ตอนที่ 1315 รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

บรรพบุรุษพาซูอวิ๋นเจาออกห่างจากซู่เป่าก่อนที่จะหยุด

ซูอวิ๋นเจาโกรธจนตัวสั่น และไม่สามารถพูดในสิ่งที่เขาต้องการจะพูดได้

บรรพบุรุษไม่มีเวลามาสนใจ และยังคงส่งสัญญาณต่อไป

ในฐานะยมบาลเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากหากำลังคนเพิ่ม ยิ่งมากเท่าไรยิ่งดีเท่านั้น

ในทางกลับกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการส่งข้อมูลกลับไปยังยมโลก ค้นหามู่กุยฝานและคนอื่น ๆ

ซู่เป่าพยายามต่อสู้อย่างหนัก โดยไม่คิดว่าการลอบโจมตีจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันขนาดนี้

ไอหยินกลิ้งไปมาล้อมรอบตัวเธอไว้อย่างสมบูรณ์

อสูรน้อยขนาดเท่าฝ่ามือนอนตัวสั่นอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่ไม่ไกล จ้องมองไปที่สนามรบตามหน้าที่

บนตัวของซู่เป่าขาดรุ่งริ่ง เธอไม่มีเวลาจัดการกับมันและไม่มีกำลังเพียงพอ ซึ่งไม่ง่ายเลยที่จะยืนหยัดได้จนถึงตอนนี้

เมื่อครู่นี้ที่เกิดการปะทะกันยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไร แต่ตอนนี้มันกลับค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

“คุณคือคนที่แอบมองฉันอยู่บนชั้นสองของโรงน้ำชา! สวมชุดคลุมดำ ด้านในสวมจีวรขาว…”

ไอหยินหยุดลงชั่วครู่ จากนั้นก็พุ่งไปสังหารซู่เป่าอย่างรวดเร็ว

ซู่เป่าใช้พู่กันชี้ชะตาแล้ว

เธอจะไม่ใช้พู่กันชี้ชะตาหากไม่จำเป็นจริง ๆ และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดมากมาย

“โจมตี!”

ซู่เป่าถือพู่กันชี้ชะตาไว้ในมือ หมึกปลิวว่อนอยู่ในไอหยินที่กลิ้งไปมา แววตาที่แน่วแน่ของเธอเผยให้เห็นอย่างชัดเจน

ในที่สุดไอหยินก็ถูกแสงทองขับไล่ แต่ถอยไปแค่เพียงครึ่งเมตรก็พุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้ง

ซู่เป่าใช้สมองอย่างรวดเร็ว และในขณะนั้นเองเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดก็เชื่อมโยงกัน

ไอหยินที่อยู่ตรงหน้าเธอแตกต่างจากไอหยินของผีบำเพ็ญทั่วไป เธออยู่ในระดับมหาจักรพรรดิ ดังนั้นไอหยินแบบนี้จึงยังแตกต่างจากไอหยินระดับมหาจักรพรรดิอยู่เล็กน้อย

แล้วอะไรที่ไม่เหมือนกัน!?

เมื่อซู่เป่าใช้พู่กันชี้ชะตาเพื่อเจาะทะลุไอหยินที่ล้อมรอบเป็นครั้งที่สาม เธอก็จำได้ทันที