ตอนที่ 1526 ไม่ว่าจะนานเท่าไรยายก็รอซู่เป่ากลับมา

“ท้องฟ้าด้านนอกยิ่งอยู่ยิ่งมืดแล้ว” บรรพบุรุษเข้ามาจากด้านนอก และยกของมาถ้วยหนึ่ง

ซืออี้หรันจับมือของซู่เป่าไว้ พร้อมมองไปด้านนอกทีหนึ่ง

หนึ่งเดือนแล้ว ที่ท้องฟ้าของโซ่จิ่วโยวราวกับถูกของบางอย่างทับไว้ จวนจะบีบโลกเล็กๆ นี้จนแตก

ซู่เป่าสลบไปหนึ่งเดือน และจู่ๆ เมื่อกี้เธอก็โอดครวญขึ้นอย่างเจ็บปวด

หนึ่งเดือนของจิ่วโยว เท่ากับสามเดือนในยมโลก และเท่ากับสองปีของโลกมนุษย์

ทำไมพวกมู่กุยฝานยังไม่ถึงอีก

**

โลกมนุษย์

นายหญิงซูดึงผ้าคลุมบนไหล่ และมองไปที่ท้องฟ้าด้านนอก

ปีนี้หิมะตกเร็วมากเลย ท้องฟ้าเป็นสีหม่นหมองจนทำให้ทุกอย่างดูอึดอัด

ซู่เป่าไม่ได้มาฉลองปีใหม่ที่บ้านมาสองปีแล้ว

นายหญิงซูคิดถึงที่เธอพูดตอนจากไปครั้งสุดท้าย...

[คุณยายรักษาร่างกายดีๆ และต้องรอหนูกลับมาฉลองปีใหม่ด้วยนะคะ]

นายหญิงซูเอ่ยพรึมพรำ “ซู่เป่า ยายต้องรอหนูกลับมาอยู่แล้ว”

ไม่ว่าหลานรักของยายจะไปไหน ระยะไกลเท่าไร เธอก็ต้องกลับมาแน่ๆ

เธอไม่กลับสองปี ก็ต้องกลับมาภายในสิบปี

ไม่กลับมาสิบปี ยังไงก็ต้องกลับมาภายในร้อยปี

ต่อให้เธอจะรอจนแก่ตายไป วิญญาณของเธอก็ยังคงอยู่ที่นี่ จนวันที่ซู่เป่ากลับบ้าน...

**

“ก็ยังหาไม่เจอเหรอ” ซู่จิ่นอวี้พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เสี่ยวต๋าออกมาขอความช่วยเหลือจากในจิ่วโยว พระแม่ธรณีที่ออกจากการบำเพ็ญหาที่นี่เจอพอดี มู่กุฝานและเธอจึงรีบเดินทางไปยังแดนจิ่วโยวตามเสี่ยวต๋าทันที

แต่ ‘หลุมดำ’ ใต้บึงดวงตาปีศาจกลับหายไป

หมายความว่า ประตูหลังถูกปิดลงอย่างสิ้นเชิง

มู่กุยฝานและพระแม่ธรณีตามหาอยู่นาน สุดท้ายก็หาช่องประตูนั้นไม่เจอ จึงได้แต่เดินทางไปยังประตูจิ่วโยว

แต่ประตูจิ่วโยวมีเพียงจักรพรรดิชิงหัวเท่านั้นที่เปิดได้ ต่อให้มู่กุยฝานและพระแม่ธรณีจะมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็ผลักมันออกไม่ได้แต่นิด

สุดท้าย มู่กุยฝานให้พระแม่ธรณีหาช่องประตูหลังของจิ่วโยวในแดนใต้พิภพต่อ ส่วนเขาไปลากเสี่ยวสวินสวินที่อายุเพียงสามขวบจากในโลกมนุษย์มาอย่างไร้หนทาง

เสี่ยวสวินสวินงุนงงไปหมด เขามีความสามารถก็จริง แต่พลังของเขายังไม่ตื่นเลย

หาในแดนใต้พิภพนานนับหลายเดือนอย่างร้อนใจ ก็ยังหาวิธีเข้าแดนจิ่วโยวไม่ได้

“ทำได้เพียงฝืนเปิดประตูจิ่วโยวแล้ว” มู่กุยฝานเอ่ยพูด “รอยแตกประตูหลังของจิ่วโยว ไม่มีวันเปิดขึ้นมาอีก”

พระแม่ธรณีหงุดหงิด “ข้าไปลากตี้จั้งหวังมา”

สิ้นเสียง เธอก็หายไปในทันที

ในหมู่บ้านเล็กๆ ผู้เฒ่ามองท้องฟ้าดำมืดด้านนอก

สำหรับคนทั่วไป อาจแค่อากาศผิดปกติไปนิด

เช่นเกิดอุทกภัยในทะเลทรายแห้งแล้ง หรือบางที่หิมะตกตั้งแต่ยังไม่ถึงฤดูใบไม้ร่วง

ฟ้าครึ้มอยู่บ่อยๆ เมฆบนท้องฟ้าซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่า แต่เมื่อตกเย็นกลับมีพระอาทิตย์ ย้อมเมฆบนฟ้าจนเป็นสีแดงฉาน

แม้จะประหลาดแต่ยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก ทุกคนจึงรีบถ่ายรูปเก็บไว้...

“เริ่มแล้วเหรอ” ผู้เฒ่าเอ่ยพรึมพรำ

เสียงก้าวร้าวเสียงหนึ่งดังขึ้น “ยังมีอารมณ์มาแกล้งทำสุนทรีย์อีก”