขารีบวิ่งออกไปดูซ้ายมองขวา

ทางเดินเปิดไฟกลางคืนเอาไว้ เป็นเพียงแค่หลอดประหยัดไฟไม่กี่วัตต์ประเภทนั้น ทำให้ทางเดินดูขมุกขมัว สลัวๆ

ปลายทางเดินเป็นโค้ง มองไม่ชัดว่าหลังโค้งนั้นคืออะไร แต่บนพื้นมีเงามืดเส้นหนึ่ง ราวกับเป็นเงาของคนคนหนึ่ง...

ซูเหอเวิ่นขนลุกซู่ รีบปิดประตูทันที

ไม่เพียงแต่ปิดประตูเท่านั้น ยังดานประตูห้องด้วย!

ขณะนี้เองถึงได้มีความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหน่อย จากนั้นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“คนทำให้คนตกใจน่ากลัวจะตายชัก...อย่าตกใจตัวเองสิ...ฮือๆ” ซูเหอเวิ่นตกใจจนร้องไห้ออกมา อดกำผ้ายันต์สีเหลืองที่แปะเอาไว้ตรงท้องแน่นไม่ได้

เพราะฝันร้ายนั่น ทำให้เขาหวาดระแวงไปหมด บางทีอาจเป็นเพราะก่อนนอนตัวเขาเองไม่ได้ปิดประตูให้ดีก็ได้...

แม้ซูเหอเวิ่นจะคิดแบบนี้แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

เขามีนิสัยเคยชินว่าต้องปิดประตูก่อนเข้านอน หรือว่าเมื่อคืนลืมปิดจริงๆ

ซูเหอเวิ่นทอดกายบนเตียง ไม่กล้าปิดไฟ พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ

เขานึกถึงฝันร้ายเมื่อครู่ มีคนเปิดประตูห้องของเขา ลอยเบาหวิวเข้ามา ยืนอยู่หน้าเตียงของเขา...ยิ่งนึกก็ยิ่งกลัว

ซูเหอเวิ่นกำลังลังเล ไม่งั้นก็ไปนอนกับซู่เป่าก็แล้วกัน เขาปูที่นอนบนพื้นก็ได้ นอนบนพื้นไม้ก็ได้ทั้งนั้น

ถ้าไม่ได้อีก หรือว่าเขาจะไปหาพี่ชายของเขาดี นอนเบียดกับพี่ชายของเขาในห้องห้องเดียว ก็ไม่นับว่าขายหน้าหรอกใช่ไหม

แต่ถ้าจะออกไปละก็ ต้องผ่านโค้งของทางเดินนั่น

ถ้า ‘คน’ คนนั้นหลบอยู่ตรงนั้นจะทำยังไง คงไม่เผชิญหน้ากับเขาเลยหรอกเหรอ...

ซูเหอเวิ่นตัวสั่นระริกอย่างอดไม่ได้ รีบคิดหาหนทางอื่นอย่างรวดเร็ว ถ้างั้นก็ไปหาพ่อของเขาละกัน!

ห้องของเขากับห้องของพ่อเขาถูกกั้นเอาไว้ด้วยห้องหนังสือห้องหนึ่ง ไม่ต้องผ่านโค้งบันไดนั่น

ซูเหอเวิ่นลุกขึ้นด้วยเนื้อตัวสั่นเทา เท้าเพิ่งจะเหยียบลงบนพื้น ทันใดนั้นก็เห็นเงามืดโผล่ออกมาจากใต้เตียง

ทันใดนั้นเขาก็ชักเท้ากลับมาโดยพลัน

ฮือๆ! เห็นอะไรก็รู้สึกกลัวไปหมด!

ซูเหอเวิ่นควานไปทั่ว ควานหาโทรศัพท์ออกมา เตรียมจะโทรหาพ่อ

ในขณะนี้เอง ทันใดนั้นในตู้เสื้อผ้าก็มีเสียงแต๊กเบาๆ ดังออกมาเสียงหนึ่ง

เอี๊ยด

ประตูตู้เสื้อผ้าที่ปิดสนิทมีร่องแง้มออกมา

กระดูกสันหลังของซูเหอเวิ่นสั่นระรัว หันหน้ากลับไปอย่างยากลำบาก

ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดได้ประมาณสองนิ้วก็ไม่ขยับแล้ว ราวกับอะไหล่มีอายุการใช้งานมากแล้ว ไม่สามารถแบกรับน้ำหนักของประตูไม้ได้จึงเปิดออกเองอย่างนั้น...

ซูเหอเวิ่นมองร่องนั้น รู้สึกมีอะไรซ่อนตัวอยู่ข้างในอย่างอธิบายไม่ถูก ขนลุกตั้งชัน

หากฝันร้ายเป็นเรื่องจริง คงไม่ใช่ว่าคนคนนั้นยังไม่ได้ออกไปนะ แต่ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าใช่ไหม!

ซูเหอเวิ่นกลั้นลมหายใจเอาไว้ ในห้องเงียบเป็นอย่างมาก เงียบจนเขาหูฝาด ราวกับได้ยินเสียงลมหายใจของใครบางคน

“ใคร...ใครอยู่ตรงนั้น!” ซูเหอเวิ่นหวาดกลัวจึงแผดเสียงดังเพื่อให้ความกล้าแก่ตัวเอง

ทันใดนั้นเองเขาไม่สนใจแล้วว่าใต้เตียง หน้าต่างหรือห้องน้ำจะมีคน

เขาสาวเท้ายาวๆ พุ่งออกไป เปิดประตูห้องอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ประตูห้องถูกเขาดานประตูเอาไว้ ไม่คิดเลยเวลานี้พอรีบแล้วจะเปิดไม่ออก

เขาไม่กล้าหันกลับไป เขามักจะคิดว่าบางอย่างในตู้เสื้อผ้าออกมาแล้ว กำลังยืนอยู่หลังเขา...

แป๊ก!