ตอนที่ 1388 ลุงเจ็ดกลับมาแล้ว

ระหว่างนี้ ซูอวิ๋นเจาเดินไปสองวันสองคืนเต็ม

เมื่อก่อนตอนที่เขาเพิ่งตาย วิญญาณของเขาแข็งแรงและมีแสงสีทองอยู่ในร่างกาย ดังนั้นจึงสามารถข้ามภูเขาและทะเลและเดินทางครึ่งค่อนโลกได้

แต่ตอนนี้กลับต้องเดินเหมือนคน สิ่งเดียวที่แตกต่างคือเวลาเขาเดินเหมือนวิ่ง สามารถเดินตรงไปได้โดยปราศจากอุปสรรค

ช้าบ้างเร็วบ้างโดยไม่หยุดพักเลย กว่าจะกลับถึงบ้านตระกูลซูก็เป็นเช้าของวันที่สามแล้ว

พระอาทิตย์ยามเช้าหักเหจากด้านนอกของยอดไม้ ซูอวิ๋นเจากำลังจะก้าวเข้าไปในบ้านตระกูลซู แต่ดวงอาทิตย์ออกมาแล้ว

เขาทำได้แค่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมถนนหน้าบ้าน ทั้ง ๆ ที่ห่างกันแค่ถนนเส้นเดียว แต่เขาไม่สามารถข้ามไปได้

ซูอวิ๋นเจามองบ้านตระกูลซูอย่างเงียบ ๆ หยินและหยางกั้นกันไว้ทำอะไรไม่ได้ ทั้งที่เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ แต่ไม่มีวันไปถึงที่นั่นได้

ในไม่ช้าก็มีเสียงดังมาจากในบ้านซู มีเสียงร้องไห้ของทารกดังมา ซูอวิ๋นเจารู้ว่านี่คือเสี่ยวสวินสวิน เจ้าตัวเล็ก ๆ ร้องไห้อะไรแต่เช้า

คํานวณเวลาดูแล้ว ครั้งสุดท้ายตอนที่เขาจากไปเสี่ยวสวินสวินอายุหกเดือนแล้ว ตอนนี้... ตอนนี้น่าจะประมาณหนึ่งขวบกว่าแล้วมั้ง

ผ่านมาเกือบปีแล้ว

ดูสภาพอากาศสิ วันนี้อากาศแจ่มใส แต่ลมเหนือพัดกระหน่ำ

ไม่นานก็มีวัยรุ่นหญิงชายคู่หนึ่งเดินออกมาจากห้องโถง

ทันใดนั้นเด็กอายุประมาณสิบขวบคนหนึ่งก็เดินออกมาและตะโกนว่า หานหาน คุณย่าบอกให้เอาหมวกไปด้วย!”

หญิงสาวโบกมือ “ฉันไม่เอาหรอก!”

วัยรุ่นสองคนขึ้นรถอย่างรวดเร็ว รถขับออกจากคฤหาสน์ไป ซูอวิ๋นเจายืนอยู่ใต้ต้นไม้และมองจากระยะไกล ผ่านหน้าต่างรถอาจเห็นใบหน้าของซูจื่อซีและซูเหอเหวิน

ซูเหอเหวินก้มหน้ามองอะไรบางอย่างอยู่ หานหานนั่งไม่เป็นท่า แขนพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ข้างคนขับด้านหน้า มือข้างหนึ่งกําลังเล่นโทรศัพท์มือถือ

ซูจื่อซีก้มหน้า...

ซูอวิ๋นเจาสายตาอบอุ่น แป๊บเดียวเด็ก ๆ โตขึ้นขนาดนี้แล้ว

ซูเหอเหวินอายุ 16 ปี เรียนมัธยมปลายแล้ว

ซูจื่อซีอายุ 15 ปี น่าจะอยู่ ม.สี่

ซูเหอเวิ่นก็น่าสงสารไปหน่อย... อายุ 14 ปีแต่ยังดูเหมือนอายุ 10 ขวบ ท่าทางน่าจะลาออกจากโรงเรียนอยู่บ้านแล้ว

หานหานอายุ 12 ปี ตอนนี้น่าจะอยู่ ม.1

ดีจังที่พวกเขาเติบโตอย่างแข็งแรง...

ในรถ

ซูเหอเหวินก้มศีรษะอ่านหนังสือในมือ แต่ไม่นานก็เก็บมันแล้วเอามือนวดตา

ทันใดนั้นซูจื่อซีก็รู้สึกว่ามีคนกําลังมองพวกเขาอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ใต้ต้นไม้ใหญ่บนถนนฝั่งตรงข้ามมีเศษซากวิญญาณขาดรุ่งริ่งและดูมืดมนมาก ตอนแรกซูจื่อซีนึกไม่ออก

แต่แล้วเขาก็เบิกตากว้างและรีบพูดว่า “หยุดรถ!”

รถเบรกกะทันหัน แม้ว่าคนขับจะมีทักษะดีพอ แต่หานหานก็ยังหน้าติดพนักเก้าอี้ของที่นั่งผู้โดยสาร

“พี่ ทำอะไรเนี่ย!” หานหานลูบจมูกแล้วบ่น “จู่ ๆ ก็ตะโกนให้จอดรถ บ้าไปแล้ว!”

ซูเหอเหวินชินแล้ว เขาพูดเรียบ ๆ ว่า “ออกรถ จะไปเรียนสายแล้ว”

ไม่ว่าบ้าบออะไร แต่เข้า ม.ปลายแล้วการเรียนต้องเป็นที่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาไม่สนใจได้ แต่ขึ้นม.ปลายแล้วเขาต้องยุ่ง

ซูจื่อซีกลับรีบเปิดประตูรถลงไป กระซิบว่า “นั่นอาเจ็ด!”

ซูเหอเหวินเงยหน้าขึ้นมาสั่งว่า “ขับรถกลับไป”

คนขับถามแปลกใจว่า “คุณชายใหญ่ ไม่ไปเรียนแล้วเหรอครับ”

ซูเหอเหวินใจเย็น ยกพ่อออกมาอ้าง “พ่อบอกให้ผมไปประชุม”

“คุณส่งผมกลับไปก่อน แล้วเดี๋ยวจะส่งคุณหานหานไปโรงเรียน”

คนขับพยักหน้า “ครับ”