ตอนที่ 1386
ตอนที่ 1386 เส้นทางสู้โลกมนุษย์ ตายใต้แสงแดดและฟ้าคราม
September 21, 2026
“อวิ๋นเหลิ่งซี” ซูอวิ๋นเจาเรียกเธอ เบา ๆ
อวิ๋นเหลิ่งซียังคงไม่ตอบสนอง
ซูอวิ๋นเจารู้สึกว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปอย่าว่าแต่ทางออกเลย เธอคงทนจนถึงกระเพาะที่สี่ไม่ไหวด้วยซ้ำไป
เขาหัวเราะและเริ่มลอกแสงสีทองออกจากร่างกาย
บุญบารมีเพียบพร้อม แสงสีทองคอยสนับสนุน นี่เป็นที่พึ่งของเขามาโดยตลอด
แต่ตอนนี้เขาต้องยอมทิ้งแสงสีทองเหล่านี้แล้ว
แสงสีทองบนตัวของซูอวิ๋นเจามากขึ้นเรื่อย ๆ และก็ลอยออกไปถูกหลอมอย่างรวดเร็ว เขาอาศัยช่วงเวลาที่แสงสีทองกำลังถูดดูดออกไปนี้รีบพุ่งไปที่กระเพาะที่สี่อย่างเร็ว
“อวิ๋นเหลิ่งซีฉันจะเก็บเธอก่อนนะ”
อวิ๋นเหลิ่งซีไม่ตอบสนอง ซูอวิ๋นเจาไม่รู้จะเก็บเธอยังไง ก็เลยจับเธอม้วนเป็นก้อน
อวิ๋นเหลิ่งซีที่เหลือสติเพียงเล็กน้อยพูดอะไรไม่ออก “...”
ซูอวิ๋นเจาพูดอีกว่า “ผมคิดว่าที่คุณออกไปไม่ได้ อาจเป็นเพราะคุณยังไม่ได้เปลี่ยนความคิดอย่างสิ้นเชิง”
อวิ๋นเหลิ่งซีฟังอยู่เงียบ ๆ รอดูว่าเขาจะพูดหลักการสูงส่งอะไรออกมา
ซูอวิ๋นเจาพูดต่อว่า “เพราะตราบใดที่เรายังมีพลังหยินและแสงสีทองอยู่ในตัว สำหรับก็อตซิล่าตัวนี้แล้วก็ถือว่าเป็นยังอาหารที่ย่อยไม่หมด กลไกทางสรีรวิทยาของกระเพาะทั้งสี่ของมันจะไม่ปล่อยให้เราออกไป”
“ดังนั้นคุณเลยไม่เคนทำสำเร็จ นั่นเป็นเพราะคุณยังมีคุณค่าให้นำมาใช้ได้อีก”
อวิ๋นเหลิ่งซีคิดในใจ ผู้ชายคนนี้พูดมากจริง ๆ
ตอนนี้แสงสีทองก็ยังถูกลอกออกไปอยู่ ซูอวิ๋นเจาโซเซ ลอยกระเพื่อมไปมา ในมือถือไปหยินที่ถูกขยำเป็นก้อนไว้แน่น -- อวิ๋นเหลิ่งซี
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลําบาก ร่างกายของเขาถูกกัดกร่อนมากขึ้นเรื่อย ๆ ไหล่ถูกกัดกร่อนเป็นรูใหญ่ และใบหน้าที่หล่อเหลาก็หายไปหนึ่งในสี่
แต่ความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้ายังแน่วแน่
อวิ๋นเหลิ่งซีดูอยู่เงียบ ๆ
ซูอวิ๋นเจามีสภาพแบบนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพูดกับเธอ อวิ๋นเหลิ่งซีสามารถเข้าใจได้ มนุษย์ก่อนตายมัหหวังว่าจะมีใครสักคนให้คุยด้วย
ซูอวิ๋นเจา “คุณต้องอยากถามว่าแล้วคุณจะเอายังไงใช่ไหมล่ะ?”
“ที่จริงคุณลืมคิดไปเรื่องหนึ่งก็คือการทําให้ตัวเองไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง”
“คุณพยายามอย่างเต็มที่ทุกครั้ง และก็พยายามปกป้องตัวเองอย่างสุดความสามารถ เก็บพลังหยินไว้ให้ตัวเอง เลยแน่นอนว่าต้องออกไปไม่ได้”
“แต่ถ้าคุณทำตัวเองให้เป็นขี้ก้อนหนึ่งล่ะ”
อวิ๋นเหลิ่งซี “...”
ซูอวิ๋นเจา “กลายเป็นขี้ก้อนหนึ่งที่ไม่มีประโยชน์สำหรับก็อตซิล่าแล้ว นอกจากขับถ่ายเราออกไปแล้วมันก็ไม่มีตัวเลือกอื่น”
อวิ๋นเหลิ่งซี “...”
“ดังนั้นคุณไม่เคยคิดที่จะทำตัวเองให้กลายเป็นขี้มาก่อนสินะ”
อวิ๋นเหลิ่งซี “...”
ให้ตาย!
ใครจะอยากเป็นขี้กันเล่า! !
หยุดพูดได้แล้ว!
ตอนนี้แสงสีทองในตัวซูอวิ๋นเจาหายหมดแล้ว น้ำย่อยในกระเพาะอาหารกัดกร่อนวิญญาณของเขาอย่างต่อเนื่อง
รอบตัวค่อย ๆ เข้าสู่ความมืด
แต่ซูอวิ๋นเจากลับยิ้มยิงฟัน ยังคงดูสดใสร่าเริงถามว่า “อวิ๋นเหลิ่งซี คุณเชื่อในแสงสว่างไหม?”
อวิ๋นเหลิ่งซี “...”