ตอนที่ 1341 ผีร้ายในนรกไม่สิ้นสุด

หยวนจื่อหรูมองไม่เห็นซู่เป่า แววตาแดงขึ้นกะทันหัน

ตอนแรกเขาเป็นผิงเติ่งหวังที่มีตำแหน่งสูงส่ง นึกไม่ถึงว่าความผิดครั้งนี้จะทำให้ตกต่ำลงขนาดนี้…เมื่อรู้สึกตัวก็อยู่ในบ่อมูลแล้ว

ทุกอย่างนี้ เกิดขึ้นเพราะเธอ!

หยวนจื่อหรูรู้ดีว่าซู่เป่าคงไม่มีวันปล่อยเขาไป ถ้างั้นก็พินาศไปพร้อมกันเลย เพราะยังไงเขาก็สู้ไม่ไหว

งั้นก็ยอมถูกตีจนตาย ตีจนวิญญาณดับสลาย จะได้จบสิ้นกันที!

ผิงเติ่งหวังลุยเข้าไปพร้อมกับกองมูลเต็มร่างกาย

ซู่เป่าจ้องตากลมโต “คุณอย่าเข้ามานะ!”

ซู่เป่ามีอาการหวาดกลัว ชูมือขึ้นมาสะบัดไปบนอากาศหนึ่งที

คลื่นลมที่มองไม่เห็นเคลื่อนไหวขึ้นมา ผิงเติ่งหวังกระโดดยังไม่พ้นบ่อมูล หัวก็ทิ่มกลับเข้าไปอีกครั้ง

“เฮ้ย…บุ๋งๆๆ…”

ครั้งนี้ซู่เป่าไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริง เพราะเป้าหมายคือพัดให้เขากลับไปเท่านั้นไม่ได้ต้องการเอาชีวิตของเขา

ความปรารถนาของหยวนจื่อหรูล้มเหลว ไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้วิญญาณดับสลาย ยังจมเข้าไปในบ่อมูลและกลืนเข้าไปหลายคำจนอิ่มพอประมาณ

ซู่เป่ารู้สึกพะอืดพะอม จับมือซืออี้หรันไว้ “วิ่งเร็วเข้า!”

ภาพนี้ทำร้ายจิตใจของเธออย่างมาก ต่อไปนี้คงจะไม่สามารถดูคุณยายทำเมนูไข่ตุ๋นอีกแล้ว

ฮือๆๆ!

เห็นได้ว่ายมทูตที่ทำงานอยู่ในนี้ลำบากมากแค่ไหน พวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก กลับไปจะต้องเพิ่มค่าจ้างให้พวกเขาสักหน่อย

(ผ่านไปสักพัก ยมทูตในนรกขุมมูลเดือดต่างพากันดีใจจนทำตัวไม่ถูก ทุกเดือนเพิ่มอีกคนละสองพันค่าบุญกุศล ทุกสิ้นปีให้หินสีชาดเป็นโบนัส! เดิมทีแต่ละคนมักจะหลีกเลี่ยงการมาทำงานที่นรกขุมมูลเดือด ทันใดนั้นก็เกิดการแย่งกันขึ้นมา )

**

ซู่เป่ากับซืออี้หรันข้ามผ่านนรกทั้งสิบแปดขุม

ข้างหูมีแต่เสียงร้องโอดครวญ และเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง

ผีที่ถูกลงโทษในนี้บางส่วนก็เสียสติ มนุษย์กินมนุษย์ผีกินผี เสียงกรีดร้องคำราม เสียงร้องไห้สำนึกผิด…

ไม่ใช่ว่าทุกคนที่ถูกส่งมาในนรกจะสำนึกในความบาปที่ตัวเองกระทำลงไป ยังมีบางคนโต้เถียงอย่างไม่หยุด ถามหาเหตุผลจากฟ้าดิน

“ที่แท้นรกก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” ซู่เป่าถอนหายใจหนึ่งเฮือก และนึกถึงตี้จั้งหวัง

หากนรกยังไม่ว่างจากสัตว์นรก ก็จะยังไม่ขอตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า…

แล้วสัตว์นรกจะหายไปจากนรกได้หรือ? ถ้ามนุษย์ยังคงดำรงอยู่ ก็จะมีคนหลายประเภทเกิดขึ้น และจะมีความชั่วร้ายหลายอย่าง

โปรดสัตว์ เอาอะไรมาโปรดสัตว์

จะต้องโปรดสัตว์ถึงเมื่อไหร่

เมื่ออยู่ที่นี่นานๆ มนุษย์ไม่ใช่มนุษย์ ผีไม่ใช่ผี นอกจากจะสามารถรับรู้ถึงความชั่วร้ายและความโหยหา ก็ไม่สามารถมองเห็นความสว่างและความหวังได้

อีกด้านหนึ่งของการดีก็คือการร้าย ตี้จั้งหวังอยู่นรกมายาวนาน ก็คงจะมีความคิดชั่วร้ายเกิดขึ้นมาบ้าง

“ไม่ต้องดูแล้ว” ซืออี้หรันจูงมือซู่เป่า พาเธอออกไปจากนรกอย่างรวดเร็ว

นรกใหญ่มีทั้งหมดสิบแปดขุม แต่ละขุมยังมีนรกเล็กอยู่ข้างใน สิ่งเหล่านี้ขอยังไม่พูดถึง

เมื่อลงไปเรื่อยๆ ลอดผ่านขุมสุดท้ายขุมที่สิบแปด รอบๆกลายเป็นความว่างเปล่า