ตอนที่ 1247 พญายมตัวน้อยคาดเดาไม่ได้เลย

เจียชิ่นหว่านเหนื่อยทั้งกายและใจ สิ่งที่หลุดพร้อมกับรูปถ่ายส่วนตัวของเธอก็คือรสนิยมทางเพศของเธอ

วันนี้เธอเดินไปซื้อผักแบบเหม่อลอย แต่กลับเจอครูผู้หญิงจากโรงเรียนเดียวกันที่ปกติก็เป็นมิตรกับเธอ

แต่พอเห็นเธอปุ๊บ อีกฝ่ายกลับยิ้มทักทายแบบกระอักกระอ่วน

เจียชิ่นหว่านเอ่ย “บัญเอิญจริงๆ เธอก็มาซื้อผักเหมือนกันเหรอ！”

เธอทำตัวเหมือนตอนปกติ ก็เลยเข้าไปทักทายอย่างใกล้ชิดตามความความเคยชิน

แต่อีกฝ่ายกลับถอยหลังไปสองก้าว พอนึกได้ว่าตัวเองมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเกินไป ก็ยิ่งอึดอัดกว่าเดิม “เอ่อ ขอโทษนะคะ พอดีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ”

เธอออกไปอย่างรีบร้อน

เจียชิ่นหว่านมองไปที่เงาด้านหลังของเพื่อนร่วมงานที่จากไป จู่ๆ เธอก็ค่อยๆ น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมา

หลังเกิดเรื่อง เธอได้ลองกลับไปที่โรงเรียนแล้วพยายามทําให้ตัวเองกลับมาใช้ชีวิตตามปกติได้

แต่ผอ. บอกว่ามีผู้ปกครองมาท้วง พวกเขาเป็นห่วงว่าเธอไม่ปกติอาจจะส่งผลกระทบกับเด็กๆ ได้ เลยอยากขอให้เธอลาออก

เรื่องที่พวกผู้ปกครองไม่เข้าใจนั้นเธอก็พอจะคาดเดาได้ แต่สิ่งที่เพื่อนร่วมงานปฏิบัติต่อเธอนั้นเธอไม่เข้าใจจริงๆ…

เธอก็เคยเตรียมใจไว้อยู่เหมือน แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเพื่อนร่วมงานจะมีสายตาแปลกๆ แบบนั้นต่อเธอ แถมพวกเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงก็พยายามตีตัวออกห่าง เธอทนไม่ไหวจริงๆ

โดยเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ คนๆ นั้นคือเพื่อนร่วมงานที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ปกติก็เป็นเพื่อนกันอยู่ดีๆ แต่ตอนนี้กลับพยายามเลี่ยงเธอทำเหมือนเธอเป็นแมงป่องอย่างนั้นแหละ

สิ่งๆ นี้กระทบจิตใจของเจียชิ่นหว่านอย่างมาก

ในคืนนั้นหลังเธอกลับถึงบ้าน เธอก็รีบโพสต์ข้อความในวีแชททันที

【ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของทุกคน แต่เป็นปัญหาจากตัวฉันเอง ฉันไม่สามารถบังคับให้คนอื่นเข้าใจฉันได้…แต่ฉันก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร ลาก่อน โลกที่ฉันเคยรัก】

**

ซู่เป่าวิ่งไปตะโกนเรียกให้พ่อช่วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน แต่ก็ใช้สัญชาตญาณหาเขาเจออย่างรวดเร็ว

มู่กุยฝานหลับตาสงบนิ่ง…ตั้งสติ…

“พ่อ！！”

โอ้ย ตั้งสติไม่ไหวแล้ว มู่กุยฝานลืมตาขึ้นมาทันที

“พ่อช่วยหนูด้วย！แม่จะมาทุบหนู！” ซู่เป่าพุ่งเข้าไปกอดมู่กุยฝาน

มู่กุยฝานยิ้มเบาๆ “ห้ะ？ จริงเหรอ？ พ่อก็มีความตั้งใจแบบนี้เหมือนกัน”

ซู่เป่า “！！！”

ทั้งคู่เลยเหรอเนี่ย！

ว่าแล้วว่าเธอไม่ใช่ลูกรักของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว！

ซู่เป่ารีบหันหลังกลับ ยังไม่ทันเข้าไปกอดมู่กุยฝานเลยก็เด้งกลับไปก่อนเสียแล้ว แถมยังวิ่งไปซะไกลอีกด้วย

มู่กุยฝาน “…”

ซูจิ่นอวี้ “…”

ทั้งคู่ทั้งขำและทําตัวไม่ถูก จะกล้าทุบเธอได้ยังไงเล่า ก็แค่ขู่ให้เธอกลัวเท่านั้นเอง

มู่กุยฝานยืนขึ้นแล้วเอ่ย “งั้นไปทำกับข้าวก่อนนะ”

ซูจิ่นอวี้ส่ายมือ “อย่าเลย เอิ่ม…คุณอยู่ต่อเถอะ เดี๋ยวฉันไปทำเอง”

พูดจบแล้วยังแอบเหลือบมองผ่านๆ อีกด้วย

มู่กุยฝาน “…”

ซู่เป่าไม่กล้ากลับไปที่ตำหนักพญายมก็เลยตรงไปที่ตำหนักของขุมที่สองแทน

“ฉู่เจียงหวัง！ข้าหาอาหารมาให้เจ้าแล้ว！”