ตอนที่ 1504 เหยาหลิงเยว่ตกลงไปที่จิ่วโยว

ซู่เป่าและซืออี้หรันมาถึงดวงตาแห่งปีศาจ และผ่านช่องประตูจิ่วโยว

ก่อนออกไป ซืออี้หรันพูดขึ้นมาว่า "เราจะไปเยี่ยมพระแม่ธรณีหน่อยดีไหม?"

ซู่เป่านึกถึงโซ่ที่อาจจะตีหน้าเธอ

"เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยว่ากันดีกว่า" ซู่เป่าพูด "รอให้นางสงบลงก่อน"

ซืออี้หรันก็ตอบขำๆ ว่า “โอเค”

**

ภูเขาหลี

ทันใดนั้นเสียงลำธารบนภูเขาสายหนึ่งก็พังทลายลงมาดังโครม แล้วพระแม่ธรณีก็พุ่งขึ้นมาจากซากปรักหักพัง

ดวงตาของนางเปล่งประกายและนางแสนะยิ้ม จากนั้นยกมือขึ้นและแหว่งโซ่ออกไป!

เสียงดังตูม ภูเขาถูกระเบิดบนราบ!

"เจ้าตัวเล็ก ฉันออกมาแล้ว" นางสีหน้าผ่อนคลาย "ครั้งนี้เจ้าช่วยได้มากเลย"

แม้ว่าจะถูกดีดจนรองเท้าทั้งสองข้างหายไป แม้แต่ถ้วยชาอันสง่างามก็ถูกแหว่งกระเด็น

แต่กฎแห่งวิถีฟื้นตัว ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่!

ศพอย่าภูเขาหลีนี่ไม่เอาแล้วได้!

คราวนี้นางสืบทอดกฎแห่งวิถีใหม่ของซู่เป่า ซึ่งแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อน!

แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงขั้นสุงสุด แต่แม่ธรณีเชื่อมั่นว่า ครั้งนี้จะไม่พ่ายแพ้อีกแน่นอน

**

ทางด้านเหยาหลิงเยว่

หลังจากที่เหยาหลิงเยว่ถูกหลุมดำกลืนกิน เธอก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป

ความมืดสามารถกลืนกินทุกอย่างได้ แม้กระทั่งเลือดเนื้อของเธอก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างดูดออกไป รู้สึกเหมือนระเบิดออกมา

ยังดีที่เธอเคยซุ่มมาหลายปีและฝึกฝนร่างกายที่แข็งเหมือนเหล็กออกมาได้

ฉับ...

เหยาหลิงเยว่ไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่รู้สึกว่าผิวหน้าของเธอหลุดออกไปเล็กน้อย เธอเอื้อมมือไปสัมผัสมันเป็นชิ้นผิวหนังจริงๆ

ไม่รู้เพราะอะไรผิวหนังเพิ่งร่วงหล่นกลับผุกร่อนแล้ว แล้วมันก็ถูกความมืดกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

"ถ้ายังไม่หาทางแก้ ฉันก็อาจจะถูกกลืนกินไปด้วย" เหยาหลิงเยว่ขมวดคิ้ว

เหยาหลิงเยว่มีข้อได้เปรียบอย่างหนึ่ง นั่นคือไม่ว่าจะตอนไหนเธอก็มีสติสงบนิ่งเสมอ แม้ว่าจะมีภัยร้ายแรงถึงชีวิตเข้ามา แต่เพราะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอจึงไม่รู้สึกกลัว

เธอคิดแล้วก็หยิบสิ่งที่เหมือนเสื้อคลุมออกมา

เธอพบมันในถ้ำแห่งหนึ่งขณะที่กำลังบำเพ็ญ

ได้ยินว่าเป็นเสื้อคลุมวิเศษที่เผ่าแม่มดโบราณทิ้งไว้ก่อนที่จะหายตัวไป

เหยาหลิงเยว่เอาเสื้อคลุมมาคคลุมตัว และห่อตัวมิดอยู่ในเสื้อคลุม

สถานการณ์ดีขึ้นเล็กน้อย แต่มีเสียงฉีกขาดดังขึ้น เหยาหลิงเยว่รู้ว่าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน

ไม่ถึงครึ่งนาที!

"ที่แท้เสื้อคลุมตัวนี้ก็ไม่ได้เจ๋งอย่างที่คิด..."

เหยาหลิงเยว่ขมวดคิ้ว

ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย จะส่งเธอไปที่ไหน

เธอพยายามแค้นสมองคิด

จากข่าวลือเกี่ยวลูกหลานของเผ่าแม่มดโบราณที่เธอรู้มา เผ่าแม่มดโบราณแข็งแกร่งมาก แต่วันหนึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็มาถึง จู่ๆ ทุกคนก็หายไปจากโลกมนุษย์ในชั่วข้ามคืน

ที่เหลืออยู่ก็มีแต่คนที่มีความสัมพันธ์สายเลือดไม่ลึกซึ้ง เพราะสายเลือดไม่บริสุทธิ์พอจึงไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนัก และค่อยๆ หมดสัญชาตญาณการเป็นแม่มดไป