ตอนที่ 1546 จินตนาการของซืออี้หรัน

ด้านนอกรถ

ซู่เป่าพูดอย่างงงวยว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ทำไมรู้สึกเหมือนพวกลุง ๆ กำลังสอบปากคำ?

พี่อี้หรันไม่ใช่คนร้ายสักหน่อย!

จากนั้นก็เห็นพี่อี้หรันลงจากรถ ด้านหลังยังมีลุง ๆ อีกหลายคน

ซูเยว่เฟยกวักมือให้เธอด้วยรอยยิ้ม “ซู่เป่า มานี่”

ถือโอกาสที่ซูลั่ว ซูอิ๋งเอ่อร์ “ทะเลาะกัน” จะ “ส่ง” ซืออี้หรันลงรถ เขาก็รีบลากซู่เป่าขึ้นรถทันที

เมื่อซูอิ๋งเอ่อร์กับซูลั่วได้สติขึ้นมา ก็เห็นแค่ซู่เป่า หานหาน ซูกุยฝานแล้วก็ซูเหอเหวิ่น ซูจื่อซีพวกเขานั่งรถลินคอล์นเพิ่มความยาวของซูอีเฉินจากไปแล้ว

ซูอิ๋งเอ่อร์ และซูลั่ว“！！！”

ไอ่ตัวดีนี่ต่างหากที่เป็นเป็นโจรขโมยตัวจริง!

ทั้งสองรีบขี้นรถกลับบ้าน

ซืออี้หรันยังคงยืนอยู่ที่เดิม มอขบวนรถที่ห่างออกไป แล้วยิ้ม

ค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาโบกเงียบ ๆ

โดยที่ไม่มีใครรู้ว่ามือของเขาเต็มไปทั้งฝ่ามือ

**

วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันเกิดของคุณหญิงซู ทุกคนกำลังคิดอยู่ว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญให้นายหญิง

ซู่เป่าคิดไปคิดมา เธอจะเตรียมของขวัญที่ไม่เหมือนใครให้คุณยาย……

แต่ว่าให้อะไรดีล่ะ?!

คืนเดียวกัน

ซู่เป่าได้รับสายโทรเข้าจากซืออี้หรัน

“ซู่เป่า เธอแอบๆ ออกมา ฉันมีของจะให้” ซืออี้หรันพูดจากอีกฝั่งของโทรศัพท์

ซู่เป่านึกถึงตอนเลิกเรียนที่พี่อี้หรันให้เธอรอ ที่จริงแล้วมีของจะให้เธอสินะ

เธอเคลื่อนตัว ปรากฎอยู่นอกคฤหาสน์ตระกูลซู หลบลุงหนิวได้สำเร็จ

“พี่อี้หรัน พี่อยู่ไหน?” ซู่เป่ามองซ้ายมองขวาไม่เห็นเขา

ทันใดนั้นมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้างจับมือเธอไว้ ความมืดก็สว่างขึ้น พริบตาเดียวซืออี้หรันก็พาซู่เป่าออกจากคฤหาสน์ตระกูลซู มาที่ทุ่งหญ้าถัดจากเจียงปิง

“พี่อี้หรัน เกิดอะไรขึ้น?” ซู่เป่าตกใจกับการกระทำของเขา

ซืออี้หรันพูดว่า “ฉันก็แค่กลัวว่าพวกพ่อของเธอจะมาเจอ…”

ซู่เป่ารู้ตัว พยักหน้าพูดว่า “ก็ใช่ พ่อกับลุง ๆ นี่แปลกจริง ๆ วันนี้พวกเขาถามอะไรพี่เหรอ?”

ซืออี้หรันไอ “ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ถามเรื่องจิ่วโยว พวกเขาค่อนข้างกังวลว่าเธอจะใช้ชีวิตอยู่จิ่วโยวไม่ได้”

ในใจของซู่เป่าอุ่นวาบ

ที่จริงแล้วพวกลุง ๆ ไม่ได้มีเรื่องปกปิดอะไร ก็แค่พูดแต่เรื่องดี ๆ ไม่พูดเรื่องร้าย ๆ

“พวกเขาเป็นห่วงหนูเกินไป” ซู่เป่ายิ้มแล้วพูดว่า “ขอโทษจริงๆ นะคะ พวกลุงๆ ดึงพี่ไปถามตั้งเยอะแยะขนาดนั้น”

ซืออี้หรันส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้รีบอยู่แล้ว”

ทั้งสองนั่งลงบนพื้นหญ้าของของเจียงปิง เจียงปิงเวลาประมาณห้าทุ่มแทบจะไม่มีคนแล้ว จะมีก็แต่คู่รักคู่สองคู่เดินเล่นช้า ๆ อยู่ทางฝั่งเขื่อน

ซืออี้หรันมองมาที่ซู่เป่า มือของเขาเลื่อนไปหาเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ…

หัวใจเต้นแรงขึ้นหลายจังหวะ ก็จึงค่อยรีบหลบหน้า

ซู่เป่าไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติ ถามว่า “พี่อี้หรัน พี่จะให้อะไรหนูเหรอ?”

ซืออี้หรันตอบว่า “วันนี้ฉันได้ยินพวกลุง ๆ ของเธอพูดว่า พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคุณยายซู่เป่า”

”ฉันคิดว่าเธอกำลังคิดมากเรื่องของขวัญที่จะให้ ดังนั้นเลยเอา ‘ของฝากพื้นบ้าน’มาให้“

เขาพูดไปพลางหยิบของที่นำกลับมาจากจิ่วโยว