ตอนที่ 1517 ช่องโหว่

“ซู่เป่า…ซู่เป่า！”

มีเสียงที่ดูคุ้นเคยแว่วเข้ามาที่ข้างหูของเธอ！

【ใคร…ใครกัน？】

ทําไมเสียงนี้ถึงได้คอยเรียกเธออยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ แถมเธอก็จําเสียงนี้ไม่ได้เลยสักนิด？

ซู่เป่าลืมตาขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า เธอยังคงมองไปที่ประตูเหล็กที่ให้ความสนใจอยู่อันนั้น

นอกประตูเหล็ก ใบไม้ได้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองและตกลงมาตามสายลม

ซู่เป่าก้มมองตัวเอง ไม่รู้ว่าเธอไปเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าของสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แขนของเธอยังคงเต็มไปด้วยบาดแผล

เธอแอบสงสัยเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็จําสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมดได้

เธอถูกครอบครัวทอดทิ้ง จากนั้นลุงชุดดำที่สถานีตำรวจคนนั้นก็ส่งเธอขึ้นรถของสถานสงเคราะห์ไป

จากนั้น…

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งฤดูกาล ซู่เป่าตกอยู่ในภวังค์ของความทรงจำที่ถูกเด็กคนอื่นๆ ในสถานสงเคราะห์รังแก

เด็กโตพวกนั้นแย่งของๆ เธอไปกิน แถมยังให้เธอช่วยซักผ้าให้อีก

แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอไม่มีทางยอมถูกเด็กโตพวกนั้นรังแกแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ หรอก เพราะฉะนั้นเธอก็เลยตอบโต้กลับไป！

【เธออายุแค่กี่ขวบเอง？ อายุแค่สี่ขวบก็รู้จักต่อสู้กับคนอื่นแล้วเหรอ！】 ผู้อํานวยการสถานสงเคราะห์ตบโต๊ะด้วยความโกรธ【เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิง! อยู่นิ่งๆ เงียบๆ ไม่เป็นหรือไง？】

เธอก้มหน้าก้มตาและเม้มปากโดยไม่พูดอะไรสักคําอยู่ในห้องของผู้อำนวยการ

สุดท้ายผู้อำนวยการก็จนใจไม่รู้จะทำยังไง เลยให้ครูพาเธอและเด็กโตพวกนั้นออกไป เพื่อเป็นการลงโทษ ผู้อำนวยการเลยสั่งเธอและพวกเด็กโตพวกนั้นให้ยืนไว้เป็นการลงโทษ

ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนก็ผ่านไปเงียบๆ ในที่สุดฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึง ใบไม้ร่วงหล่นกระจายไปทั่ว แต่บนแขน ใบหน้า หางตาของเธอ…ก็มีแผลจากการบาดเจ็บมากขึ้น

ซู่เป่านั่งกอดแขนอยู่ที่บันได้ และมองใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่ไม่ไกลอย่างเหม่อลอย

ท่ามกลางหิมะในวันนั้น ความฝันก่อนตายของเธอ…

ในความฝันของเธอนั้น เธอเก่งมาก ไม่เพียงแต่จะจับผีได้ แถมยังตีผีและสามารถไล่ล่าสัตว์ป่าขนาดใหญ่ที่ตัวใหญ่มากกว่าเธอหลายเท่าจนวิ่งหนี

สัตว์ป่าเหล่านั้นต่างก็ร้องโหยหวน สุดท้ายก็ถูกเธอจับเอามากินเป็นหม้อไฟ…

กลิ่นหอมนั้น…

จมูกของซู่เป่าแค่ขยับก็เหมือนได้กลิ่นหอมหมาล่าแล้ว

ผ่านไปแวบเดียว ข้างหน้าก็ยังคงเป็นใบไม้ที่ร่วงหล่น และยังคงมีเพียงแค่เธอที่โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว

ความเก่งกาจของเธอนั้นล้วนมาจากการจินตนาการทั้งนั้น เพราะจริงๆ แล้วเธอไม่ได้เก่งเลย...

เธอไม่ได้มีพ่อแม่ ไม่มีลุงทั้งแปดคน ไม่มีตายาย และไม่มีท่านอาจารย์…

ไม่มีพี่ชายหรือพี่สาว ไม่มีเสี่ยวอู่และเสวียนหลิง ไม่มีอสูรน้อยและเฟยเหมาถุ่ย

แล้วก็ไม่มีเพื่อนเหล่านั้นของเธอ ทั้งกู้เสี่ยวปา ซืออี้หรัน เหยาจี๋เสียง และเหยาหรูอี้…

ไม่มี ไม่มีอะไรเลย

ซู่เป่ารู้สึกตาแห้งและเจ็บเล็กน้อย

เธอไม่สามารถหลั่งน้ำตาได้อีกแล้ว

แต่เธอก็ยังคิดถึงพ่ออยู่ ทั้งๆ ที่เธอเห็นพ่ออยู่ต่อหน้าต่อตาแท้ๆ แต่ทําไมพ่อถึงไม่ต้องการเธอ…

“ซูจื่อซู่” ครูตะโกนเรียกเธอเสียงดัง

ซู่เป่ายืนขึ้นอย่างซึมๆ และหันกลับไปมองครู

“พรุ่งนี้เธอไปโรงเรียนกับพวกพี่ๆ น้องๆ ได้แล้วนะ！”

ครูบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างจนใจว่า เด็กคนนี้ถ้าไม่สอนให้ดี อนาคตอาจจะเสียคนได้

ซู่เป่าพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "โอเคค่ะ"

เธอมองไปที่ประตูเหล็กอีกครั้ง…เธอจะได้ออกจากประตูเหล็กนี้แล้วเหรอ？

วันรุ่งขึ้น

ระหว่างทางที่ซู่เป่าไปโรงเรียนก็ไปเจอคนน่าคุ้นๆ เข้า