ตอนที่ 1507 ซู่เป่ามาแล้ว

ผู้อาวุโสของเผ่าแม่มดอ่านคำตัดสินเสร็จก็รีบหลบไปอยู่ด้านข้าง

เหยาหลิงเยว่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความโมโห แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร พันธนาการที่ผูกมัดไว้เธอไว้คือโซ่ตรวนเป็นชั้นๆ

ผู้อาวุโสเอ่ยขอร้องด้วยความเศร้า “ผู้พิทักษ์ ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง ข้าเป็นคนออกคำสั่งแบบนั้นตั้งแต่แรก พวกเด็กๆ ไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนกฎ ข้าไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าข้าเสียเถิด แต่ขอให้ปล่อยพวกเด็กๆ ไปเถิด！”

ฝูอี้เฉินที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงทำเสียงยิ้มเย้ย

ความเมตตาของเขาได้ถูกทําลายโดยซู่เป่าไปหมดแล้ว และเขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถขึ้นสู่ตําแหน่งสูงสุดได้

ดังนั้นเขาเลยจะมุ่งเป้าไปที่ตระกูลเหยาแทน ถ้าพวกเขาไม่ฟังคําสั่งของเขา ความเมตตาของเขาก็คงไม่ถูกทําลาย

เขารอมานานแล้ว และในที่สุดก็ถึงโอกาสที่จะทําลายสายเลือดของตระกูลเหยาเสียที ถ้าจะให้ปล่อยพวกเขาไปนั่นสิเรียกแปลก！

ส่วนเรื่องของเหยาหลิงเยว่นั้น เขาเกลียดชังทุกคนที่คล้ายกับซู่เป่าและการที่ไม่เคารพเขาก็จะมีจุดจบเช่นนี้แหละ！

เสียงดังโครมคราม

มีเสียงอึกทึกครึกโครมระหว่างสันเขาสองลูก เหยาหลิงเยว่หันกลับมามองก็หินขนาดใหญ่กำลังวิ่งพุ่งเข้ามาหาพวกเขา！

เธอเพิ่งจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสถานที่ๆ เธอถูกมัดเอาไว้นั้นเป็นเขตหินโม่

เหยาหลิงเยว่นึกถึงภาพในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ชาวบ้านบดน้ำเต้าหู้ด้วยหินโม่ตอนที่ไปกับซูอีเฉิน…

เธอมองเหยาจี๋เสียงด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเขาซีดเซียวอย่างมาก

ฆ่าคนแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ เหยาหลิงเยว่ไม่รู้ว่าเหตุใดหินโม่ขนาดใหญ่เช่นนี้ถึงถูกสร้างขึ้นมาได้

ข้างล่างหินโม่เนื้อสัมผัสขรุขระ สามารถจินตนาการได้ว่าในการบดครั้งแรกนั้นอาจจะไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะตายทันที แต่หินโม่จะหมุนไม่หยุดจนกว่าทุกคนจะกลายเป็นกองเลือด…

เหยาหลิงเยว่พยายามดิ้นเพื่อหลุดจากโซ่ตรวนอีกครั้ง รอบนี้โซ่ถึงกับหลุดไปเส้นหนึ่งแล้ว！

ผู้อาวุโสคนที่ทำหน้าที่ดำเนินการเรื่องนี้ขวัญหนีดีฝ่อ ร้องตะโกนเสียงดัง “ดำเนินการเลย！ เร็วเข้า！”

เหยาหลิงเยว่สิ้นหวัง บนตัวเธอไม่เหลือพลังเวทให้ใช้แล้ว ไม่สามารถหลุดจากการผูกมัดนี้ได้เลย

ดวงตาของเธอแดงก่ำ มุมริมฝีปากขยับเขยื้อนเล็กน้อยแล้วมองไปที่เหยาจี๋เสียงที่อยู่ข้างหลังเธอว่า “ขอโทษ…”

เหยาจี๋เสียงอายุน่าจะราวๆ สิบขวบ ความสูงก็พอๆ กับซูเหอเวิ่นเลย

เหยาหลิงเยว่รู้สึกเจ็บใจยิ่งนัก

เหยาจี๋เสียงหลับตาด้วยความสิ้นหวัง เขาพึมพำในปากว่า "มาพูดตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร..."

เธอเพิ่งจะออกมาจากปากถ้ำ ผู้พิทักษ์ก็มารออยู่ที่นี่แล้ว

แม้ว่าเธอจะซาบซึ้งและไม่ออกไปข้างนอกเลย แต่ยังไงๆ ผู้พิทักษ์ก็จะต้องหาพวกเขาเจออยู่ดี

นอกจากพวกเขาจะไม่สนใจเธอตั้งแต่แรก และไม่ช่วยเธอ...

ในมือของเหยาจี๋เสียงถือกิ่งไม้ไว้แน่น ซึ่งนั่นก็คือกิ่งไม้แห่งศรัทธาของเขา

ในตอนที่ผู้พิทักษ์จะมาฆ่าเหยาหลิงเยว่นั้น เขาได้เอากิ่งไม้นี้พุ่งเข้าไปช่วย ซึ่งมันก็หักในตอนนั้นแหละ

จากนั้นเขาและผู้อาวุโสก็ถูกจับไปแบบนั้น

ถ้าจะบอกว่าขอโทษ เขาก็ต้องบอกว่าขอโทษมั้ง เพราะเขาหุนหันพลันแล่นเกินไป

เหยาจี๋เสียงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ผู้อาวุโสเห็นเด็กๆ หน้าซีดและหวาดกลัวกันหมด จู่ๆ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เป็นความผิดของเขาเอง…