ตอนที่ 128
ตอนที่ 128 ไปเรียนได้วันเดียวก็มีเรื่อง
September 21, 2026
ซู่เป่าได้ยินครูเชอร์รี่ถามแบบนี้ ก็พูดอีกครั้ง
“หนูรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้องนะคะ ครูควรจะพูดให้จัดเจนเลยว่าเขาทำผิด แล้วค่อยให้เขาขอโทษหนูถึงจะถูก”
ทำไมถึงพูด ขอโทษ ไม่เป็นไร ทั้ง ๆ ที่ยังไม่อธิบายว่าอะไรผิดอะไรถูกเลย
ถ้าหากเด็กผู้ชายขอโทษด้วยความจริงใจ เธอจะพูดว่าไม่เป็นไรอย่างแน่นอน
เพียงแต่ว่าเด็กผู้ชายคนนั้นตอนขอโทษไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ครูเชอร์รี่ตะลึง “อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ครูมองข้ามไปเอง ต้องขอโทษจริง ๆ นะ ครั้งต่อไปครูจะต้องจำให้ได้เลย โอเคนะ”
ซู่เป่า “……”
ทำไมต้องครั้งหน้า
ครั้งนี้ก็ช่างมันอย่างนั้นน่ะเหรอ
เจ้าก้อนแป้งไม่ค่อยสบอารมณ์ เธอไม่อยากสนใจครูคนนี้แล้ว
ครูเชอร์รี่ลูบแก้มของเธอด้วยความไร้เดียงสา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“เอ๊ะ ฉันพูดอะไรผิดอีกเหรอเนี่ย...”
ที่อีกด้านของห้องเรียน ครูฮวาซึ่งทำงานเสร็จแล้ว
“โอเค เด็ก ๆ มาเช็คชื่อกัน”
เด็ก ๆ ก็รีบวางสิ่งของที่อยู่ในมือของตัวเองลงทันที บ้างก็วิ่งมาอย่างเร็ว บ้างก็เดินเอื่อยเฉื่อย
ซู่เป่าก็วิ่งมาอย่างเร็ว เธอทิ้งครูเชอร์รี่ไว้ทันที แล้วไปหยุดอยู่ด้านหน้าครูฮวา
ดวงตาครูฮวาก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นมา
เห็นนักเรียนที่เดินอืดอาดอยู่ด้านหลัง เธอเลยเตือน
“คุณตาแก่ ๆ เวลาเขาวิ่งยังเร็วกว่าพวกเธออีก หยางหยาง ซินซิน เฉินเฉิน สู้ ๆ”
“เด็ก ๆ ที่รีบวิ่งมาเก่งมาก ๆ ทุกคนต้องหัดเลียนแบบเพื่อน ๆ ที่วิ่งเร็วนะ โดยเฉพาะแบบซู่เป่านักเรียนใหม่ของห้องเรา”
เด็กสองสามคนที่เดินเอื่อยเฉื่อยก็รีบวิ่งมาด้านหน้า แม้แต่เสี่ยวหยางหยางก็รีบวิ่งขึ้นมาทันที
แท้จริงแล้วไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็ชอบได้รับคำชื่นชม
“เหมือนเดิมนะ ถ้าครูพูดว่า เด็ก ๆ พวกเราก็ขานรับว่า เฮ้ เฮ้ เฮ้ ครูจะลองฟังว่าเสียงใครดังที่สุด”
“เด็ก ๆ”
“เฮ้ เฮ้ เฮ้!”
ทันใดนั้นซู่เปาก็ตระหนักได้ว่าเขาเล่นแบบนี้กันนี่เอง
พอครั้งที่สองตอนที่ครูฮวาพูด “เด็ก ๆ ”
ซู่เป่าแผดเสียงออกมาอย่างดัง “เฮ้ เฮ้ เฮ้!”
เสียงนี้ดังจนทำให้นกกระจอกที่อยู่นอกหน้าต่างผงกหัวด้วยความสับสนแล้วกระพือปีกบินหนีไป
พวกครูก็ตกตะลึง
จี้ฉางเม้มปาก
ครูฮวาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา
“โอ้โห เสียงที่ดังที่สุดคือซู่เป่า ครูมอบสติกเกอร์หนึ่งอันเป็นการชื่นชม”
พลางติดสติกเกอร์ [เก่งจริง ๆ] บนหน้าผากของซู่เป่า
ซู่เป่าเบิกตากว้าง เอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสมัน
เธอได้รับรางวัลด้วยอ่ะ!
โรงเรียนอนุบาลสนุกจริง ๆ!
ครูฮวาเริ่มเช็คชื่อ ซู่เป่าก็ตั้งใจดูว่าเพื่อน ๆ ขานรับกันอย่างไร
พอมาถึงตัวเอง ยังคงพูดด้วยเสียงดัง “มาค่ะ”
ครูอีกสองคนต่างก็พากันยิ้ม
เด็กคนนี้ตั้งใจมากเลย น่ารักมาก ๆ
ครูอิงเถาอดไม่ได้ที่จะพูด “ซู่เป่าน่ารัก ฉันตกหลุมรักจนขึ้นไม่ไหวแล้วนะ”
ครูที่อยู่ข้าง ๆ เธอพูดติดตลก “งั้นเธอต้องรีบมีลูกกับครูโจวสักคนแล้วล่ะ”
ครูอิงเถาเขินอาย “พูดอะไรกันเนี่ย พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกันเลย”
ระหว่างที่กระซิบกระซาบกันอยู่ ครูฮวาก็เช็คชื่อเสร็จ จึงให้ซู่เป่าแนะนำตัว
ซู่เป่าก็พูดออกมาตามที่คุณยายได้สอนเธอไว้เมื่อคืน
“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อซูจื่อซู่ ทุกคนสามารถเรียกฉันว่าซู่เป่าก็ได้
ปีนี้ฉันอายุสี่ขวบ ดีใจมาก ๆ ที่จะได้เป็นเพื่อนกับทุกคน”
พูดฉะฉานไม่ตื่นเวที ครูก็ปรบมือให้ นักเรียนก็พากันปรบมือตาม
ขณะนั้นเองเสี่ยวหยางหยางเด็กผู้ชายคนนั้นก็เริ่มที่จะทำเรื่องพิเรนทร์อีกแล้ว
เขาหัวเราะแล้วยักคิ้วหลิ่วตา “ซูจื่อสู่ ยัยนั่นชื่อจื่อสู่ (มันม่วง) ฮ่า ๆ ๆ”
“ยัยนั่นเป็นมันเทศลูกใหญ่ มันเทศลูกใหญ่ที่สามารถกินได้ขี้ดี แบร่ ๆ ๆ”