ตอนที่ 1606 ไม่รุนแรงแต่เหยียดหยามมาก

จูลี่กลับโรงแรมด้วยสภาพทุลักทุเล และร้องไห้กับพ่อของเธออย่างน่าสงสาร

อันเดรลก็โกรธจนเขวี้ยงแก้วทิ้ง และกะจะไปคิดบัญชีกับซูอีเฉิน

ใครจะรู้ว่ายามเร็วยิ่งกว่า พวกเขามาไล่อันเดรลในทันที

อันเดรลโกรธจนกราดด่า “นี่น่ะเหรอการบริการของทางโรงแรม ลูกค้ายังไม่ทันออกเลยก็เลยก็มาไล่ซะแล้ว หลังจากนี้ใครจะกล้ามาอยู่ที่นี่อีก”

เขาตั้งใจบ่นเสียงดัง เพื่อให้ลูกค้ารอบด้านได้ยิน

ยาม “คุณอันเดรล คุณค้างค่าห้องมาสิบวันแล้วครับ ทางเราไม่มีวิธีแล้วจริงๆ”

เพียงแต่ประโยคเดียวก็ทำอันเดรลสะอึกเลย

ไม่ใช่ว่าเขาจ่ายค่าห้องไม่ไหวซะหน่อย...

พวกเขาหมายความว่ายังไงกัน

อันเดรลหยิบบัตรออกมาอย่างโกรธเคือง...นี่เป็นบัตรที่พี่ชายของเขาอันเดอรี่ให้เขามาอย่างกะทันหัน

ผู้จัดการโรงแรมรูดบัตรอย่างไม่ลังเล จากนั้นยิ้มอ่อน “ขอบคุณที่ใช้บริการครับ เมื่อครู่คุณเขวี้ยงแก้วแตกไปใบหนึ่ง ทางเราขอเรียกเก็บค่าชดใช้ด้วยนะครับ”

สายตาของผู้จัดการมองผ่านเขา และจ้องไปที่เศษแก้วที่กระจายอยู่เต็มห้อง

อันเดรลโกรธจนแผงอกกระเพื่อมขึ้นลง “ก็แค่แก้วใบหนึ่ง”

เขารูดบัตรอีกครั้ง

จากนั้นผู้จัดการตรวจบัตรของเกาะหนีกวง “คุณอันเดรลครับ เนื่องจากว่าครอบครัวของพวกคุณลักลอบเข้ามาโดยที่ไม่ได้ซื้อบัตร ดังนั้นรบกวนคุณซื้อบัตรชดเชยด้วยครับ”

สุดท้ายเป็นผู้ดูแลปราสาทกุหลาบ “สวัสดีครับคุณอันเดรล เนื่องจากคุณเด็ดกุหลาบจากในสวนไปสามสิบเอ็ดดอกโดยพลการ ดังนั้นทางนี้ก็ขอเก็บค่าชดใช้ด้วยครับ...”

อันเดรล “...”

กระอักเลือดแล้ว เงินไม่เยอะ แต่เหยียดหยามสุดๆ

รอเขารูดบัตรเสร็จอย่างทุลักทุเล เขาก็ถูกเกาะลากเข้าบัญชีดำเพราะค้างค่าห้อง ลักลอบเข้าเกาะและทำลายข้าวของสาธารณะ สุดท้ายก็ถูกขับไล่ออกจากเกาะ

เป็นครั้งแรกที่จูลี่รู้สึกขายหน้าขนาดนี้ เธอถูกไล่ออกจากเกาะหนีกวงภายใต้การมุงดูของคนทั้งเกาะ

ทันทีที่ออกจากเกาะ เธอก็ถูกผู้คนที่ไม่รู้ว่าได้รับข่าวสารจากไหนรุมล้อม

คนเหล่านี้เป็นคนที่ได้ยินเธอพูดเหยียดหยามประเทศจีนจากในอินเทอร์เน็ต จึงมาโยนไข่เน่าใส่เธอกันด้วยตนเองกัน

จูลี่และอันเดรลถูกด่าถึงสามชั่วโมงเต็มๆ หนำซ้ำยังถูกไข่และผักปาใส่อีก

ในที่สุดเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาวินัยมาถึง ฝูงชนก็กระจายตัวกันทันที

อันเดรลตะโกนขอคำอธิบายจากประเทศจีนอย่างโกรธเคือง

แต่หน่วยงานเกี่ยวข้องก็ปัดราวกับเตะบอล “ดูสิ เหล่าฝูงชนเขามากันเอง พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แกลองไปถามxxxดู”

อันเดรลพาจูลี่มาทวงความยุติธรรม แต่คนของหน่วยงานอีกแห่งก็ลำบากใจมากๆ “เรื่องนี้ทางเราไม่ได้คนดูแล อีกอย่างตอนนั้นคนเยอะขนาดนี้ จะลงโทษก็คงยาก พวกเราเองก็หาคนไม่เจอหรอก”

อันเดรลและจูลี่ถูกเตะไปเตะมาราวกับลูกบอล พวกเขาบอกต้องการรายงานกับผู้ที่ใหญ่ที่สุด

ใครจะรู้เพราะพวกเขาเป็นภัยอันตรายขั้นรุนแรงสำหรับประเทศจีน พวกเขาจึงถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องบังคับส่งกลับ และไม่อนุญาตให้อาศัยในประเทศจีนอีก

อันเดรลโกรธจนกระอักเลือด กระอักเลือดออกมาจริงๆ ลูกกระเดือกของเขาควันแทบขึ้น ไฟโทสะติดอยู่ในลำคอ ทำให้เขาไอออกมาเป็นเลือด

จูลี่เองก็ดีไม่ถึงไหน เธอโกรธจนร้องไห้ รอบนี้ในใจของงเธออึดอัดมาก และคับแค้นซูเหอเหวินเป็นที่สุด

เพราะเขาไม่ยอมช่วยเธอ

แต่จะกลับประเทศแล้ว จูลี่มองกลีบเมฆที่ลอยอยู่นอกหน้าต่างเครื่องบิน เธอก็คิดอีก ‘กลับประเทศแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น’

ประเทศจีนย่ำแย่เกินไป หลังเธอกลับไปใครจะรู้กันว่าเธอได้รับความเหยียดหยามเหล่านี้ในประเทศจีน