ตอนที่ 1209 ด่าทุกคำ

มาทางฝั่งของมู่กุยฝาน

วันที่ยมบาลทุกตนรอคอย ทว่ากลับเป็นวันที่มู่กุยฝานต่อสู้อย่างยากลำบาก

แน่นอนว่าพวกกบฏต้องซ้อมให้ตายอยู่แล้ว เขากับซู่เป่าจะปล่อยให้หลุนจ้วนหวังหนีไปได้ยังไง? ไม่มีทางปล่อยเสือเข้าป่าอย่างแน่นอน

การต่อสู้ครั้งนี้ มู่กุยฝานมาพร้อมกับเป้าหมายปลิดชีพหลุนจ้วนหวัง!

หลุนจ้วนหวังเองก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลเช่นกัน ท้ายที่สุดก็เข้าใจ “นี่พวกเจ้าสองพ่อลูก...เห็นข้าเป็นกระสอบทรายอย่างนั้นหรือ?!”

มู่กุยฝานกระตุกมุมปาก “สมกับเป็นผู้ที่มีปัญญาสูงสุดในสามจอมโง่เง่าเต่าตุ่นจริง ๆ เข้าใจได้เร็วขนาดนี้ ไม่เลวนี่”

เมื่อหลุนจ้วนหวังได้ยินดังนั้นทว่า คนที่ฉลาดที่สุดในสามจอมโง่เง่าเต่าตุ่น...ตอนนี้เพิ่งได้สติกลับมา? ไอ้โง่เอ๊ย!

เขาเดือดดาลขึ้นมาในทันใด!

เจ้าเด็กนั่นอายุยังน้อยก็ถึงขั้นยมบาลแล้ว มีไอแห่งชะตายิ่งใหญ่อยู่กับตัว เขาถูกตีจนพ่ายแพ้เขายอมรับ!

แต่มู่กุยฝานน่ะ เดิมทีควรเป็นจักรพรรดิเฟิงตู ตอนนี้อายุป่านนี้แล้วก็ยังอยู่ในระดับนี้อีก ทว่าเห็นไอแห่งชะตาน้อยกว่าซู่เป่าอยู่มาก

ยังกล้าจะประชดเขาแบบนี้อีกเนี่ยนะ!

หน้าอกกระเพื่อมอยู่สองสามที หลุนจ้วนหวังก็ยังใจเย็นเพราะได้เปรียบ เขาเพิ่งถูกซู่เป่าทำร้ายมาอย่างหนัก แล้วก็มาต่อสู้กับมู่กุยฝานอีก แม้ว่ามู่กุยฝานจะเทียบซู่เป่าไม่ได้ แต่เขาก็ยังมีความเสี่ยงที่จะแพ้

อนาคตยังอีกยาวไกล เขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้ ที่บำเพ็ญมาหลายพันปีจะถูกทำลายไปในคราเดียวเพียงเพราะการยั่วยุไม่ได้เด็ดขาด

“ข้าจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า ไสหัวไปซะ!” หลุนจ้วนหวังเอ่ย ก่อนจะรีบหมุนตัวหนีไป

ในจุดนี้แม้แต่ช่องว่างให้สงสัยยังไม่มี...บอกจะหนีก็หนี ตรงไปตรงมาเด็ดขาดสุด ๆ

อาศัยข้อนี้ มู่กุยฝานก็ยังเลื่อมใสในตัวเขาทีเดียว คนมากมายหากมีกำลังที่แท้จริง ก็คงลอยไปอย่างง่ายดายแล้ว

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เขาเคยเห็นคนที่มีเงินนิดหน่อยก็เริ่มลอยมามากมายที่โลกมนุษย์ ขับรถหรูไล่ตามหางของคนอื่น ภายใต้สายตาของธารกำนัลยังกล้าท้าทายตำรวจจราจร ท้าทายกฎหมายอย่างโจ่งแจ้ง

คุณว่าพวกเขาไม่รู้เหรอว่าตัวเองทำผิด?

รู้สิ แต่ไม่สามารถปล่อยโทสะนั้นไปได้จริง ๆ ต้องรนหาที่ตายให้ตัวเองก่อนถึงจะยอมก้มหัวได้

มู่กุยฝานถือดาบไล่ฆ่า จากนั้นก็ฟันดาบออกไปอย่างกระฉับกระเฉงทีหนึ่ง “หลุนจ้วนหวัง นายหนีอะไร?!”

คมดาบฟาดฟันกลางอากาศ กลางอากาศระเบิดเสียงฉึบฉับดังขึ้นมา ความเร็วของดาบนี้รวดเร็วจนพระจันทร์และพระอาทิตย์ถอดสี

บนใบหน้าของหลุนจ้วนหวังเองก็ถอดสีเช่นกัน

ความรู้สึกของวิกฤติรุนแรงแผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ เขาเข้าใจดี...วันนี้เขาจำเป็นต้องเปิดศึกกับมู่กุยฝานอย่างแน่นอน

มู่กุยฝานมาด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะฆ่าเข้า!

“เยี่ยม...เยี่ยม! พวกเจ้าสองคนพ่อลูกช่างรังแกคนอื่นเกินไปแล้วจริง ๆ ยมบาลอย่างข้าเองก็ไม่วายที่จะรังแกและสบประมาท!”

มู่กุยฝานฟันดาบออกไปเลย ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “นายเข้าใจผิดแล้ว ตอนนี้นายไม่ใช่ยมบาลแล้ว! อย่างมากก็เป็นได้แค่ ‘จอมโง่เขลา’ เท่านั้น”

หลุนจ้วนหวังทั้งโมโหทั้งเดือดดาลและทั้งอึ้ง ภายใต้การต่อสู้อย่างสุดกำลังของมู่กุยฝาน ไม่นึกเลยว่าเขาจะรู้สึกถึงกลิ่นอายของกฎใหม่ที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเมื่อครู่นั่น

ทั้ง ๆ ที่มู่กุยฝานก็ยังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา และไม่ได้หวนคืนสู่ตำแหน่งจริง ๆ เหมือนอย่างเหยียนหลัวหวัง