ตอนที่ 1294 คนชรากับเด็กน้อยต่างเป็นจอมวางแผน

เมื่อออกจากร้านขายเสื้อผ้า ซู่เป่ายังคงกอดเสื้อผ้าก้มหน้าคิดอะไรอยู่ ลืมเอาเสื้อเก็บเข้าไปในแหวนเก็บสิ่งของ

บรรพบุรุษถามขึ้นว่า “เป็นอะไรหรือ? ได้เสื้อใหม่แล้วยังทำหน้าไม่สบายใจอีก?”

ซู่เป่าเงยหน้าขึ้น สำรวจดูบรรพบุรุษอย่างละเอียด จากนั้นก็ถามว่า “บรรพบุรุษเป็นใครกันแน่?”

ทำไมเขาถึงรู้เยอะมาก เรื่องที่เธอกับพ่อผ่าด่านเคราะห์ เรื่องวิญญาณสลาย แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเลย

ยังมีอีกอย่าง ตอนที่เธอไปถ้ำเซียนบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนในครั้งแรก แล้วเห็นป้ายสุสานที่เรียงกันเป็นแถว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าก้อนหินเหล่านั้นคือหินอุดผืนฟ้า

เมื่อกี้เธอหยิบอัญมณีอัคนีออกมา บรรพบุรุษก็รู้จัก หยิบหินอุดผืนฟ้าออกมา บรรพบุรุษก็ยังรู้จักอีก

รวมถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในตลาดผี ตอนซื้อเสื้อเธอเอาหินสีชาดออกมาแค่ก้อนเดียว พนักขายผีผู้หญิงกลับแสดงสีหน้าตระหนกตกใจสุดขีด จึงเห็นได้ว่าหินอุดผืนฟ้าถือเป็นสิ่งของที่หายากในเมืองผีอย่างยิ่ง

ตามหลักการแล้ว บรรพบุรุษรู้จักอัญมณีอัคนีเป็นเรื่องปกติ แต่รู้จักหินอุดผืนฟ้าด้วยนั้นดูไม่ปกติสักเท่าไหร่

บรรพบุรุษมองซู่เป่าอย่างแปลกใจ เด็กน้อยคนนี้ ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ แต่กลับมองเรื่องราวต่างๆได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เขาอ้าปากค้าง สุดท้ายก็พูดออกมาอย่างลำบากใจ “เจ้าตัวเล็ก อายุแค่ไม่กี่ขวบ? แต่กลับมีแผนในหัวมากมาย?”

เขาจะมองข้ามไปได้อย่างไร ตอนที่ซื้อของกินก็มองอย่างตาละห้อยอ้อนให้เขาจ่ายเงินอย่างเจ้าเล่ห์ ตอนซื้อเสื้อผ้าก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าหินสีชาดหนึ่งก้อนจะพอหรือไม่พอซื้อ ยังหยิบอัญมณีอัคนีขึ้นมาถามอีกว่าพอหรือไม่ สุดท้ายก็หยิบหินอุดผืนฟ้าออกมาถามว่าพอหรือยัง

เธอจะไม่รู้จักหินสีชาด อัญมณีอัคนีและหินอุดผืนฟ้าได้ยังไง?

ที่แท้ก็กำลังหลอกเขา!

ตอนนั้นเขากังวลจนใจร้อน จึงไม่ทันคิดดูว่าเรื่องมันเป็นยังไง

เด็กตัวเล็กๆแต่กลับรู้จักคิดแผนการหลายอย่าง?

ซู่เป่ายิ้มจนตาโค้งงอ และพูดขึ้นว่า “บรรพบุรุษ เช่นกันๆ! ”

อึ้งไปชั่วครู่แล้วพูดขึ้นว่า “บรรพบุรุษต่างหากที่เป็นจอมวางแผนตัวจริง?”

บรรพบุรุษยิ้มตาหยี “เช่นกันๆ!”

ทวดหลานทั้งสองมองสบตากันไปมา แล้วยิ้มออกมาอย่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรออกมา

“ซูอวิ๋นเจาที่อยู่ข้างๆ “?”

ซูอวิ๋นเจาที่ปล่อยใจตามสบาย ไม่ต้องคิดมากกับเรื่องใดๆทั้งสิ้น ในหัวสมองมีแต่ความว่างเปล่า

ผ่านไปสักพักถึงได้รู้ตัวขึ้นมาว่าชายชรากับเด็กน้อยกำลังส่งสัญญาณปริศนาให้กัน ทันใดนั้นก็หมดคำที่จะบรรยาย

พวกเธอทั้งสองต่างก็เป็นจอมวางแผน!

ซู่เป่าพูดอย่างเสียดายว่า “เสียดายจัง น่าจะซื้อเสื้อผ้าพวกนั้นให้หมดเลย พ่อกับแม่จะได้ใส่ด้วย!”

เธออยากซื้อกลับไปให้พ่อและแม่ แต่บรรพบุรุษกลับดึงตัวเธอออกไป

บรรพบุรุษพูดว่า “เจ้าวางใจได้ อีกไม่กี่วันพวกเขาก็จะส่งเสื้อผ้ามาให้พวกเราฟรีๆถึงหน้าประตูอย่างลุกลี้ลุกลน”