ตอนที่ 144 พวกเขาเป็นพี่ชายของฉัน

ซู่เป่ากำลังเลืกดูยาอยู่ที่ร้านของอี้ปิน อี้ปินนั่งดื่มชาอยู่ข้างใน เม้มริมฝีปากและจ้องมองเธอ

เขาจ้องมองไปยังเด็กตัวเล็กๆ อย่างเธอ กำลังคิดว่าเธอแสร้งทำเป็นรู้เรื่องเกี่ยวกับสมุนไพรจีน

ทันใดนั้น ซู่เป่าหยิบยาชิ้นหนึ่งขึ้นมา ใส่ปากแล้วเคี้ยว

นายหญิงซูรีบอุทานด้วยความตื่นตระหนก “ตายแล้ว กินไม่ได้นะลูก! คายออกมาเร็วเข้า…”

ซู่เป่าพูดอย่างจริงจัง “คุณยาย ซู่เป่ากำลังเลือกยาอยู่นะคะ!”

นายหญิงซูพูด ขณะที่กำลังเอาทิชชู่มาเช็ดปากเธอ “มีวิธีการเลือกยาแบบนี้ที่ไหนกัน…”

ซู่เป่าพูดต่อ “อันนี้เรียกว่าโสมตั่งเซียม บริเวณนี้จะมีรอยย่นเยอะ มีรากที่แน่นและหนา พอชิมดูแล้วมีรสชาติออกหวาน เป็นโสมที่มีคุณภาพดี!”

เธอท่องสิ่งที่จี้ฉางสอนออกมา

อี้ปินที่กำลังดื่มชาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เด็กคนนี้รู้วิธีดูสมุนไพรจริงๆเหรอ

ซู่เป่าหยิบโสมตั่งเซียมขึ้นมาสองสามชิ้น และซูอีเฉินก็ยื่นตะกร้าเพื่อให้เธอหยิบใส่โดยปริยาย

คุณลุงและหลานสาวพากันเลือกไปรอบๆ และทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ปรากฎขึ้น "ประธานซู! คุณอยู่ที่นี่เอง!"

หลินเสวี่ยอิงยืนอยู่ที่หน้าประตูร้าน มองดูซูอีเฉินด้วยความตื่นเต้น

เธอมัวแต่ตื่นเต้นดีใจจนไม่สังเกตเห็นอี้ปินที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ในร้าน และอี้ปินที่เห็นเธอเข้าแล้วก็ประหลาดใจมากเช่นเดียวกัน

อี้ปินที่กำลังจะเปิดปากพูด แต่ซูอีเฉินกลับพูดแทรกอย่างเย็นชาขึ้นมาก่อน “คุณพูดจบหรือยัง ผมพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าตระกูลซูไม่รับคำขอโทษของคุณ และพวกเราไม่ต้องการความรับผิดชอบอะไรจากคุณเช่นกัน แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่ามาก่อกวนกัน”

ดวงตาของหลินเสวี่ยอิงแดงก่ำ “แต่ฉันถูกไล่ฉันออกจากโรงเรียนอนุบาล! เป็นเพราะฉันดูแลซู่เป่าไม่ดี...”

ซูอีเฉินยิ้มด้วยความเย็นชา “โรงเรียนอนุบาลไล่คุณออกเพราะคุณคบกับผู้ชายสามคนในเวลาเดียวกัน ซึ่งทำให้ศีลธรรมของครูเสื่อมเสีย ไม่เกี่ยวอะไรกับซู่เป่าเลย”

สีหน้าของนายหญิงซูดูไม่พอใจ “ฉันเองก็โดนเธอเป่าหู หลอกกันได้ทุกวัน เธอมักจะบอกว่าซู่เป่าถูกทำร้าย มันหมายความว่ายังไง”

หลินเสวี่ยอิงพูดออกมาเบาๆ “ฉันเปล่านะคะ…”

นายหญิงซูหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "คำขอโทษของเธอน่ะมันปลอม ฉันรู้จุดประสงค์ของเธอดี!"

หลินเสวี่ยอิงส่ายหัวและน้ำตาก็ไหลลงมา “ฉันเปล่าจริงๆ นะคะ…”

อี้ปินกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินไปเมื่อสักครู่นี้

ส…สามคนงั้นเหรอ

ไม่ใช่ว่า…นอกจากเขาก็มีแค่โจวเซียนหรอกเหรอ

และเชอร์รี่น้อยเองก็ไม่มีความสัมพันธ์กับโจวเซียวในฐานะคนรัก เธอบอกว่าเธอแค่กลัวว่าโจวเซียวในจะฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้า ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเกลี้ยกล่อมเขาก่อน

หลินเสวี่ยอิงยังคงจ้องมองไปที่ซูอีเฉินด้วยไม่พูดอะไร อี้ปินที่กำลังยืนขึ้นในขณะนี้ถูกชั้นวางของบังอยู่

เธอร้องไห้จนเกือบจะสำลัก "ประธานซู นายหญิงซู คุณเข้าใจฉันผิดจริงๆ..."

"ฉันมีแฟนสามคนตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไม่..."

อี้ปินถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำโต้แย้งของเธอ เจ้าเชอร์รี่ตัวน้อยของเขาจะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร

แต่อย่างไรก็ตาม ประโยคต่อมาของหลินเสวี่ยอิงก็ทำให้เขาตกตะลึงทันที

"ฉันยังโสดอยู่ ไม่มีแฟนเลยสักคน ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังพูดถึงอะไร..."

ขณะที่ส่ายหัว เธอก็เช็ดน้ำตาด้วยความเศร้า "คุณซู ถ้าคุณรู้สึกไม่พอใจกับฉันคุณก็บอกกันตรงๆ ได้ ไม่เห็นต้องมาใส่ร้ายกันแบบนี้..."

ความรู้สึกเย็นเฉียบแผ่ไปยังมือและเท้าของอี้ปิน และเขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน