ตอนที่ 1515 ฝันซ้อนฝัน

“ซู่เป่าๆ！”

มีเสียงดังกระหึ่มดังขึ้นข้างหู

ใครกัน...?

ซู่เป่าลืมตาขึ้นมาอย่างยากลําบาก เสียงหายไปแล้ว เธอยังคงนอนจมอยู่ในกองหิมะ

ใช่ท่านอาจารย์หรือเปล่า?

แต่ทําไมเสียงนี้ถึงไม่ค่อยเหมือนเสียงในความทรงจําเลยล่ะ？

"ท่านอาจารย์ ใช่ท่านหรือเปล่า..." ซู่เป่าขยับนิ้วอย่างยากลําบาก เธอพยายามพยุงตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมา

แต่ตัวเธอทั้งหนาวและตัวแข็งมาก เธอพยายามอย่างเต็มที่ในการขยับลูกกะตาดู

โดยรอบๆ มีเสียงดังจ้อกแจ้ก ซึ่งก็คือเสียงของหลินเฟิงที่พูดขึ้นมาอย่าตื่นตระหนก "ไม่ได้ทารุณกรรมเด็ก！ จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ใครมันจะไปทําแบบนั้นกับลูกสาวตัวเองลงคอ ผมก็ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาในหนานเฉิงอยู่นะ..."

เขาพูดพลางส่งสายตาให้คนรีบไปฝังซู่เป่าเสีย

ในเวลานี้ ร่างกายของซู่เป่าถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เผยให้เห็นเพียงมือข้างเดียวและดวงตาที่แทบจะไม่สามารถมองเห็นข้างนอกได้

ไม่รู้ว่าใครแอบเข้ามาทําท่ากวาดหิมะ และกวาดกองหิมะทั้งหมดลงบนตัวเธอ

ซู่เป่ารู้สึกเฉื่อยชา แข็งทื่อ แม้แต่สมองตอนนี้ก็แทบจะแล่นไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่?

อ่อ…ตอนนี้เธอยังอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน เมื่อกี้เธอเพิ่งฝันไป ในความฝันนั้นเธอมีลุงทั้งแปดคนที่เอ็นดูและรักเธอ แถมยังมีพ่อแม่และตายายอีก…

ดูเหมือนว่าเธอจะโทรศัพท์ไปแล้วด้วย แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่ใช่ครอบครัวที่รักและเอ็นดูเธอมากที่สุดเลย แต่เป็นเพียงคนแปลกหน้า

ใช่คุณยายคนนั้นที่บอกว่าจะช่วยเธอแจ้งตํารวจหรือเปล่า？

ซู่เป่าเห็นคนใส่เครื่องแบบที่สง่างามเดินอยู่รอบๆ และทำการบันทึกรวมถึงสอบถามอะไรบางอย่างอยู่

มีหนึ่งในนั้นทำหน้าขมวดคิ้วมองไปรอบๆ เพื่อตามหา

ในขณะนั้นเอง ซู่เป่าได้ยอมรับความจริงที่ว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝันและของปลอม

ในใจของเธอเต็มไปด้วยความอยากเอาตัวรอด แต่ไม่มีใครมาช่วยเธอเลย ไม่มีใครที่จะมาเอ็นดูหรือเอาใจเธอแล้ว

ในโลกนี้ยังคงหนาวเย็นอยู่เหมือนเดิม…แต่เธอก็ยังไม่อยากตาย

ซู่เป่าพยายามอย่างสุดแรงในการดันกองหิมะออกไป！

กองหิมะที่ปกคลุมอยู่บนร่างกายของเธอพังทลายลงทันที และในที่สุดมือเล็กๆ ของซู่เป่าก็ยื่นออกมาได้เสียที

แสงแดดแทงตาซู่เป่า แต่เธอกลับเหมือนเห็นความหวังและใช้พลังที่เหลืออยู่ของตัวเองตะโกนออกไป "หนู... หนูอยู่ตรงนี้!"

ลุงที่เพิ่งทำหน้าขมวดคิ้วตามหาอยู่นั้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง!

เขาสวมชุดสีดํา ตัวสูงมาก！

เสียงของซู่เป่าเบามาก แต่เขาก็สังเกตเห็นทันที

"อยู่ตรงนี้!"

เสียงนิ่งสงบดังขึ้นข้างหูของซู่เป่า เธอเบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ

เดี๋ยวนะ นี่พ่อ…พ่อนี่？！

มีเงาสะท้อนแสงเลยทำให้ซู่เป่ามองเห็นไม่ชัดเจน ได้แต่เบิกตากว้างๆ มองอยู่อย่างนั้น

ใกล้แล้ว...

เขารีบปัดกองหิมะออก แล้วอุ้มเธอขึ้นมาจากกองหิมะ

“ยังโอเคอยู่ไหม？ ตื่นๆ！” เขาเอ่ย

ในที่สุดลูกกะตาของซู่เป่าก็ขยับได้เสียที เธออยากร้องไห้อย่างมากแต่ก็ไม่เหลือแรงที่จะร้องแล้ว ได้ยินแค่เสียงร้องเบาๆ ว่า "พ่อ...พ่อ..."

ในสายตาของผู้ชายคนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ เขารีบถอดเสื้อโค้ทของตัวเองออกมาแล้วเอามาคลุมตัวเธอไว้

เขาหันไปตําหนิอย่างเย็นชาว่า “ไหนบอกว่าไม่ได้ทารุณกรรมเด็กไงล่ะ！ แล้วนี่คืออะไร？！"