ตอนที่ 1524 เปลี่ยนดันเจี้ยนเหรอ

ซู่เป่าเงยหน้ามองไป และตะโกนอย่างตะลึง “คุณลุงใหญ่”

ชายหนุ่มมองเธอทีหนึ่ง และส่งเสียงอืม

เขานั่งลง ถามลูกชายทั้งสองด้วยเสียงแน่นิ่ง “ทำการบ้านเสร็จหรือยัง”

ซูเหอเหวินและซูเหอเวิ่นพยักหน้า “เสร็จนานแล้วครับ”

“ด้วยความสามารถของพวกผมต้องกังวลด้วยเหรอ”

ซูเหอเวิ่นส่งเสียงหัวเราะ “ประโยคนี้ควรถามหานหาน”

หานหานที่อยู่อีกด้านตอบเสียงดัง “อย่ามาพูดถึงเรื่องการบ้านนะ”

ซู่เป่ามองต่ำ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น

ความแตกอีกแล้ว คุณลุงใหญ่ไม่มีทางถามการบ้านของพวกพี่ๆ หรอก

เขาไม่เคยกังวลเรื่องการเรียนของพวกพี่ๆ แต่นิด ในทางกลับกัน พี่ใหญ่มากกว่าที่จะคอยเฝ้ามองน้องๆ ตลอด

ดูสิ ไม่ว่าจะย้อนเวลาหรือเร่งเนื้อเรื่อง ช่องโหว่ยิ่งอยู่ยิ่งน้อยก็จริง แต่คาแรกเตอร์กลับยิ่งอยู่ยิ่งไม่เหมือนเดิม

วิถีสวรรค์ไม่สามารถเข้าใจคุณลุงทุกคน มันมีแต่จะผิดมากขึ้นเรื่อยๆ

เสียงแสบแก้วหูดังขึ้น ความรู้สึกอันคุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง

ซู่เป่าหัวเราะเย็น “แน่จริงก็ทำฉันให้สลบสิ อยากกลับไปเขียนเนื้อเรื่องใหม่สินะ แน่จริงก็ทำให้ฉันกลับไปที่เนื้อเรื่องแรก รอบนี้ฉันจะต้องหาคุณพ่อ คุณลุงใหญ่และคุณยายเจอแน่ๆ”

“......”

รอบด้านไม่มีเสียง

ตระกูลซูที่แสบอบอุ่นตรงหน้าซู่เป่าหายไป เธอจมสู่ความมืดมิด

รอบด้านมีเพียงความว่างเปล่าที่ไร้ที่สิ้นสุด มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมกับอาหารโต๊ะใหญ่ตรงหน้า

ครอบครัวที่เธอรักใคร่ต่างไร้ซึ่งร่องรอย

ซู่เป่านั่งเงียบ นัยน์ตาของเธอแน่นิ่งไร้ความรู้สึก

แค่นี้เหรอ ได้แค่นี้เหรอ

ภาพมายาคงอยู่ต่อไปไม่ไหว ความฝันที่วิถีสวรรค์ถักทอขึ้นสลายลง ไม่ใช่ดันเจี้ยนที่หนึ่งแล้ว

มันเปลี่ยนดันเจี้ยนให้เธอใหม่

ภายใต้ความมืดซู่เป่าได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเอง

แต่เธอรู้ว่า วิถีสวรรค์กำลังมองอยู่

ผู้ที่สามารถสร้างสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมาได้ มีเพียงวิถีสวรรค์

คิดจะกำจัดเธอเหรอ

“ในเมื่อเป็นวิถีสวรรค์ ก็ควรเป็นวิถีสวรรค์ที่สมบูรณ์แบบ ไม่ควรมีความรู้สึกและการแก้แค้นแบบนี้”

“ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าวิถีสวรรค์ที่ไหนแก้แค้นเป็น และแก้ชะตาสิ่งมีชีวิตของตน”

“ชะตานานาผูกมัดไว้ด้วยกัน การเปลี่ยนแปลงของชะตาหนึ่ง จะทำให้ชะตานับพันนับหมื่นเปลี่ยนแปลงไปด้วย”

“แกแก้ไม่ไหวหรอก...นอกเสียจาก แกจะกำจัดทั้งฟ้าดิน”

คิดจะแก้ไขชะตาของเธอใหม่ ผนึกเธอไว้ในภวังค์นี้ นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“แกผนึกฉันไม่ได้หรอก เพราะฉัน...แข็งแกร่งกว่าแก”

สายตาของซู่เป่าดุดัน และระหว่างกระพริบคล้ายจะมีแสงมืดประกาย

เมื่อเปลี่ยนดันเจี้ยน เธอในตอนนี้ก็ย่อมไม่ใช่เธอคนนั้นที่แสนอ่อนแออีกต่อไป

ซู่เป่ามองดูเสื้อบนร่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างเยือกเย็น จากชุดเจ้าหญิงสีชมพูกลายเป็นชุดฮั่นสีฟ้าขาว ร่างห้าขวบที่กลายเป็นสิบขวบโดยฉับพลัน