ตอนที่ 1532 เป็นเพื่อนร่วมห้องพอดี

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ไอ้ขี้ฟ้องก็จ้องซู่เป่าเข้า

เขาจะต้องหาช่องโหว่ของซู่เป่าให้ได้

เขาไม่เชื่อแม้แต่นิดว่าซู่เป่าสอบได้คะแนนเต็มเพราะเธอตั้งใจเรียน และไม่เชื่อว่าซู่เป่าไม่ได้เรียนมัธยมต้นชั้นที่หนึ่งและสอง เพราะไปรักษาตัวที่เมืองนอกน่ะ

ต้องเป็นเพราะเธอเห็นข้อสอบล่วงหน้าแน่ หรืออาจเป็นเพราะบ้านเธอจ้างคุณครูชื่อดังมาติวให้เธอแอบเรียนพิเศษ

ซู่เป่าและพี่หานหานเดินอยู่ในโรงเรียน หานหานจูงมือเธอ “มา เดี๋ยวฉันจะแนะนำแผ่นดินของพี่ให้”

ซู่เป่ามองไปรอบๆ ทั้งเขตมัธยมต้น เขตมัธยมปลาย...

“ตึกสูงด้านหลังนั่นคืออะไรน่ะ” ซู่เป่าสงสัย

หานหานปิดตาของเธอไว้ “อย่ามองไปทางโน้น ที่นั่นยังไม่ได้ครอบครองน่ะ”

ซู่เป่า “?”

หานหานพูดต่อ “ทางนั้นเป็นมหาลัยจิงไห่ที่ห่างจากเราเพียงถนนเส้นเดียว ฉันยังไม่ได้ขึ้นมหาลัยเลยไง”

“รอให้ฉันขึ้นมหาลัยแล้วครอบครองแผ่นดินที่นั่นก่อน เธอก็ขึ้นมหาลัยพอดี”

ซู่เป่ารู้สึกขบขัน “พี่หานหาน พี่จะสอบได้เหรอ”

ปากกาเขียนอัตโนมัติไม่ได้ทำได้ทุกอย่าง มันเกี่ยวโยงกับผู้ใช้อย่างแน่นแฟ้น

ซู่เป่ากลัวว่าพี่หานหานจะได้ใจจนไม่ตั้งใจเรียน ถ้าแบบนั้นพี่หานหานคงสอบมหาลัยจิงไห่ไม่ติดแน่

ที่นี่เป็นพื้นที่ใจกลางการศึกษา มีมัธยมที่ตั้งตระหง่าน และมีมหาลัยแนวหน้าในประเทศถึงสองแห่ง

และมหาลัยจิงไห่ก็เป็นมหาลัยอันดับที่สิบในประเทศ พี่หานหานน่ะสอบติดมหาลัยได้อยู่แล้ว แต่มหาลัยชั้นนำแบบนี้อาจจะไม่แน่...

“พูดอะไรอยู่น่ะ” หานหานเอ่ยขึ้น “ฉันต้องทำได้แน่”

หานหานยิ่งคิดยิ่งถูก ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้มุ่งมั่นกับมหาลัยจิงไห่นัก จู่ๆ ตอนนี้ก็ไม่เหมือนเดิม...

อืม เธอจะต้องไปหยั่งเชิงให้ซู่เป่าก่อนและครอบครองแผ่นดิน

“ทางนี้” หานหานลากซู่เป่ามาเดินเล่นที่ฝ่ายมมัธยมต้นจนหมด

ที่ที่พวกเธอผ่าน มีแต่เสียงตะโกน

“พี่หาน”

“สวัสดีครับ พี่หาน”

มีคนวิ่งมายื่นน้ำให้เธอ มีคนวิ่งเอาจดหมายรักมาให้เธอ...

ซู่เป่าเบิกตาโพล่ง เดี๋ยวก่อน เธอเห็นอะไรกัน มีคนส่งจดหมายรักให้พี่หานหาน

หลังผู้ชายคนนั้นส่งจดหมายรักเสร็จ ก็วิ่งหนีไปด้วยสีหน้าเขินอาย

ซู่เป่า “!!!”

หานหานที่ความรู้สึกช้าไม่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่แต่นิด เธอยื่นซองจดหมายสีชมพูและวาดรูปหัวใจให้กับซู่เป่า “ดูตำแหน่งของพี่สิ มีลูกน้องมาเขียนจดหมายแสดงความจงรักภักดีส่งให้เรื่อยๆ เลย”

มุมปากของซู่เป่ากระตุก

เธอกวาดตามอง อ่านความหมายคร่าวๆ บนจดหมาย ‘เธอดุจดวงจันทร์บนฟ้า ที่ฉันต้องแหงนมองทุกวัน...’

ถึงแม้ว่า เธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ

แต่นี่เหมือนจะไม่ใช่จดหมายแสดงความจงรักภักดีนะ...