ตอนที่ 1401 ราชันแห่งปีศาจ ราชันน้อยก็ราชันเหมือนกัน

เมื่อในมือไม่มีดาบยักษ์ ซู่เป่าจึงได้แต่หลบหลีกการโจมีของอสูรใหญ่ด้วยการเคลื่อนไหวของตน

ไม่ว่าเธอจะเก่งขนาดไหน แต่เมื่อเทียบกับปีศาจระดับเก้าสมบูรณ์ หรือเทียบเท่ากับระดับจักรพรรดิสมบูรณ์แล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอีกนิด

ซู่เป่ากำลังหาโอกาส เธอในตอนนี้ได้หมดกำลัง แข้งขาของเธอเริ่มอ่อนแรง

แต่เพราะผ่านการต่อสู้กับชายชุดดำ และการฟาดเคราะห์อัสนียบาตก่อนหน้านี้แล้ว อสูรใหญ่ตนนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่อันตรายมากที่สุด ในใจของเธอเชื่อมั่นเป็นอย่างมาก ยังไงเธอก็ต้องเอาชนะได้แน่ๆ

เมื่อซู่เป่าหลบหลีกได้อีกครั้ง เธอหอบอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับถึงขีดจำกัดแล้ว

เดิมทีอสูรใหญ่ยังระวังแผนเหลี่ยมของเธอ บัดนี้เห็นเธอเริ่มแสดงท่าทีเสียเปรียบ ดวงตาแดงก่ำจึงเผยแววเย้ยหยัน

ไม่ว่าสิ่งใดเมื่ออยู่ต่อหน้ามันก็เป็นเพียงตัวตลก

กำลังใจของอสูรใหญ่ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง คิดถึงหางที่ถูกตัดขาดของตน มันก็เกรี้ยวกราดอย่างทนไม่ได้

“กร๊อซ...”

ซู่เป่าหลบอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเพิ่งหมุนตัว ไม่รู้ทำไม สัตว์ปีศาจที่ยังอยู่ด้านซ้ายเมื่อครู่ กลับปรากฏอยู่ที่ด้านขวา

รูม่านตาของเธอหดเกร็ง นี่มันยังไงกัน

วินาทีนั้น เธอคิดถึงสิ่งที่พ่อพูด ใต้บึงนี้มีกฎปริภูมิ คือแสงที่คล้ายกับแสงสะท้อนกระจกเหล่านั้น...แต่เมื่อครู่ไม่มีแสงอะไรเลยนี่นา

การประมาทเพียงครั้งเดียว ทำให้ซู่เป่าถูกอสูรใหญ่กลืนลงไปทันที

ก่อนที่จะถูกกลืน ซู่เป่าใช้จิตเทพทั้งหมดห่อหุ้มอสูรน้อยในอ้อมกอด พร้อมโยนมันออกไปไกล

เธอเองก็อยากใช้จิตเทพห่อหุ้มและโยนตนเองออกไป แต่ครั้งนี้ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น “วงเวทดูดซับ” ของอสูรใหญ่เก่งกาจเกินไป หนำซ้ำยังมีกฎปริภูมิแปลกๆ นั่นอีก

ซู่เป่าเพิ่งโดนมันกัด วินาทีต่อมาก็ปรากฏในกระเพาะมันทันที...

ไม่ได้ถูกมันกลืนลงมา แต่ถูก “ส่ง” ลงมา

ปากของเจ้าอสูรใหญ่ตนนี้เก่งกาจจริงๆ ด้วย

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวด้านล่างพุ่งตีหน้าเธอ

จิตเทพของซู่เป่าเห็นน้ำย่อยเหนียวๆ ของมันก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่าจะตกลงไป...

ซู่เป่าใช้จิตเทพห่อหุ้มตัวเองไว้ภายในเวลาพริบตา

เธอหยุดลงแล้วจริงๆ และค้างอยู่กลางอากาศ

ที่แท้ในวินาทีเมื่อกี้สิ่งที่ซู่เป่าคิดคือ จิตเทพสามารถยกของผ่านอากาศ สามารถหยิบเข็มเงินได้ ทำไมเธอถึงอุ้มตนเอง ยกตัวเองไว้กลางอากาศไม่ได้ล่ะ

เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้น เธอก็ลอยอยู่กลางอากาศทันที

ซู่เป่าคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึง เธอจะเจอวิธีการใช้จิตเทพแบบใหม่ในสถานการณ์แบบนี้

เทพเซียนที่สามารถบินได้ในตำนานโบราณ เป็นหลักการนี้เหมือนกันหรือเปล่า

ใช้จิตเทพอุ้มตนเองไว้...จู่ๆ เธอก็คิดถึงฉากที่เอาขาซ้ายเหยียบขาขวาแล้วหมุนตัวขึ้นฟ้า

เอ่อ

แต่มันไม่สมจริง…

เธอคิดถึงฉากในหนังต่อ พลังของแหวนประมุขนั้นเก่งกาจ จึงสามารถลอยตัวขึ้นได้...

อืม แบบนี้ค่อยน่าเป็นไปได้หน่อย

เมื่อความคิดเหล่านี้แวบผ่าน ซู่เป่ารีบสัมผัสตำแหน่งของดาบยักษ์ทันที

น่าเสียดาย ที่แผนไม่สำเร็จ

แผนของเธอคือเมื่อดาบยักษ์หลุดมือ เธอดึงดูดความสนใจของอสูรใหญ่อยู่ด้านหน้า จิตเทพควบคุมดาบยักษ์ลอบสังหารอสูรใหญ่จากทางด้านหลัง

แต่อสูรใหญ่ด้านนอกกลับรวดเร็วเกินไป เธอเล็งไม่แม่น และเพราะเมื่อครู่จู่ๆ อสูรใหญ่ก็วาร์ปจากด้านซ้ายไปทางด้านขวา เธอจึงถูกดูดเข้ามาในนี้