ตอนที่ 1475 หาซู่เป่าและซืออี้หรันจนเจอ

“อสูรน้อย！ พวกเรากลับมาแล้ว！”

ซู่เป่ากลับมาที่ถ้ำและเริ่มหยิบของออกไปเตรียม

อสูรน้อยชี้ไปที่เตาลูกกลอนเพื่อสื่อว่ามันได้ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว！

ซู่เป่าลูบหัวมัน “จือจือเก่งจังเลย！ คืนนี้พวกเราจะกินหม้อไฟกันนะ”

ซืออี้หรันจัดการวัตถุดิบ ส่วนซู่เป่าเริ่มเตรียมซุบ

เอากระดูกสัตว์มาทำเป็นซุปนั้นดีที่สุดแล้ว เอามาต้มในเตาลูกกลอนสักพักก็จะได้ซุปเข้มข้นหอมๆ

ซู่เป่าเอาหม้อเยวียนยางที่พ่อทำขึ้นเป็นพิเศษออกมา มีสองส่วน ด้านหนึ่งเป็นซุปเผ็ด ด้านหนึ่งเป็นซุปจืด

เธอเลือกใช้วัตถุดิบซุปหม้อไฟแบบที่เป็นเอกลักษณ์จากซานเฉิง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

กลิ่นหอมเข้มข้นโชยออกไป…

รอบนี้ไปล่าวัตถุดิบมาได้ค่อนข้างเยอะ ซู่เป่า ซืออี้หรัน จือจือและเฟยเหมาถุ่ยกินไปอิ่มขนาดนั้นแต่ก็ยังเหลือวัตถุดิบอยู่อีกตั้งครึ่งหนึ่ง

โชคดีที่ตำหนักพญายมสามารถรักษาความสดใหม่ของวัตถุดิบไว้ได้ หลังกินเสร็จไปสักพักซู่เป่าและซืออี้หรันก็นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญต่อ ทำแบบนี้วนซ้ำไปซ้ำมา กินแล้วก็บำเพ็ญ บำเพ็ญแล้วก็กิน…

ผ่านไปสามวัน

ซู่เป่าลืมตาขึ้นมา

“มีแต่หัวไชเท้าและมันฝรั่งเท่านั้นที่มีไอเทพเยอะจริงด้วย ถึงแม้ว่าบนตัวพวกสัตว์ปีศาจจะมีไอเทพอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ว่าขนาดกินหม้อไปทั้งหม้อแล้วก็ยังเทียบไม่ได้กับการแทะหัวไชเท้าหนึ่งคำเลย”

เฮ่อ！

จะไปหา "หัวไชเท้า" กับ "มันฝรั่ง" จากไหนล่ะเนี่ย?

ถ้าไม่มี "หัวไชเท้า" กับ "มันฝรั่ง" ก็หมายความว่าเธอจะต้องฝึกฝนบำเพ็ญอยู่ในดินแดนจิ่วโยวตลอดไปน่ะสิ อย่างน้อยก็ต้องกินสัตว์ปีศาจในดินแดนจิ่วโยวให้หมด เพื่อจะได้เติมเต็มพลังเทพในจื่อตันให้ได้มากที่สุด

ช้าเกินไป…

ซืออี้หรันเอ่ย “กินข้าวก่อนเถอะ！”

ซู่เป่าจะหิวทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาหลังบำเพ็ญเสร็จ

ซืออี้หรันหยิบหม้อออกมาอย่างชำนาญ แล้วเติมน้ำแร่จิตวิญญาณลงไป จากนั้นก็ใส่เนื้อสัตว์ที่แล่เป็นชิ้นๆ ที่แช่ไว้ในตำหนักพญายมลงไป

กลิ่นหอมของหม้อไฟซานเฉิงลอยฟุ้งไปทั่วถ้ำ รวมถึงด้านนอกด้วย…

**

ผู้อาวุโสพายัยหนูน้อยและเด็กหนุ่มออกมาตามหาซู่เป่า

ภายใต้คําสั่งของผู้พิทักษ์สุสานเต่าดำ พวกเขาต้องตามหาซู่เป่าให้เจอ ตอนนี้พวกคนในเผ่าแม่มดก็กระจัดกระจายกันออกไปตามหาร่องรอยของซู่เป่ากันหมดแล้ว

ผู้อาวุโสหวังว่าเขาจะเป็นคนที่หาเจอก่อน ถ้าเป็นแบบนี้ละก็เขาจะได้พยายามเกลี้ยกล่อมให้เจ้าเด็กนั่นรีบออกจากดินแดนจิ่วโยวซะ

แต่ตามหามาตั้งสามวันเต็มๆ ก็ยังไม่เจอ

แต่จู่ๆ ยัยหนูน้อยก็ได้กลิ่นอะไรสักอย่าง “ผู้อาวุโส！กลิ่นอะไรเนี่ยหอมจัง…”

แค่ได้กลิ่น น้ำลายก็สอแล้ว จนเธอถึงขั้นต้องกลืนน้ำลายไม่หยุด

ส่วนเด็กอีกคนที่สวมเสื้อหนังสัตว์ก็มีสีหน้าฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ดินแดนจิ่วโยวไม่เคยมีกลิ่นแบบนี้มาก่อน ต้องเป็นมนุษย์สองคนนั้นแน่ๆ！”

เขาคว้าไม้ไว้แล้ววิ่งพุ่งไปเป็นคนแรก