ตอนที่ 1575 โกรธจนตีโพยตีพาย

“ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ …!” แม่ของฮวาจวิ้นเหย้าไม่ยอบรับความจริงข้อนี้!

จู่ ๆ เธอก็อารมณ์ขึ้นมาและพูดว่า “คะแนนของจวิ้นเหย้าดีขนาดนี้ ไม่มีทางที่ทั้งห้องสอบผ่านแต่เขาเป็นคนเดียวทีสอบไม่ผ่าน?!”

“ถ้าปกติเขาได้คะแนนรั้งท้าย! แบบนั้นฉันก็พอจะยอมรับได้อยู่! แต่ปกติเขาสอบได้ประมาณอันดับที่สิบ!”

แม่ของจวิ้นเหย้าเหมือนจะคิดอะไรออก เธอล้วงหยิบเอากระดาษข้อสอบที่เธอบังคับให้ฮวาจวิ้นเหย้าจำออกมาในวันสอบเข้าออกมาจากกระเป๋าของเธอ

“นี่เป็นข้อสอบที่เขาจำออกมาหลังจากที่เขาสอบเสร็จ!”

“ฉันเอาคำถามพวกนี้พิมพ์ออกมาเป็นข้อสอบให้เขาทำอีกหนึ่งรอบ ฉันดูเขาทำอยู่เขาทำถูกหมดเลยนะคะ!”

แม่ของฮวาจวิ้นเหย้ายิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์ ตีโพยตีพายว่า “คุณดูสิ! ดูสิ! ถูกหมด เขาได้คะแนนเต็มด้วยซ้ำ!”

“แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่มีแค่เขาที่สอบไม่ผ่าน!”

ครูประจำชั้นตกใจจนรีบโบกมือ “โอเคๆๆๆ ฉันรู้แล้ว! คุณแม่จวิ้นเหย้าเรื่องแบบนี้ก็ไม่แน่นอนค่ะ! ถึงแม้ปกติเขาจะได้คะแนนดีแต่พอถึงเวลาสำคัญแล้วอาจจะด้วยความกังวลใจอะไรที่ทำให้เขาสอบได้ไม่ดีก็ได้ค่ะ ตัวอย่างแบบนี้ก็มีเยอะเหมือนกัน!”

“ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกแย่ แต่กระบวนการการสอบเข้าทั้งหมดพวกเราได้มีการบันทึกไว้ สามารถที่จะติดตามตรวจสอบได้ เลยแทบจะเป็นไม่ได้ที่จะเกิดข้อผิดพลาด…”

แม่ของจวิ้นเหย้ายิ่งอารมณ์ขึ้น “พวกคุณเป็นครูภาษาอะไรกัน? กระบวนการทั้งหมดไม่มีข้อผิดพลาด คุณหมายความว่าความจริงมีแค่ลูกชายฉันคนเดียวที่สอบไม่ผ่าน? พวกคุณเองก็เชื่อเหรอ!”

เธอเอะอะโวยวายจนอกขึ้นลงๆ ในห้องพักครู

ฮวาจวิ้นเหย้าตามแม่ของเขามาด้วย ที่ในขณะนั้นเองทั้งเพื่อนนักเรียนและผู้ปกครองส่วนมากจะอยู่ข้างนอกห้องพักครูกันหมด

แต่พอแม่ของเขาเอะอะโวยวายขึ้นมาก็ทำให้เขาหายใจไม่คล่องขึ้นมาทันที

จากเดิมที่ไม่สบายใจถึงขั้นสุดแล้ว

ตอนนี้ทนไม่ได้จนแทบจะกระโดดตึกลงไป

เขาเหนื่อย เหนื่อยมากจริง ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แม่ของเขารักเขาจริง ๆ เหรอ?

ทำไมพอเขาสอบได้ไม่ดี แม่ของเขาถึงมองเขาเหมือนคนแค้นกัน

ทำไมพ่อแม่ของคนอื่นสุขุม มีก็แต่แม่ขอเขาที่มักจะตีโพยตีพายในทุกเรื่อง?

ผู้ปกครองทั้งหลายต่างก็ประหลาดใจและมองเขาไปในห้องพักครู

แม่ของฮวาจวิ้นเหย้ายังคงดึงดัน “มันเป็นแบบนี้ไม่ได้แน่นอน! ถ้าคุณบอกว่าลูกของฉักชนปกติได้คะแนนที่โหล่ ไม่ตั้งใจเรียน หรือว่าเขาแทบจะไม่มาโรงเรียนเลย อันนี้ฉันยังจะพอรับได้ แต่นี่…”

พูดถึงตรงนี้แม่ของฮวาจวิ้นเหย้าจู่ ๆ ก็นิ่งไป

เดียวนะ

ลูกชายของเธอตั้งใจเรียน หมั่นเพียรเรียนรู้อยู่ตลอด

แต่กลับมีคนหนึ่งที่ไม่ใช่!

แม่ของฮวาจวิ้นเหย้ามองออกไปที่กลุ่มคนด้านอกอย่างรวดเร็ว ตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงหนึ่งคนยืนอยู่ นั้นก็คือซู่เป่า!

ในฐานะที่เป็นแม่ที่ตามติดลูกชายของตัวเองตลอด เธอรู้จักเพื่อนร่วมห้องทุกคนของเขาอย่างดี รู้ว่าใครได้คะแนนเท่าไหร่ และเธอก็จะเอาใครสักคนมาเปรียบเทียบกับลูกชายของเธอ

และมักจะพูดกับลูกชายเธอว่า ถ้าเขาขยันกว่านี้อีกหน่อยก็จะแซงคนนั้นได้ ถึงเวลานั้นลูกก็จะเป็นที่9แล้ว