ตอนที่ 1481 การสืบทอดของจักรพรรดิชิงหัว

“จะกลับไปแล้วเหรอ” ซืออี้หรันเอ่ยถาม

ซู่เป่าพยักหน้า “ต้องกลับแล้ว แต่ก่อนกลับต้องเอาของบางอย่างก่อน…”

ซืออี้หรันมองหน้าเธอ “ของที่ฝูยี่เฉินพูดถึงเหรอ”

ซู่เป่าพยักหน้า

แต่เธอไม่ได้เอาให้ตัวเอง เธอเอาให้พี่อี้หรัน

เธอรู้สึกได้ว่าของชิ้นนั้นต้องช่วยให้พี่อี้หรันพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่

หากเพื่อนร่วมทางสามารถเก่งกาจขึ้นได้ในระหว่างทาง เธอก็จะได้ไม่ต้องออกแรงมาก

ใครไม่รักสบายบ้างล่ะ

หลังได้ของชิ้นนี้ เธอรู้สึกได้ว่าเธอและพี่อี้หรันจะได้กลับไปอย่างปลอดภัย

แม้กลับไปตอนนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ยิ่งมั่นคงยิ่งดี

เพียงแต่…

หืม เหมือนเธอจะลืมอะไรบางอย่าง…

(มังกรดำที่ติดอยู่ “…” ข้าไม่ได้ไปหาเจ้าตั้งหลายวัน อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดว่าข้าเป็นมังกรที่ไม่รักษาคำพูดจริงๆ น่ะ!)

(พระแม่ธรณีที่ยังถูกมัดอยู่ “บ้าเอ้ย ไหนบอกจะแกะโซ่จิ่วโยวให้ฉันไง!”)

**

ฝูยี่เฉินที่ผิดหวังมาถึงศาลเทพที่ซ่อนความลับของจักรพรรดิชิงหัวเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

จักรพรรดิชิงหัวเป็นผู้คุ้มครองแดนจิ่วโยว ที่นี่ตั้งรูปปั้นของเขาเอาไว้ แต่ใครเป็นคนตั้งนั้นยังหาไม่เจอ

รูปปั้นมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ด้านหลังรูปปั้นเป็นศาลเทพเล็กๆ

ฝูยี่เฉินรู้ความลับของจักรพรรดิชิงหัวที่ซ่อนอยู่ใต้รูปปั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเคยแอบมองครั้งหนึ่ง และพบว่าด้านล่างมีหินอุดฟ้าและคัมภีร์ฝึกวิชาฝังเอาไว้เต็มเลย

วิชาสืบทอดของจักรพรรดิชิงหัวซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง

ที่ฝูยี่เฉินเดาว่าจักรพรรดิชิงหัวตายไปแล้ว และเชื่อมั่นว่าตนจะเป็นจักรพรรดิชิงหัวคนต่อไป

ก็เพราะว่าเขาเจอของสืบทอดของจักรพรรดิชิงหัว โดยทั่วไปของแบบนี้มักจะสืบทอดให้ผู้ถูกลิขิต

และเขาก็คือผู้ถูกลิขิตคนนั้น

แต่น่าเสียดายที่เขาใช้แรงทั้งหมด ก็โยกย้ายรูปปั้นของจักรพรรดิชิงหัวออกไปไม่ได้แต่นิด

ฝูยี่เฉินสูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง พร้อมเอ่ยพรึมพรำ “นี่คือของที่จักรพรรดิชิงหัวทิ้งไวให้ฉัน ฉันคือผู้ถูกเลือกคนนั้น ฉันต้องทำสำเร็จแน่”

เขาล้างสมองตนเองสำเร็จ

ความล้มเหลวชั่วคราวทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

วันนี้เขาอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าคนในเผ่าตนเองมากขนาดไหน หลังจากที่เขากลายเป็นจักรพรรดิชิงหัว เขาจะลากยัยนั่นมากำจัดทิ้งภายในท่าเดียวต่อหน้าทุกคน

ทุกอย่างที่เขาเสียไป สุดท้ายแล้วเขาต้องเอากลับมาแน่

นัยน์ตาฝูยี่เฉินฉายแววแน่วแน่ เขากัดฟัน ลองโยกย้ายรูปปั้นของจักรพรรดิชิงหัวอีกครั้ง

แต่ปากของเขาถูกกัดจนเลือดออก รูปปั้นก็ไม่ขยับเลยแม้แต่นิด

ฝูยี่เฉินทั้งลนทั้งโมโห ทำไมถึงย้ายไม่ได้ล่ะ

เขากรีดนิ้วของตนเอง หยดเลือดลงบนรูปปั้น

กลไกโบราณมักจะเป็นแบบนี้ หากเป็นผู้สืบทอด ประตูที่ซ่อนสมบัติเอาไว้จะเปิดออก...

แต่แล้วก็ยังคงไม่มีประโยชน์

“บางทีอาจเป็นเพราะความสามารถของฉันไม่พอ...” ฝูยี่เฉินนั่งอยู่บนขั้นบันไดใต้รูปปั้นอย่างถอดใจ

แต่เขาในตอนนี้คือเขาที่เก่งกาจที่สุดแล้ว เพราะเขาพัฒนาไปมากกว่านี้ไม่ได้

หรือของสืบทอดของจักรพรรดิชิงหัวนั้นไม่ได้มีไว้ให้เขา

ไม่ๆ ต้องให้เขาแน่ๆ ในเมื่อเขาเป็นคนพบเจอ แสดงว่าก็ต้องให้เขาสิ ไม่งั้นทำไมคนอื่นไม่เจอ มีแต่เขาคนเดียวที่เจอล่ะ

**