ตอนที่ 1225 ใช้ยาอะไร ยาที่อาจโดนรุมตี

บิดาของยมบาลตัวน้อยคือจักรพรรดิเฟิงตูอย่างนั้นหรือ...

ฉินก่วงหวังตกอยู่ในภวังค์อยู่นาน

มิน่าล่ะ เมื่อสามพันกว่าปีก่อน จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งชิงตำแหน่งเหยียนหลัวหวัง แต่จักรพรรดิเฟิงตูผู้ไม่ค่อยปรากฏตัวกลับออกมาประทับตราตัดสินเรื่องนี้

แต่วิญญาณธิดาของจักรพรรดิเฟิงตูแตกดับระหว่างรับด่านเคราะห์อัสนีที่ทรงอานุภาพครั้งนั้นแล้วไม่ใช่หรือ

ฉินก่วงหวังมึนงง

“จะเป็นธิดาของจักรพรรดิเฟิงตูได้อย่างไร นางมีหลักฐานอะไรหรือไม่” ฉินก่วงหวังยังคงไม่กล้าเชื่อ “ไม่ใช่ใครก็ได้ที่สามารถแอบอ้างเป็นธิดาของจักรพรรดิได้”

แต่ลึกๆ แล้ว ฉินก่วงหวังไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้

ธิดาของจักรพรรดิ... ก็เทียบเท่ากับองค์หญิงแห่งราชวงศ์ และยังเป็นบุตรสาวคนโต

จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะสืบทอดตำแหน่งพญายมและเป็นหัวหน้าของขุมนรกทั้งสิบ

หากเป็นเช่นนั้นแล้ว การที่เขาต่อต้านอย่างดุเดือนในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะมีความหมายอะไร

เขาคิดว่าตัวเองปกป้องความถูกต้อง แต่ไปๆ มาๆ ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นว่าเขาต่อต้านความถูกต้องเสียเอง?

ยมทูตเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตำหนักพญายมขุมที่ห้าอย่างละเอียดยิบ

เมื่อฉินก่วงหวังได้ยินถึงกับเซนั่งลงบนเก้าอี้ แม้แต่ลัญจกรของจักรพรรดิก็มี...

มันเป็นความจริงแน่นอน

อาจเป็นไปได้ว่าพระสนมของจักรพรรดิเฟิงตูเป็นผู้ลอกเลียนลายเซ็นของเขา แต่ลัญจกรไม่มีทางเป็นของปลอมแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีซ่งตี้หวังและอู่กวงหวังอยู่ด้วย แม้ยมบาลตัวน้อยจะกล้าตบตาเปี้ยนเฉิงหวังและฉู่เจียงหวัง แต่ตบตาซ่งตี้หวังไม่ได้อย่างแน่นอน

“นี่... นี่มัน...!”

ฉินก่วงหวังถึงกับตกตะลึง

นี่เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ดังนั้น... ฉินก่วงหวังจึงใช้ข้ออ้างปลีกวิเวกบำเพ็ญเพียร และไม่โผล่หน้ามาอีกเลย

หนึ่งเดือนผ่านไปราวกับพริบตา

หลังจากที่มู่กุยฝานมั่นใจแล้วว่าซู่เป่าปลอดภัย เขาก็ได้ปลีกวิเวกบำเพ็ญเพียรเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว

แต่ยิ่งบำเพ็ญเพียรยิ่งรู้สึกแปลกๆ

เขามักรู้สึกเหมือนมีไอร้อนในร่างกายอย่างบอกไม่ถูก ทำยังไม่ก็ไม่หาย

วันนี้มู่กุยฝานตื่นจากการบำเพ็ญเพียร บาดแผลบนร่างกายของเขาหายดีแล้ว รอยแผลจางๆ ที่แขนและแผลเป็นก็หลุดออกหมดแล้ว

บาดแผลที่เดิมน่าสยดสยองกลับกลายเป็นเรียบเนียน หลังจากสะเก็ดแผลหลุดออกก็ไม่เหลือรอยแผลเป็นเลย

เมื่อซูจิ่นอวี้เห็นมู่กุยฝานตื่นแล้วก็พูดว่า “ตื่นแล้วเหรอ พอดีเลย บาดแผลภายนอกของคุณเกือบจะหายดีแล้ว ต่อไปคุณก็ใส่ยาเองแล้วกันนะ พี่ใหญ่”

เธอทายาให้เขาทุกวันจนนิ้วมือใกล้จะด้านอยู่แล้ว

ผีตัวไหนก็ทนปรนนิบัติแบบนี้ไม่ได้

มู่กุยฝานหันไปมองขวดยาที่อยู่ในมือของซูจิ่นอวี้ “ซู่เป่าให้ยาอะไรมาเหรอ”

ซูจิ่นอวี้เหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะยักไหล่อย่างเฉยเมย “ไม่รู้สิ มีประโยชน์ก็พอ คุณอย่าไปสนใจเธอเลย”

มู่กุยฝาน “...”

ซูจิ่นอวี้ป้ายยาครีมก่อนจะทาให้มู่กุยฝานอย่างคล่องแคล่วพลางพูดว่า “เธอยังอัพเกรดสูตรยาให้คุณด้วยนะ เมื่อก่อนเป็นยาผง ตอนนี้ทำเป็นยาครีมแล้ว”

ยาผงค่อนข้างเหมาะที่จะโรยใส่แผลสด ส่วนยาครีมค่อนข้างเหมาะที่จะทาแผลเป็น