ตอนที่ 1299 กฎไม่ลงโทษคนหมู่มาก ไม่ได้แปลว่าคนหมู่มากทำถูก

คำแก้ตัวของเจ้าของร้านเสื้อผ้าทำให้ผีบำเพ็ญด้วยกันพลอยเห็นดีกับเขาไปด้วย

พวกเขาก็จนใจเหมือนกัน ถ้าอยู่ดีดีได้ ใครบ้างไม่อยากเคารพกฎ

ทรัพยากรในการบำเพ็ญมีจำกัดจริงๆ ทั้งยังถูกกฎแห่งวิถีกดขี่จนรู้สึกหายใจไม่ออก ยิ่งนานวันยิ่งยากลำบาก

หากวันหนึ่งมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่อยู่รอด แน่นอนว่าพวกเขาต้องพยายามแย่งมาอย่างสุดความสามารถ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม

เมื่อเจ้าของร้านเสื้อผ้าเห็นพญายมนิ่งเงียบก็แอบดีใจ

มีหวังแล้ว!

ท่านพญายมที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง

เด็กคนหนึ่งถึงจะเก่งกาจเพียงใด ความคิดความอ่านก็ยังไม่โตเท่าผู้ใหญ่ ยังถูกโน้มน้าวได้ง่ายอยู่ดี

เด็กจะใจอ่อนง่ายที่สุดเพียงแค่แกล้งทำเป็นน่าสงสาร

ครั้นแล้วก็เจ้าของร้านเสื้อผ้าจึงพูดทั้งน้ำตาว่า “ท่านพญายม หากจะโทษก็คงต้องโทษสวรรค์ กฎแห่งวิถีกดขี่ให้อยู่รอดอย่างยากลำบาก บีบให้ทุกคนต้องต่อสู้ฆ่าฟันกันเอง...”

“กฎไม่ลงโทษคนหมู่มาก ท่านได้โปรดเมตตาข้าสักครั้งเถิด ต่อไปข้าก็ไม่กล้าทำอีกแล้ว ข้าสาบาน...”

ซู่เป่ารู้สึกตัว และมองไปทางเจ้าของร้านเสื้อผ้าอีกครั้ง

กฎไม่ลงโทษคนหมู่มาก?

กฎไม่ลงโทษคนหมู่มากจริงๆ เหรอ

เพราะคนชั่วมีเยอะก็เลยถือว่าพวกเขา “ไม่ผิดกฎ” ได้เหรอ

ซู่เป่าโบกมือเพื่อจับปากกาลูกลื่นของพญายมมาไว้ในมือแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ติดสินบนยมบาลต่อหน้าธารกำนัล เพิ่มโทษอีกหนึ่งขั้น ตกนรกย่อยอีกสิบแปดขุม”

เจ้าของร้านเสื้อผ้าถลึงตาโต

ไม่ใช่สิ นางเห็นด้วยกับคำพูดของพวกเขาแล้วไม่ใช่หรือ

เหตุไฉนถึงยังลงโทษเขา

เจ้าของร้านเสื้อผ้าไม่ยอม และตะโกนร้องไม่หยุด แต่ซู่เป่าเพียงโบกมือก็ส่งเขาและผีร้ายอีกสองตนไปลงนรกทันที

เหล่าภูตผีต่างหวาดกลัว และไม่กล้าแม้จะหายใจเสียงดัง พวกผีบำเพ็ญยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข ไม่กล้าหนีและไม่กล้าขยับ

กลัวว่าท่านพญายมจะคิดบัญชีพวกเขาเดี๋ยวนี้เลย

ซู่เป่ากวาดสายตามองหนึ่งรอบก่อนจะพูดว่า “ฟ้ามีตา”

ทันใดนั้น เธอพลันขมวดคิ้วแล้วเปลี่ยนวิธีพูดใหม่ “ควรถามใจตัวเองว่าเป้าหมายสูงสุดของการบำเพ็ญคืออะไร การกระทำในวันนี้ สักวันหนึ่งจะเป็นเหมือนดังพายุฝนกระหน่ำตามคืนสนองตัวเอง พวกเจ้าจงระวังตัวให้ดี”

จริงอยู่ที่ทุกคนเป็นแบบนี้เพราะการบำเพ็ญนั้นยากลำบาก แต่ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ควรลืมเจตนารมณ์แรก ไร้ซึ่งศีลธรรมและขอบเขต ไม่อย่างนั้นแล้วทั่วทั้งยมโลกก็ไม่ต่างอะไรกับขุมนรก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซู่เป่าพลันหยุดชะงัก

เดี๋ยวก่อน ทั่วทั้งยมโลกกลายเป็นขุมนรก?

จู่ๆ ไม่รู้ทำไมซู่เป่าถึงรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่างกาย และใจสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ

เมื่อบรรพบุรุษที่กำลังตกตะลึงกับการตัดสินที่เฉียบแหลมของเด็กน้อยเห็นอาการเธอจึงรีบถามว่า “เป็นอะไรไป”

ซู่เป่าส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”

จากนั้นเหล่าภูตผีที่มุงดูอยู่ก็ถูกไล่ออกไป

ในที่สุดผู้ดูแลโรงเตี๊ยมที่กำลังตัวสั่นงกๆ ก็พบว่าพญายมตัวน้อยเป็นคนที่คุยง่าย ไม่ได้อวดเบ่งอย่างที่คิด และยังเรียกให้เขาไปช่วยเหลือเรื่องของตัวเองอีก...

เขาออกจากประตูไปโดยยังงงๆ อยู่ ผ่านไปนานพอสมควรถึงรีบไปหาเถ้าแก่ใหญ่

ท่านพญายมพักในโรงเตี๊ยมของพวกเขาทั้งที่

จะมั่วรีรอชักช้าได้ยังไง...

หลังจากที่ทุกคนออกไปกันหมด