ตอนที่ 1418 ร้องไห้หลังจากที่มาตบหน้ามันเนี่ยนะ เป็นบ้าอะไรเนี่ย！

เสี่ยวอู่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะถูกผีสัตว์น้อยตบเข้าให้！

ทั้งๆ ที่เห็นได้ชัดว่าผีสัตว์น้อยเห็นว่ามันเป็นทูตคุมวิญญาณแล้วยังตกใจแทบตายอยู่เลย

แต่สุดท้ายมันกลับทำท่าน้ำตาคลอเบ้าหลังตบหน้ามันซะงั้น…

เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย！

“ก้าก——ข้าสั่งให้เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้！ บังอาจนักผีสัตว์น้อย แถมยังอยากจะหนีอีก！”

พอเห็นผีสัตว์น้อยวิ่งพรวดเข้าไปในบ้าน เสี่ยวอู่ก็รีบตามเข้าไปทันที

แต่สุดท้ายพอมาถึงประตู ร่างที่คุ้นเคยก็พุ่งพรวดออกมานั่นก็คือเสวียนหลิงนี่เอง

เสวียนหลิงในฐานะที่เป็นทูตคุมวิญญาณ มันก็เพิ่งจะกลับมาวันนี้เหมือนกัน

พอเห็นเสี่ยวอู่กำลังวิ่งไล่ผีสัตว์น้อยก็เลยไม่ทันสังเกตเห็นมัน มันก็แอบโจมตีทันที

ป๊าบ！

เสี่ยวอู่ “…”

ทุกคนมีใครเข้าใจฉันบ้าง！

เพิ่งกลับมาบ้านก็โดนตบสองครั้งซ้อนเลย！

ไอ้พวกเหล่าลิ่ว！

“เหล่าลิ่วนี่ช่างเลวจริงๆ！” เสี่ยวอู่โมโห “เลวจนไม่มีเพื่อนเล่น！”

เสวียนหลิงมองมาที่มันด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วก็วิ่งไปอ้อนซู่เป่า

ผีสัตว์น้อยก็คลานขึ้นไปบนไหล่ของซู่เป่าแล้วทำท่าน้ำตาคลอเบ้า แล้วชี้ไปที่เสี่ยวอู่และฟ้องว่าโดนเสี่ยวอู่รังแก

ซู่เป่าปลอบใจ “เอาล่ะๆ นั่นคือเสี่ยวอู่ มันเพิ่งกลับมาบ้าน ไม่ได้จะมาจับแก”

แล้วก็ไปลูบขนเสวียนหลิง “เสวียนหลิงก็กลับมาแล้วเหรอ！ ปีนี้ทำงานหนักหน่อยนะ งั้นคืนนี้จะแจกอั่งเปาให้จุกๆ เลย！”

เสี่ยวอู่หมดคำจะพูด ไอ้ผีสัตว์น้อยตัวนี้ซู่เป่าเป็นคนพากลับมาด้วยงั้นเหรอ？

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ตอนนี้มันไม่ใช่ลูกรักคนโปรดของเธอแล้วงั้นเหรอ？？

เสี่ยวอู่รีบบินเข้าไปหาแล้วยืนอยู่บนไหล่อีกข้างหนึ่งของซู่เป่า แล้วพูดตัวบิดว่า

“ซู่เป่าของฉัน！ เธอรู้ไหม？ ฉันบินลัดฟ้าไปทั่วโลกและเดินทางไปทั่วทุกบ้าน แต่ฉันไปไม่ถึงบ้านสักที เธอรู้ไหมว่าทําไม？”

ซู่เป่าแค่รู้สึกว่ามันตลกดีก็เลยรับมุกมันแล้วถามว่า “ทำไมล่ะ？”

เสี่ยวอู่เข้าไปแนบที่หน้าของเธอ “เพราะว่าที่ที่ไม่มีเธออยู่ก็ไม่ถือว่าเป็นบ้านไงล่ะ！”

ซู่เป่าขำก๊ากออกมา ส่วนคนอื่นๆ ในบ้านถึงกับพูดไม่ออก

ผีสัตว์น้อยถึงกับตะลึง มันจ้องไปที่เสี่ยวอู่ด้วยสายตานับถือ “จือ จึ！”

เก่งมาก！

เฉียบสุดๆ！

ถ้าพูดได้ก็พูดอีกเยอะๆ สิ！

เสี่ยวอู่ “？？？”

ซู่เป่า “…”

เธอมองไปที่สัตว์ผีน้อยอย่างละเอียดและพบว่ามันไม่ใช่คําเยินยอ แต่มันรู้สึกจริงๆ ว่ามุกเลี่ยนๆ ของเสี่ยวอู่เฉียบจริงๆ！

เสี่ยวอู่ได้ใจ ก็เลยพูดว่า “งั้นก็ขำหน่อยสิ？”

ผีสัตว์น้อย “จือ จึ？”（ทำไมล่ะ？）

เสี่ยวอู่ “เพราะว่าฉันลืมเติมน้ำตาลในกาแฟ”

ผีสัตว์น้อยตะลึงไปครู่หนึ่ง สักพักมันถึงตอบสนองและรู้ว่ามันหมายถึงเพราะคนอื่นยิ้มหวานมาก！