ตอนที่ 1404 ผู้เหมาะสมคือผู้อยู่รอด

เมื่อยืนยันว่าปลอดภัย ซู่เป่าจึงให้จิตเทพจมลงไปในน้ำเต้าวิญญาณ กำสาหร่ายน้ำขึ้นมาสัมผัสอย่างละเอียด

เหมือนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ บนสาหร่ายน้ำนี้ก็มีกฎเกณฑ์พิลึกบางอย่าง หรืออาจเป็นกฏเกณฑ์นี้ที่สามารถต้านทานกับเวลาและมิติ จึงไม่ถูกโจมตี

หากข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง งั้นหมายความบนโลกนี้มีของที่เวลาและมิติไม่มีวันลักไปได้ หรือก็คือ...อมตะเหรอ

ซู่เป่ารู้สึกว่าความคิดนี้เหลวไหลเป็นที่สุด ในทุกสิ่งอย่างที่เธอรู้จัก ไม่มีสิ่งใดที่เป็นอมตะ

“หรืออาจแค่เหมือนอสูรใหญ่ ที่รู้วิธีหลบหลีกการโจมตีของแสงเงาและวงล้อใหญ่”

ซู่เป่าคิดถึงอสูรใหญ่ มันสามารถหลอมย่อยของทุกอย่างที่มันกลืนเข้าไป

งั้นเธอก็ลองหลอมสาหร่ายน้ำดูดีกว่า

จิตเทพของซู่เป่าค่อยๆ ปกคลุมบนสาหร่ายน้ำ เพื่อตามหาร่องรอยของแสงเหล่านั้น

จากนั้น...

แสงสีเขียวอ่อนถูกหลอมออกมาอย่างเชื่องช้า และหล่อรวมกับทะเลดาวจิตเทพของซู่เป่า

“ทะเลดาว” แรกเริ่มมีแสงสีเขียวเพิ่มขึ้น ซู่เป่าจมดิ่งอยู่ในแสงเหล่านั้น และพบกับจุดวิเศษ

แสงสีเขียวยืดหยุ่นเป็นอย่างมาก มันล่องลอยอย่างไร้ชีวิต แต่เมื่อจิตเทพของเธอตั้งใจจะสัมผัสแสงเหล่านั้น แสงที่เบาหวิวกลับถูกผลักไปอีกด้านตามแรงของเธอ

แรงยิ่งมาก มันจะถูกผลักออกไปยิ่งไกล

เหมือนซู่เป่าจะเข้าใจแล้ว

ความรู้สึกเหมือนตอนอาบน้ำ แล้วพบว่าในน้ำมีฝุ่นลอยอยู่

หากยื่นมือไปจับอย่างแรงคงจับไม่โดนแน่ เพราะเมื่อเอามือไปจับ คลื่นน้ำจะพัดฝุ่นเหล่านั้นปลิวออกไป

ฝุ่นเหล่านั้นเบาเกินไป ต่อให้ค่อยๆ ยื่นมือเข้าไปจับ เมื่อยกมือออกจากผิวน้ำ ฝุ่นเหล่านั้นอาจซึมหายไปตามซอกนิ้ว

บัดนี้วงล้อใหญ่นั้นก็เหมือนมือใหญ่คู่นั้น ที่ล้วงผ่านใต้น้ำอย่างไว สาหร่ายน้ำที่อ่อนนุ่มและเบาหวิวเคลื่อนไหวตามคลื่นน้ำ ถูกซัดมายังขอบเขตที่ถูกโจมตีได้

เหตุผลที่สาหร่ายน้ำที่สามารถหลบหลีกวงล้อก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เป็นในทางตรงกันข้าม...กำลังที่พุ่งไปหามันยิ่งแรง มันก็จะยิ่งถูกเขวี้ยงออกนอกเขตกำลัง

จริงๆ ก็ไม่ได้มีความสามารถอะไรพิเศษ เพียงแค่เหมาะสมจึงดำรงอยู่รอด...

“ทุกสรรพสิ่ง ต่อให้เป็นของที่เล็กที่สุดก็มีวิถีดำรงชีวิตของมัน...”

ซู่เป่ารู้สึกวิเศษมาก

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง และมองไปยังใต้บึง เธอพบความวิเศษของสาหร่ายน้ำ

ทุกครั้งที่มีลำแสงสว่างขึ้น สาหร่ายน้ำใต้บึงจะถูกซัดไปอีกฝั่ง แต่มันก็พลิกตัวและหาที่ปักหลักใกล้ๆ ลำแสงเหล่านั้นต่อ

ใต้บึงมีสาหร่ายน้ำมากขนาดนี้ ทั้งรอบๆ ลำแสง และในที่มืด แต่ไม่มีช่อไหนที่อยู่ในลำแสงเลย

“จ้ากๆ ” จู่ๆ อสูรน้อยก็ร้องขึ้นมาอย่างร้อนรนอีกครั้ง

วงล้อแสงอันใหญ่ที่หายไปเมื่อครู่ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หนำซ้ำรอบนี้มันกลิ้งมาจากอีกด้าน

ในใจซู่เป่ามีแผน เธอคิดจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง

เธอกอดอสูรน้อยถอยหลังอย่างรวดเร็ว แต่ก็ตัดจิตเทพออกมาส่วนหนึ่ง จิตเทพนั้นกำสาหร่ายน้ำไว้