ตอนที่ 146 ไล่จับผีหลายใจ

หลินเสวี่ยอิงรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากเมื่อมองไปที่ชายสองคนที่กำลังหึงหวงเธอเป็นบ้าเป็นหลัง

“เซินเหมี่ยว อี้ปิน อย่าบีบบังคับฉันอีกเลย...”

“ฉันทำไม่ได้ ฮือ ฮือ ฉันทำไม่ได้จริงๆ…”

ในแผนการความรักน้ำเน่าในรูปแบบการเสพติดความเจ็บปวดของเธอ เธอก็ลืมซูอีเฉิน เป้าหมายใหม่ของเธอไปชั่วขณะ

หลินเสวี่ยอิงจับมืออวี๋เซินเหมี่ยวและอี้ปินในสภาพน้ำตาคลอเบ้า "หยุดได้ไหม อย่าบังคับให้ฉันต้องเลือกคนใดคนหนึ่งเลยนะ..."

“สรุปแล้วเราก็ไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขได้จริงๆ ใช่ไหม”

“หากต้องทิ้งพวกนายคนใดคนหนึ่งไป ฉันจะเจ็บปวดมากที่สุด!…”

“ได้โปรดเถอะ เปลี่ยนการทะเลาะกันเพื่อแย่งฉัน เป็นการดูแลฉันอย่างเงียบๆ ได้ไหม”

อี้ปิน “...”

อวี๋เซินเหมี่ยว “...”

ซู่เป่าลืมตาขึ้นและเดินเข้าไปหาจี้ฉางอย่างเงียบๆ "ท่านอาจารย์ นี่คือเรื่องราวของแมรี่ ซู ที่คุณเคยเล่าว่าเป็นเรื่องของป้ากับลุงสองคนนี้ใช่ไหมคะ"

นายหญิงซูตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า จิตใต้สำนึกรับรู้คำพูดนั้นของซู่เป่าและพูดว่า "ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องของแมรี่ ซู มันเป็นเรื่องนองเลือดที่ทำลายคนทั้งสามต่างหาก..."

ซู่เป่าพยักหน้าและพูดว่า เข้าใจแล้ว!

มุมปากของจี้ฉางกระตุก "อย่าลืมธุระของเราล่ะ เจ้าเป๋าน้อย!"

ในเวลานี้ผีหลายใจบนหัวของหลินเสวี่ยอิงกำลังงานล้นมือ มองไปที่อี้ปินที อวี๋เซินเหมี่ยวที

จี้ฉางหรี่ตาและพูดเสียงต่ำ: "อาจารย์จะสอนให้เจ้าจับวิญญาณ การจับวิญญาณคือการใช้การเล่นแร่แปรธาตุของเราเองเพื่อสร้างเชือกที่มี 'พลัง' เพื่อมัดผี ฟังให้ดี ... "

ซู่เป่าตั้งใจฟังอย่างจริงจัง เธอพึมพำอยู่ในปาก ใช้พลังทั้งหมดที่มีโยนบางอย่างออกไปทันที

แต่กลับไม่มีสิ่งใดออกมาเลย...

จี้ฉางให้กำลังใจ “ไม่เป็นไร ขนาดคนที่มีพรสวรรค์เก่งกาจมากที่สุด เมื่อเรียนจับวิญญาณครั้งแรก ก็ยังต้องลองอยู่หลายครา จึงจะสามารถทำได้!”

ซู่เป่าลองอีกครั้ง “อื้อ!”

ยังไม่ออกมาอีกเหรอ

เธอไม่ยอมแพ้ กลั้นหายใจอีกครั้ง แล้วปล่อยเสียงหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

ซูอีเฉิน มองไปที่ซู่เป่าโดยไม่รู้ตัว แล้วสงสัยว่าเธอกำลังขว้างอะไร...

สิ่งที่เขามองไม่เห็นก็คือในขณะที่ซู่เป่าขว้างมันไปอย่างแรง ตาข่ายสีแดงก็บินออกไปพร้อมกับเสียงหวือ และมันก็ตกลงบนร่างของผีหลายใจอย่างแม่นยำ

จี้ฉางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

นั่น นั่น นั่นมันตาข่ายสีแดงนี่นา!

ขนาดคนที่มีพรสวรรค์และเก่งกาจมาก ในการจับวิญญาณครั้งแรก ยังทำได้เพียงแค่โยนเชือกแดงออกไปเท่านั้น!

ผีหัวใจหลายใจถูกจับและกักขังไว้ ชั่วพริบตาฟื้นคืนสติทันทีจากจินตนาการที่ตนเองสร้างขึ้น เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นว่าคนที่ฉุดรั้งตนไว้เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง

เธอร้องโหยหวยและดิ้นสุดแรง แต่กลับไม่รู้ว่ายิ่งเป็นการทำให้ตาข่ายสีแดงนั้นรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ดวงตาของหลินเสวี่ยอิงก็ค่อยๆ เหมือนคนเสียสติเล็กน้อย

"อี้ปิน...เซินเหมี่ยว...อย่าทิ้งฉันไป..." เธอพึมพำโดยไม่รู้ตัว

ซู่เป่าพยายามออกแรงอย่างเต็มที่เพื่อดึงเชือก

ผีหลายใจดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง และร้องโวยวายอย่างเจ็บปวดใจ "ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไป..."

เธอดึงตาข่ายสีแดงอย่างสุดแรง และซู่เป่าที่อยู่ในสภาพไม่มั่นคง เธอเกือบถูกเหวี่ยงออกไป

ซูอีเฉินรีบเข้าไปรับซู่เป่าไว้

ดวงตาของจี้ฉางเย็นชาเล็กน้อย และนิ้วของเขาขยับอย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นตาข่ายสีแดงก็เปล่งแสงสีแดงออกมา มากจนผีหลายใจไม่สามารถขยับได้!

ในที่สุดซู่เป่าก็จับผีหลายใจออกจากหัวของหลินเสวี่ยอิงด้วยพละกำลังทั้งหมดของเธอได้!

ตัวหนักซะจริงๆ !

เป็นการเก็บวิญญาณครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย!

เจ้าคนตัวเล็กดีใจสุดๆ

ในเวลานี้อวี๋เซินเหมี่ยวกำลังหักมือของหลินเสวี่ยอิงออกจากมือเขาและพูดว่า "พอแล้ว... ในเมื่อเธอเลือกไม่ได้ งั้นฉันจะเลิกกับเธอเอง…"

เขาใจสลาย

เมื่อคืนเขายังนอนกอดเธออย่างอ่อนหวาน ฝันถึงชีวิตที่มีความสุขด้วยกันในอนาคตอยู่เลย

ในวันนี้กลับถูกความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวดตอกหน้าไม่มีชิ้นดี

เขาน่าจะรู้ตั้งนานแล้ว... ตั้งแต่แรก ว่าเธอไม่เคยคิดที่จะรักเดียวใจเดียว

อวี๋เซินเหมี่ยวถอนหายใจและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ทันทีที่หลินเสวี่ยอิงกลับมารู้สึกตัว เธอก็เห็นอวี๋เซินเหมี่ยวที่กำลังเดินจากไป เมื่อนึกถึงความหอมหวานของคืนที่ผ่านมา เธอจึงพูดอย่างกระวนกระวายโดยไม่รู้ตัว: "เซินเหมี่ยว..."

อี้ปินดึงเธอกลับมาอีกครั้ง แสดงรอยยิ้มที่ซับซ้อน "เชอร์รี่น้อย..."

หลินเสวี่ยอิงมองดูผู้ชายตรงหน้า ฮือ ฮือ เธอคงเหลือแค่เขาแล้วสินะ…

“อี้ปิน นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม นายบอกเองนี่ว่าจะรักฉันไปตลอดชีวิต...”