ตอนที่ 1556 คำเตือนของเพื่อนร่วมชั้น

ในขณะที่ทั้งคู่เข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ผีหลายใจกำลังใจสั่นรัว

จู่ ๆ ตาก็เบลอ...

ผีหลายใจหายแวบไป

เซี่ยงเปิ่นซู "???"

เธอไม่ชอบเขา... จริง ๆ เหรอเนี่ย?

ชายหนุ่มหลุบตาลงเล็กน้อย ขนตาที่เปียกอยู่แล้วชื้นขึ้นกว่าเดิม เขายืนอยู่ในสระน้ำและมองเสื้อผ้าของตัวเองที่ลอยอยู่ในน้ำอย่างงง ๆ

ในขณะเดียวกัน ผีหลายใจก็กลับคืนสู่ตำแหน่งกะทันหัน เธอกลับมาอยู่ตำหนักพญายมแล้ว "???"

ผีขี้ขลาดเงยหน้าขึ้นมองเธอ "เอ่อนี่... พี่...?"

ผีหลายใจเผลอมองมือตัวเองไม่รู้ตัว "อ๋อ... ไม่เป็นไร พอดีเมื่อกี้ตกลงไปในสระน้ำ"

ผีขี้ขลาดสงสัย "แล้วจู่ ๆ กลับมาได้ไงเนี่ย?"

เธอไปฝึกหายตัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่??

เป็นไปไม่ได้หรอก มันคือทักษะที่ซู่เป่าที่รักเท่านั้นถึงจะทำได้

ผีหลายใจก็พูดขึ้นมาดีว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็หายตัวฟิ่วกลับมา"

ในใจของเธอบอกไม่ถูกว่าเสียดาย ทำใจไม่ได้หรือโล่งใจกันแน่

เมื่อนึกถึงผู้ชายที่เปียกโชกไปด้วยสระน้ำจนมองเห็นเนื้อหนังภายใต้เสื้อผ้าได้แล้วก็...

นึกถึงสิ่งที่เขาพูดด้วยความน้อยใจว่า "พี่ไม่อยากรับผิดชอบผมเหรอ?"

ผีหลายใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นผีขี้ขลาดยิ้มหวาน เธอก็รีบถามทันทีว่า "ยิ้มอะไร!"

ผีขี้ขลาดอมยิ้มมุมปาก เสียงอ่อนโยนเสียงหวานจนคนฟังแทบละลาย "ไม่มีอะไร... แต่ใต้เท้าจี้ก็หายฟิ่วไปเมื่อกี้"

"แล้วพี่ก็กลับมาดังฟิ่วเหมือนเหมือนกัน"

"ซู่เป่าต้องมีธุระอะไรเลยเรียกใต้เท้าจี้ไป"

"แล้วเธอคงเป็นห่วงว่าผมอยู่คนเดียวจะทำไม่ไหว เลยดึงพี่กลับมา"

ที่รักของเขาใจดีที่สุดเลย!

ผีขี้ขลาดเป็นเหมือนสามีผู้อ่อนโยนที่อยู่บ้านทำงานบ้าน แค่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับซู่เป่านิดหน่อยก็มีความสุขมากแล้ว

ผีหลายใจมุมปากกระตุกแล้วกระตุกอีก เธอพูดเบา ๆ ว่า "มันจะอะไรขนาดนั้น?"

ผีขี้ขลาดฮัมเพลงและเขียนในสมุดไปพลางพูดว่า "ยุ่งอะไรด้วย"

**

ซู่เป่ามาถึงภูเขาอีกลูกหนึ่งและเห็นสมบัติที่พี่อี้หรันทิ้งไว้เมื่อชาติที่แล้ว

เธอรู้สึกบออุ่นในใจ เธอก็ไม่ได้รีบร้อนเอาของไป แต่สร้างม่านพลัง ‘ล็อค’ สถานที่แห่งนี้ไว้

หลังจากที่เธอกลายเป็นเจ้าวิถีสวรรค์คนใหม่ โลกมนุษย์ก็ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงไป

ไอเทพในโลกมีสัญญาณของการฟื้นตัวบ้างเล็กน้อย

บางทีในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า อายุขัยของมนุษย์อาจยาวนานขึ้นและสุขภาพร่างกายอาจจะแข็งแรงขึ้น

จะไม่หน้ามืดตาลายเพราะก้มเก็บของ ไม่หูอื้อเพราะก้มหยิบของ...

ส่วนจะมีผู้บำเพ็ญเพียรที่ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันอย่างจิ่งจั้นอีกหรือไม่นั้นพูดยาก

ในขณะนี้ซู่เป่าไม่สามารถคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงในอนาคตได้เลย

**

วันรุ่งขึ้นซู่เป่าไปโรงเรียนตามปกติ

หลังจากวันเกิดของนายหญิงซูผ่านไป การสอบเข้าชั้นมัธยมปลายก็ใกล้เข้ามาทุกที