ตอนที่ 1535 ไม่เคยสนใจคนที่นินทาลับหลัง

คะแนนบททดสอบก่อนเรียนออกแล้ว ซู่เป่าได้คะแนนเต็มทุกวิชา

นี่ทำให้ทั่วทั้งโรงเรียนกระหึ่มขึ้นมา จนไปถึงฝั่งมัธยมปลาย

ครูประจำชั้นฝ่ายมัธยมแต่ละคนเริ่มแย่งตัวซู่เป่ากับแบบเงียบๆ และโจ่งแจ้ง ครึ่งปีต่อมาเด็กคนนี้ก็จะขึ้นมัธยมปลายแล้ว ถึงเวลาก็แย่งเธอมาในห้องของตนเอง

จะมีคนสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชาได้อย่างไร นั่นมันไม่มีทางแน่

เขาตั้งใจไปตรวจสอบเด็กอัจฉริยะรุ่นก่อนๆ ทุกคนมา กระทั่งเด็กอัจฉริยะที่ฉลาดที่สุดยังไม่ได้คะแนนเต็มเลย มีสองวิชาคะแนนเต็มถือว่าเจ๋งมากๆ แล้วล่ะ

ยังไงนักเรียนที่ฟ้องก็แค่อิจฉาริษยา

หนึ่งในเหตุผลที่เขาชอบฟ้องมากขนาดนั้นก็เพราะเขาต้องการความสนใจจากคุณครู

ดังนั้นเมื่อเห็นว่าซู่เป่าถูกคุณครูทุกคนสนใจ ชื่นชอบ เขาต้องรู้สึกไม่ดีในใจแน่ๆ

จากนั้น คลิปที่หานหานปล้นเงินนักเรียนคนอื่นปลิวว่อน ส่วนซู่เป่าที่สนิทและเป็นพี่น้องกับหานหานกลายเป็นตัวแทนของ ‘นักเรียนเกเร’

“เต็มทุกวิชา...ถ้าเธอเป็นเด็กดีก็ดี ประเด็นคือเธอสนิทกับหัวโจก หรือข้อสอบนี้พวกเธอไปขโมยมาล่วงหน้า”

“พี่สาวของเธอปล้นเงินคนอื่นนะ ได้เต็มทุกวิชามันปลอมเกินไป”

“คนประเภทเดียวกันมักจะเข้าหากัน ภายนอกเชื่อฟังขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังเกเรกันขนาดไหน”

นักเรียนต่างห้องที่ไม่รู้ความจริงต่างคุยซุบซิบกัน

นักเรียนที่มีความสามารถในการแยกแยะนั้นน้อยมาก โดยเฉพาะกับเรื่องข่าวลือ ทุกคนต่างพูดคุยกันด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น

คนในห้องซู่เป่านั้นดีหน่อย เพราะพวกเขาเห็นมากับตา ว่าตอนสอบนั้นซู่เป่าถูกจัดไปอยู่แถวที่หนึ่ง อยู่ใต้สายตาคุณครูเลย

คุณครูทุกคนต่างอยู่ข้างเธอ และเพราะแบบนี้จึงทำให้คนเหล่านั้นมีโอกาส...แอบ ‘แบ่งปันความรู้’ กัน และเอาตัดรอดจากการสอบที่แสนกระทันหันนี้ได้อย่างลุกลี้ลุกลน

ดังนั้นทุกคนในห้องต่างก็ยอมซู่เป่า

แต่สุดท้ายซู่เป่าและหานหานก็กลายเป็นคนดัง มีคนขุดว่าบ้านของพวกเธอรวยมาก จึงทำตัวเอาแต่ใจ

“ที่บ้านมีเงิน เลยติดสินบนโรงเรียน”

คนในห้องคนหนึ่งออกความเห็นต่าง “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทำไมถึงยังไปปล้นเงินคนอื่นอีกล่ะ”

นักเรียนขี้ฟ้องได้ยินจึงรีบพูดขึ้น “ใครจะรู้ มีเงินแล้วยังไงล่ะ ก็บางคนน่ะเป็นโรคจิตที่ชอบรังแกคนอื่น”

เขาได้ใจต่อสถานการณ์ตอนนี้มาก เขารู้สึกว่าตนเองเผยโฉมที่แท้จริงของนักเรียนอันธพาลออกมา การกลั่นแกล้งในโรงเรียนร้ายแรงขนาดนี้ ควรจะทำให้ทุกคนรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของพวกเขา

เมื่อเขาเงยหน้า ก็เห็นซู่เป่ากำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ

นักเรียนขี้ฟ้องคนนั้นรู้สึกขนลุกในใจแปลกๆ เขารีบเอ่ยพูด “ซูจื่อซู่ เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ อย่าบอกนะคิดจะตีฉันน่ะ ระวังฉันไปฟ้องครู”

ซู่เป่ายืนพิงเสาที่ระเบียง พร้อมพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุยมาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่านายชื่ออะไร”

นักเรียนขี้ฟ้องชะงัก จากนั้นก็รู้สึกยากจะบรรยาย

เขาก็เป็นลูกรักของคุณครู เขาดูแล เฝ้ามองและขยันทำงานเพื่อห้องอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้

เธอกลับบอกไม่รู้จักชื่อของเขา เธอตั้งใจหรือเปล่า

“คิดจะดูถูกฉันสินะ” ไอ้ขี้ฟ้องส่งเสียงหึทีหนึ่ง “ฉันไม่มีทางโดนคนอย่างพวกเธอข่มขู่แน่”

ซู่เป่าค่อยๆ หุบยิ้ม “คนอย่างพวกเรา...มันคือคนยังไงกัน”